O ποιητής Γιώργος Χ.Θεοχάρης μαζί μας, διαδικτυακά

Τη Δευτέρα 16 Μαρτίου είχαμε τη χαρά να φιλοξενήσουμε διαδικτυακά τον ποιητή Γιώργο Χ.Θεοχάρη στο τμήμα Γ3. Τα παιδιά διάβασαν στον ποιητή ποιήματά του, τού έθεσαν ερωτήματα  σχετικά με τα ποιήματά του, αλλά και σχετικά με το πώς εμπνέεται ένας ποιητής, ποια η γνώμη του για τους νέους, ποιοι ποιητές τον επηρέασαν, πότε άρχισε να γράφει  κ.α. Στη συνέχεια τού εμπιστεύθηκαν ποιήματα που έγραψαν και ο κ.Θεοχάρης τους ζήτησε να του τα στείλουν για να δημοσιεύσει κάποια από αυτά στο λογοτεχνικό περιοδικό "Εμβόλιμον". Στο τέλος του κάναμε μια έκπληξη! Του δείξαμε την πόρτα της αίθουσας,όπου τα παιδιά έγραψαν το ποίημά του, Ζάβαλη Μάικω, γιατί τους άρεσε πολύ! Σας παραθέτουμε το ποίημα και μερικά ακόμη.Θα ακολουθήσει η αναλυτική συνέντευξη που έδωσε στους "Εναλλακτικούς" αφιερωμένη στην  παγκόσμια ημέρα ποίησης 

ΖΑΒΑΛΗ ΜΑΪΚΩ (Καημένη μάνα )
Απ’ όταν έλλειψε ο πατέρας
της πήγαινα τα ψώνια της λαϊκής.
Όλο και κάτι με φίλευε,
πότε έναν καφέ με κουλούρι, πότε λίγο τυρί,
πότε έναν μεζέ απ’ το κοκκινιστό προσώρας που μαγείρευε
κι ένα ποτήρι δυνατό κρασί.
Συνήθως άρπαζα κάτι στο πόδι κι έφευγα.
«Κάθησε, μωρέ, να φας, να σου σταθεί», έλεγε πάντα.
Καημένη μάνα.
Δεν σ’ ένοιαζε το να χορτάσω εγώ, μα
εσύ να με χορτάσεις λαχταρούσες.

COGITO ERGO SUM (Σκέφτομαι, άρα υπάρχω)
Πήγα το αυτοκίνητό μου στο πλυντήριο.
Η νεαρή γυναίκα στο πρατήριο καυσίμων
-βαθυκόκκινα σγουρά μαλλιά, μάτια βαθυγάλανα-
μου πρότεινε να καθίσω μέχρι να τελειώσει το πλύσιμο.
Στο γραφείο, ανοιγμένος, ο Λόγος περί της μεθόδου του Descartes.
Καλοξυσμένο μαλακό μολύβι σαν σελιδοδείκτης.
Εξαντλητικές σημειώσεις στα περιθώρια
του προλόγου της μεταφράστριας.
Κατάλαβα πως εκεί διέκοψα την ανάγνωση.
Υπάρχει ελπίδα, σκέφτηκα, αφού σκέφτονται.
Το πλύσιμο ολοκληρώθηκε. Ρώτησα τι οφείλω.
Έξι ευρώ, απάντησε.
Έδωσα χαρτονόμισμα των δέκα κι έκανα να φύγω.
-Έχετε ρέστα, κύριε, με πρόλαβε.
-Κρατήστε τα για το ποίημα, αποκρίθηκα
-που πάντα θα του οφείλω.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ

κι ύστερα φάνηκε μέσα από τα βαθειά του σκοτάδια εκείνος που εν τέλει κατάλαβε ότι η
πρόσρηση Άφετε τα παιδία ελθείν προς με ήταν μια πρόσκληση στην αθωότητα κι ότι η
αθωότητα είναι λευκαντικό ψυχών, κι ακόμη ότι αν κομματιάσεις την ουρά χαρταετού
παρεμποδίζεις μιαν ανάταση προς τους αιθέρες, στερείς ένα βλέμμα στον μακρινό
ουρανό, γιατί, τσαλαπατάω την αθωότητα σημαίνει βάζω σε κίνδυνο το επίπεδο
ισορροπίας του κόσμου, ανατινάζω τα θεμέλια αξιοπρέπειας της ζωής
γιατί τα παιδιά είναι η μόνη κατορθωμένη ομορφιά και τα αθώα βλέμματά τους είναι η
μόνη μας παρηγορία απέναντι στην ζοφερότατη πορεία προς το θάνατο που λέγεται ζωή
και γιατί τα παιδιά είναι της ομορφιάς το αλφαβητάρι και τα κορίτσια τα εύηχά του
φωνήεντα
και τέλος γιατί για κάθε άνθρωπο που παραπαίει υπάρχει ένας άλλος
άνθρωπος/καθρέπτης ένας άνθρωπος/κήπος που τον ευεργετεί στα παρτεράκια της
μεγαλοσύνης του δίνοντας ένα σκαλιστήρι του να σκάψει βαθειά του κι ένα κλαδευτήρι να
καθαιρέσει τ’ αγκάθια απ’ την ψυχή και να πετάξει καινούρια έτσι βλαστάρια η πάντοτε
ομορφιά άμα και η αγάπη.