Ο Γιώργος Κατσαρός (7 Μαρτίου 1934) είναι Έλληνας συνθέτης, μαέστρος και δεξιοτέχνης του σαξόφωνου, ο οποίος έχει κάνει διεθνή καριέρα. Έχει συμμετάσχει σε ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου και έχει συνεργαστεί με γνωστούς τραγουδιστές όπως η Ρένα Βλαχοπούλου, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Νανά Μούσχουρη κ.α. Ακόμη έχει συνεργαστεί με άλλους συνθέτες όπως ο Μίμης Πλέσσας.
Χρειάζεται να σου περισσεύει, για ν' αγαπάς...Κ. Δημουλά
Να αγαπάς τον άνθρωπο, το κοινωνικό όν που έχει ανάγκη την αλληλεπίδραση με τον συνάνθρωπό του, έχει ανάγκη μέσα στον καταιγισμό της καθημερινότητας ένα χάδι, μια αγκαλιά που θα τον χαλαρώσει και θα του θυμίσει μια άλλη του πλευρά , που την έχει παραμελημένη. Κι όμως όλη η αρμονία και το φως της δημιουργίας του ανθρώπινου όντος βρίσκεται εκεί..
Ο Γιώργος Σεφέρης (Βουρλά, Σμύρνη, 13 Μαρτίου 1900 – Αθήνα, 20 Σεπτεμβρίου 1971) ήταν Έλληνας διπλωμάτης και ποιητής και ο πρώτος Έλληνας που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ. Είναι ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές και εκ των δύο μοναδικών Ελλήνων βραβευμένων με Νόμπελ Λογοτεχνίας, μαζί με τον Οδυσσέα Ελύτη.
Ο Μανώλης Αγγελόπουλος (Καβάλα (ή Δράμα), 8 Απριλίου 1939 - Λονδίνο, 2 Απριλίου 1989) ήταν Έλληνας ρομά τραγουδιστής με καριέρα στο λαϊκό τραγούδι, κυρίως κατά τις δεκαετίες του 1970 και 1980. Έπεσε θύμα λογοκρισίας των ΜΜΕ λόγω της ιδιαίτερης καταγωγής του. Απεβίωσε στο Λονδίνο λόγω επιπλοκών της καρδιάς του στα 49 του χρόνια.
17 Απριλίου 1961, ο Μάνος Χατζιδάκις βραβεύεται με το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για το τραγούδι Τα Παιδιά του Πειραιά, που ακουγόταν στην ταινία Ποτέ την Κυριακή του Ζυλ Ντασέν.
"Τα παιδιά του Πειραιά" γράφτηκαν από τον Μάνο Χατζιδάκι, με την βοήθεια του Γ. Ζαμπέτα. Στην αυθεντική ελληνική τους έκδοση οι στίχοι του τραγουδιού γράφτηκαν και αυτοί από τον Μάνο Χατζιδάκι μέσα σε ένα αυτοκίνητο που τον πήγαινε στο στούντιο να ηχογραφήσει τα τραγούδια για την ταινία και παρουσιάστηκαν για την ταινία Ποτέ την Κυριακή από την Μελίνα Μερκούρη.
Ο Αλφρέντο Τζέημς («Αλ») Πατσίνο (Alfredo James "Al" Pacino, 25 Απριλίου 1940) γεννήθηκε στο ανατολικό Χάρλεμ της Νέας Υόρκης, από Ιταλούς γονείς. Ο παππούς του καταγόταν από το Κορλεόνε της Σικελίας. Είναι Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης του κινηματογράφου και του θεάτρου, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλουγια την ταινία Άρωμα Γυναίκας (Scent of a Woman, 1992) μετά από εφτά υποψηφιότητες. Επίσης έχει βραβευτεί με τέσσερις Χρυσές Σφαίρες, δυο Βραβεία Έμμυ, ένα Βραβείο Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και δυο θεατρικά Βραβεία Tony. Μάλιστα οι νίκες του στα βραβεία Όσκαρ, Έμμυ και Tony τον έχουν κατατάξει στους ελάχιστους ηθοποιούς που έχουν κερδίσει το Τριπλ Κράουν της υποκριτικής. Επίσης έχει βραβευτεί για το σύνολο της καριέρας του με το τιμητικό βραβείο στις Χρυσές Σφαίρες (Σέσιλ Ντε Μιλ) το 2001, το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών από την Αμερικάνικη Κυβέρνηση το 2015, το Βραβείο Κένεντι το 2016 και το Βραβείο για την πορεία του στον Κινηματογράφο από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (AFI) το 2007.
Θεωρείται ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς όλων των εποχών, καθώς ερμήνευσε μερικούς από τους πιο αξιομνημόνευτους ρόλους στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου, ενώ η τεχνική του έχει γίνει αντικείμενο μελέτης από τους νεότερους ηθοποιούς.
Δυό λόγια για το κομμάτι.
Πρόκειται για ένα τραγούδι που όποιος το ακούσει για πρώτη φορά σχολιάζει πως πρόκειται για «ένα υπέροχο ερωτικό τραγούδι» χωρίς να γνωρίζει -αν δεν μιλά ισπανικά- πως έχει θέμα ένα… άλογο που χάνει στον ιππόδρομο σε στημένη κούρσα.
Ο τίτλος του σημαίνει στην ισπανική «για ένα κεφάλι» και συγκεκριμένα «για ένα κεφάλι αλόγου». Δημιουργοί του ήταν στους στίχους ο Alfredo Le Pera και στη μουσική ο για πολλούς σπουδαιότερος τραγουδιστής του 20ου αιώνα, ο Carlos Gardel.
Οι στίχοι κάνουν λόγο για έναν παίκτη στοιχημάτων ο οποίος συγκρίνει το πάθος του για τον ιππόδρομο με το πάθος του για τις γυναίκες (και παρά τα όσα λέγονται πως όποιος χάνει στον τζόγο κερδίζει στην αγάπη, χάνει και στα δύο).
Ακολουθεί η πρωτότυπη εκτέλεση.
Με αφορμή την ταινία Άρωμα Γυναίκας, με την οποία ο Αλ Πατσίνο κέρδισε το πολυπόθητο όσκαρ, και την περίφημη σκηνή του ταγκό, όπου ο πρωταγωνιστής χορεύει με μία άγνωστη κοπέλα, υπό τον ήχο του Por Una Cabeza εμπνευστήκαμε το σημερινό εξώφυλλο. Για την ακρίβεια αφήσαμε λίγο τη φαντασία μας και σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσε το ζευγάρι να συνεχίσει να χορεύει παρασυρμένο από άλλες όμορφες μελωδίες. Ξεχωρίσαμε ένα εξώφυλλο με την χαρακτηριστική φιγούρα του ταγκό, ελπίζοντας να αφεθούμε όλοι μας κάποια στιγμή στην ομορφιά αυτού του χορού!
Ο Μπινγκ Κρόσμπι (Harry Lillis "Bing" Crosby, Jr, 2 Μαΐου 1903 - 14 Οκτωβρίου 1977) ήταν Αμερικανός ηθοποιόςκαι τραγουδιστής βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για τη συμμετοχή της στην ταινία του 1944 Ο Δρόμος της Αγάπης (Going My Way).
Ο Κρόσμπι ήταν γνωστός για τη χαρακτηριστική του μπασοβαρύτονη φωνή του που τον κατέστησε έναν από τους εμπορικότερους τραγουδιστές του εικοστού αιώνα με πωλήσεις που υπερβαίνουν τους 500 εκατομμύρια δίσκους. Από το 1934 εως και το 1954 ο Κρόσμπι κυριαρχούσε τόσο στο χώρο της μουσικής όσο και στο χώρο του κινηματογράφου. Η πρώιμη καριέρα του συνέπεσε με την πρόοδο στο χώρο της ηχογράφησης, πράγμα που του επέτρεψε να αναπτύξει ένα ήρεμο και προσωπικό στυλ που επηρέασε μεταγενέστερούς του τραγουδιστές όπως ο Πέρι Κόμο, ο Φρανκ Σινάτρα και ο Ντιν Μάρτιν. Το περιοδικό Yank έγραψε ότι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο Κρόσμπι επηρέασε και αναπτέρωσε το ηθικό των Αμερικανών στρατιωτών στο μέτωπο περισσότερο από κάθε άλλο άτομο και ότι κατά την περίοδο της ακμής του το 1948, δημοσκοπήσεις τον τοποθετούσαν στην πρώτη θέση στη λίστα με τις πιο θαυμαστές εν ζωή προσωπικότητες (ξεπερνώντας τον μπειζμπολίστα Τζάκι Ρόμπινσον και τον Πάπα Πίο ΙΒ'). Την ίδια περίδο το περιοδικό Music Digest υπολόγισε ότι οι μισές από τις 80.000 εβδομαδιαίες ραδιοφωνικές ώρες ήταν αφιερωμένες σε τραγούδια του Κρόσμπι.
Ο Μπινγκ Κρόσμπι αποτελούσε κινηματογραφικό δίδυμο με τον Μπομπ Χόουπ, με τον οποίο γύρισε 17 ταινίες και με τον οποίο ήταν δεμένος με μακροχρόνια φιλία. Οι σημαντικότερες ταινίες στις οποίες συμμετείχε ήταν οι: Ο Δρόμος της Αγάπης (Going My Way, 1944), Οι καμπάνες της Αγίας Μαρίας (The Bells of St. Mary's, 1945), Το Βαλς του Αυτοκράτορα (The Emperor's Waltz, 1948), Παντρεύουν τον Πατέρα μου (Here Comes the Groom, 1952), Το Όγδοο Θαύμα (The Greatest Show on Earth, 1952), Λευκά Χριστούγεννα (White Christmas, 1954), Η χωριατοπούλα (The Country Girl, 1954) και Υψηλή Κοινωνία (High Society, 1956).
Ξεχωρίσαμε στο σημερινό αφιέρωμα το εξώφυλλο του άλμπουμ «White Christmas» του Μπινγκ Κρόσμπι με τις καλύτερες πωλήσεις. Πουλήθηκαν περισσότερα απο 50.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως. Κυκλοφόρησε το 1942 και θεωρείται το πιο επιτυχημένο σινγκλ όλων των εποχών. Χαρακτηριστικά οι Αμερικανοί λένε ότι όπως είναι για τα Χριστούγεννα ο Ιησούς Χριστός, είναι ο Μπινγκ Κρόσμπι για τη χριστουγεννιάτικη μουσική! Ο Κρόσμπι με την βαθιά, βελούδινη φωνή ήξερε να μαγεύει το κοινό. Στην ερμηνεία του έπαιξε σημαντικό ρόλο η αγάπη του για την τζαζ και η φιλία και η συνεργασία του με τον Λούις Άρμστρονγκ. Δεν έχουμε δυστυχώς ένα δικό τους άλμπουμ με χριστουγεννιάτικα τραγούδια σε τζαζ που την λατρεύουμε, αλλά το «White Christmas» μας καλύπτει πλήρως με τη διαχρονική αξία του!
Ο Κώστας Χαριτοδιπλωμένος (Αθήνα, 5 Μαΐου 1955) είναι Έλληνας τραγουδοποιός και τραγουδιστής, που έκανε αξιόλογη διεθνή σταδιοδρομία, καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980.
Ο Χαριτοδιπλωμένος ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ξεχωρίζοντας ιδιαίτερα για τη δημιουργία του «Lost in the Night» (1984), το οποίο ανέβηκε στην κορυφή των ευρωπαϊκών chart, κυρίως μεσογειακών χωρών.
Επόμενες γνωστές παραγωγές ή συνθέσεις του, ήταν τα «Fill Me Up» (1985) με τη Μαντώ, «Talk about Love» (1985) της Μαριάννας Ευστρατίου, «Set Yourself In Motion/Where Do I Begin» (1986, πάλι με τη Μαντώ), ο πρώτος προσωπικός δίσκος της Αλέξιας και το «Πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλλες» της Πωλίνας (αμφότερες δουλειές μέσα στο 1987).
Το 1988 κυκλοφόρησε η ατομική δισκογραφική του δουλειά "Κώστας Χαριτοδιπλωμένος". Ακολούθησαν τα «Στοιχηματίζω» (Μαντώ, 1990), «Ορκίσου» και «Δίλλημα» από το δεύτερο προσωπικό δίσκο της Αλέξιας.
Ήταν και ο ίδιος, ερμηνευτής πολλών τραγουδιών καθ' όλη τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας (90ς).
Την ίδια ημέρα 33 χρόνια αργότερα γεννήθηκε ηΑντέλ Λώρι Μπλου Άντκινς (Adele Laurie Blue Adkins, γενν. 5 Μαΐου 1988), γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Adele,Αγγλίδατραγουδίστρια, στιχουργός και συνθέτης. Τα Μέσα Μαζικής Δικτύωσης την ονόμασαν "Βασίλισσα της Ποπ" και "Βασίλισσα της Σκηνής". Συμπεριλήφθηκε στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012.
Θα της αφιερώσουμε μια άλλη ημέρα μέσα στομ Μάιο, θα απολαύσουμε όμως ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια της.
Στο σημερινό εξώφυλλο της διασκευής του τραγουδιού «Βραδινό Μπανάκι» του Κ. Χαριτοδιπλωμένου που το ακούσαμε πρώτη φορά το 1991 στο δίσκο «Καίγομαι», το βλέμμα μας χάνεται στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού. Όταν αυτό συνδυάζεται και με καλοκαιρινό βραδινό μπανάκι, πιστεύουμε ότι δημιουργεί ονειρικές συνθήκες για αξέχαστες αναμνήσεις. Παρασυρμένοι από τον ευχάριστο ρυθμό του τραγουδιού είμαστε έτοιμοι για καλοκαιρινά μπανάκια!
Λάκης (Απόστολος) Λαζόπουλος (6 Μαΐου 1956) είναι Έλληνας ηθοποιός.Γεννήθηκε στη Λάρισα. Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης.
Τηλεοπτικές παραγωγές
Αλ Τσαντίρι Νιουζ
Το Αλ Τσαντίρι Νιουζ έχει αναπτυχθεί σε ένα χώρο όπου καλεσμένοι του Λαζόπουλου - γνωστοί ηθοποιοί της τηλεόρασης και του θεάτρου - συμβάλλουν στο σόου. Για παράδειγμα, ο μεγάλος κωμικός Χάρρυ Κλυνν εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο παρουσιάζοντας μέρος της δικής του κωμωδίας.
10 Μικροί Μήτσοι
Οι Δέκα Μικροί Μήτσοι ήταν μια κωμική, κοινωνικού σχολιασμού, εκπομπή και ήταν η πρώτη μεγάλη παραγωγή του Λάκη Λαζόπουλου που στέφθηκε με επιτυχία. Σε αυτήν είχαν λάβει μέρος ως guest star πολλοί σημαντικοί Έλληνες ηθοποιοί, όπως και τραγουδιστές.Τα τελευταία χρόνια κάνει την σατιρική εκπομπή Αλ Τσαντίρι Νιουζ.
Το 2009 στην τηλεοπτική εκπομπή σειράς Μεγάλοι Έλληνες, μια παραγωγή του ελληνικού τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ, αναδείχθηκε ως ένας εκ των εκατό μεγαλύτερων Ελλήνων όλων των εποχών, καταλαμβάνοντας την 83η θέση. Ο ίδιος εξέφρασε την εκτίμησή του αργότερα, μέσω της τηλεοπτικής εκπομπής του Αλ Τσαντίρι Νιουζ.
Λίγα χρόνια αργότερα γεννήθηκε ο μεγάλος γόης του κινηματογράφου Τζορτζ Τίμοθι Κλούνεϊ (George Timothy Clooney, 6 Μαΐου 1961) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός, σεναριογράφος, ακτιβιστής και φιλάνθρωπος.
Γεννήθηκε στο Λέξινγκτον, Κεντάκι. Η μητέρα του, Νίνα Bruce (το γένος Warren, 1939 -), είναι πρώην βασίλισσα καλλιστείων και δημοτική σύμβουλος ενώ ο πατέρας του, Nick Clooney, είναι πρώην παρουσιαστής ειδήσεων και ενός τηλεπαιχνιδιού που το παρουσίαζε για πέντε χρόνια στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Ο Κλούνεϊ έχει γερμανικές, ιρλανδικές και αγγλικές ρίζες. Οι προ-παππούδες και γιαγιάδες του, Nicholas Clooney και Bridget Byron, μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Ιρλανδία. Η τέσσερις φορές προγιαγιά, Mary Ann Sparrow, ήταν η ετεροθαλής αδερφή της Nancy Hanks (η μητέρα του προέδρου Αβραάμ Λίνκολν).
O Clooney έχει μια μεγαλύτερη αδελφή, την Adelia (οι γιοι της θείας του είναι ο τραγουδιστής Rosemary Clooney και ο ηθοποιός José Ferrer). Είναι, επίσης, συνδεδεμένος με τον τραγουδιστή Debby Boone, ο οποίος παντρεύτηκε την ξαδέλφη του Gabriel Ferrer (γιος του José Ferrer και Rosemary Clooney). Πριν γίνει ηθοποιός έκανε δουλειές του ποδαριού, όπως η πώληση ανδρικών κοστουμιών και κοπή του καπνού.
Το 2005 λάνσαρε δύο ταινίες : η μία ήταν το Syriana για την οποία κέρδισε Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου και η άλλη ήταν η ταινία Good Night And Good Luck, της οποίας έγραψε το σενάριο και σκηνοθέτησε και για την οποία έλαβε άλλες δύο υποψηφιότητες για Οσκαρ. Το 2012 υποδύθηκε τον Matt King στην ταινία "Οι Απόγονοι" για την οποία κέρδισε την Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου και έλαβε υποψηφιότητα για Οσκαρ.
Τον Ιούνιο του 2017 πούλησε την εταιρεία τεκίλας Casamigos που είχε δημιουργήσει μαζί με τους Μάικλ Μέλντμαν και Ράντε Γκέρμπερ (σύζυγος της Σίντι Κρόφορντ) έναντι του ποσού του 1 δις σολλαρίων.
Σε όλη την καριέρα του, ο Κλούνεϊ έχει κερδίσει τρία Βραβεία Χρυσής Σφαίρας και δύο Όσκαρ, μεταξύ των οποίων το ένα το έλαβε ως καλύτερος ηθοποιός για την ταινία Syriana και το δεύτερο ως ένας εκ των παραγωγών της ταινίας Επιχείριση: Αργκώ. Για τον ρόλο του στην ταινία The Descendants, κέρδισε μια Χρυσή Σφαίρα και προτάθηκε για Όσκαρ, Βραβείο Μπάφτα και δυο Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών : Καλύτερος Πρωταγωνιστικός Ρόλος και Καλύτερη Ομάδα Ηθοποιών. Στις 11 Ιανουαρίου 2015 ο Κλούνεϊ βραβεύτηκε με τη Χρυσή Σφαίρα Cecil DeMille.
Είναι ο μόνος ηθοποιός που έχει προταθεί σε έξι διαφορετικές κατηγορίες Όσκαρ.
Το σημερινό εξώφυλλο που περιέχει το soundtrack της ταινίας “Gravity” με τον Τζορτζ Κλούνεϊ και την Σάντρα Μπούλοκ είναι αδιαμφισβήτητα πολύ εντυπωσιακό. Τα διαστημικά ταξίδια αποτελούν μια πρόκληση για την ανθρωπότητα με πολλές δυσκολίες, όπως και η ταινία που διαδραματίζεται σε ένα διαστημικό ταξίδι. Γυρισμένο σε 3D, με ένα πολύ μεγάλο μέρος του να αποτελείται από ψηφιακά εφέ είχε πολλές τεχνικές προκλήσεις για να υλοποιηθεί. Γεγονός που αναγνωρίστηκε από την επιτροπή και η ταινία κέρδισε Όσκαρ σκηνοθεσίας και άλλα έξι αγαλματίδια σε τεχνικές κατηγορίες. Βραβεύτηκε επίσης με τη Χρυσή Σφαίρα Σκηνοθεσίας από τις συνολικά 4 υποψηφιότητες και με 6 BAFTA από τις συνολικά 11 υποψηφιότητες. Εμείς θα δίναμε και ένα βραβείο για το εξώφυλλο!
Η Μαρινέλλα (20 Μαΐου 1938 - 28 Μαρτίου 2026) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια. Το πραγματικό της όνομα ήταν Κυριακή Παπαδοπούλου, και καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη.
Η σημαντικότερη ερμηνεύτρια του λαϊκού τραγουδιού, με εξαιρετική εκφραστική δυνατότητα. Τραγουδούσε επαγγελματικά από το 1956. Από τότε είχε κυκλοφορήσει πολλά προσωπικά άλμπουμ, τα περισσότερα από τα οποία γνώρισαν μεγάλη εμπορική επιτυχία. Ήταν διάσημη κυρίως στην Ελλάδα και την Κύπρο αλλά και με διεθνή καριέρα. Από πολλούς θεωρείται ως η σημαντικότερη ερμηνεύτρια που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα.
Από τεσσάρων έως πέντε χρονών, συμμετείχε στην παιδική ραδιοφωνική εκπομπή "Παιδική ώρα" στην οποία έτυχε να τραγουδίσει ένα κομμάτι του Schubert. Στα δώδεκά της χρόνια διαφήμιζε τα καταστήματα "Melka" της Θεσσαλονίκης. Στα δεκαεφτά της, ακολούθησε ως ηθοποιός το θίασο της Μαίρης Λωράνς όπου έκανε περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Δίπλα της, οι ανερχόμενοι τότε ηθοποιοί Κώστας Βουτσάς και Μάρθα Καραγιάννη. Κάποιο βράδυ, στον Παλαμά Καρδίτσας, η τραγουδίστρια του θιάσου αρρώστησε και η Μαρινέλλα που ήξερε απ' έξω όλα τα τραγούδια, την αντικατέστησε. Τραγούδησε το «Ο άνθρωπος μου» της Σοφίας Βέμπο. Εκείνη η στιγμή που η Μαρινέλλα τραγούδησε, ήταν η στιγμή που το ελληνικό τραγούδι κέρδιζε μία από τις καλύτερες εκπροσώπους του. Η Μαρινέλλα έγινε η βασική τραγουδίστρια του θιάσου.
Το 1956 εργάστηκε ως τραγουδίστρια στο κέντρο "Πανόραμα" της Νέας Ελβετίας Θεσσαλονίκης, πίσω από το γήπεδο του Άρη, όπου ο τραγουδοποιός Τόλης Χάρμας την βάφτισε καλλιτεχνικά «Μαρινέλλα», εμπνευσμένος από το ομώνυμο τραγούδι του. Στο μαγαζί δούλευε ως μπουζουξής ο Στέλιος Ζαφειρίου, ο σολίστας ο οποίος στα επόμενα χρόνια, συνδέθηκε με τη Μαρινέλλα όσο κανένας άλλος. Τον Αύγουστο του 1957, συνδέθηκε με τον τραγουδιστή Στέλιο Καζαντζίδη τόσο στο πάλκο όσο και στη ζωή. Εκείνος της επισήμανε πως τραγουδά το λαϊκό με έναν δικό της τρόπο, λίγο ελαφρύ.
Οι διφωνίες που έκαναν μαζί, αποτελούν ακόμη και σήμερα αντικείμενο θαυμασμού, προσοχής και μελέτης.
Το 1960, η Μαρινέλλα και ο Στέλιος Καζαντζίδης, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στον ελληνικό κινηματογράφο (συνολικά συμμετείχαν μαζί σε 10 ελληνικές ταινίες),
Το 1961 ο Μάνος Χατζιδάκις, ακούγοντας στις πρόβες την Μαρινέλλα να κάνει αυθόρμητα την φούγκα στο "Κουρασμένο παλικάρι" την παρομοίασε με την Μαρίκα Νίνου στην βελτιωμένη εκδοχή της.
Ο Στέλιος Καζαντζίδης και η Μαρινέλλα παντρεύτηκαν στις 7 Μαΐου του 1964 . Στις αρχές του 1965 ο Καζαντζίδης πήρε την απόφαση να σταματήσει τις εμφανίσεις του. Χώρισαν τον Σεπτέμβρη του 1966, ενώ συναντήθηκαν δισκογραφικά για τελευταία φορά το 1968,
Το 1966 η Μαρινέλλα, μόνη της πλέον, προσπαθεί να στήσει μια προσωπική καριέρα. Ο Γιώργος Κατσαρός ήταν ο πρώτος που τη βοήθησε, επίσης ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος, ο Μάνος Λοΐζος, ο Χρήστος Λεοντής, ο Άγγελος Σέμπος και ο Μίμης Πλέσσας. Κυκλοφορεί τα πρώτα της 45άρια («Τα παλικάρια», «Έκλαψα χθες», «Άσε με να σ' αγαπήσω», «Ο χαμός» κ.ά.), αλλά χωρίς να έχουν κάποια μεγάλη εμπορική επιτυχία.
Ωστόσο η πρώτη μεγάλη επιτυχία της Μαρινέλλας ήταν το τραγούδι «Σταλιά - σταλιά» του Γιώργου Ζαμπέτα σε στίχους Διονύση Τζεφρώνη, το οποίο αρχικά προοριζόταν για την Αλίκης Βουγιουκλάκη να το τραγουδήσει στην ταινία Η ΚΟΡΗ ΜΟΥ Η ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΡΙΑ. Όμως αρνήθηκε, και η Μαρινέλλα ζήτησε από τον Ζαμπέτα να το πει εκείνη.
Το 1968 ο Γιάννης Δαλιανίδης προετοίμαζε το κινηματογραφικό του μιούζικαλ ΓΟΡΓΟΝΕΣ ΚΑΙ ΜΑΓΚΕΣ και σκέφτηκε να βάλει τη Μαρινέλλα να τραγουδήσει ζωντανά σε κάποια σκηνή. Έτσι λοιπόν γράφτηκε από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο το «Άνοιξε πέτρα».
Από τότε η καριέρα της απλά απογειώθηκε.
Στα χρόνια αυτά η Μαρινέλλα -ως πρώτο όνομα πια- πρωτοστάτησε στο στήσιμο ενός άλλου είδους διασκέδασης από αυτό που προσέφεραν μέχρι τότε τα νυχτερινά κέντρα. Από το μελαχρινό κορίτσι που καθόταν ντροπαλά στο λαϊκό πάλκο, πέταξε τις καρέκλες και μεταμορφώθηκε σε μια αεράτη γυναίκα με κοντοκουρεμένο μαλλί, η οποία, ντυμένη με πολυτέλεια, τραγουδούσε, χόρευε, έπαιζε και αλώνιζε πάνω στη πίστα. Ο τρόπος που αντιμετώπιζε τη δουλειά της την έκανε να ξεχωρίσει. Χρησιμοποιούσε μεγάλες ορχήστρες με τους καλύτερους μουσικούς της εποχής. Πρόσεχε τον ήχο, έβαλε θεατρικούς προβολείς, αντικατέστησε το σπάσιμο των πιάτων με τις γαρδένιες, έφτιαξε τα καμαρίνια και επέβαλε όχι μόνο την Κυριακή να είναι ρεπό, αλλά και οι μουσικοί της να πληρώνονται εκείνο το ρεπό.
Ο τεράστιος Άκης Πάνου αφού δήλωσε ότι η Μαρινέλλα έμαθε τις άλλες πως να τραγουδούνε, τις χάρισε δύο τουλάχιστον τεράστια κομμάτια
Στην τελευταία της εμφάνιση στον ελληνικό κινηματογράφο το 1970 , ερμήνευσε το τραγούδι του Γιώργου Χατζηνάσιου και της Σέβης Τηλιακού «Κρίμα το μπόι σου».
Δεν φοβήθηκε ποτέ να πειραματίζεται και να προσφέρει καινούργιες δημιουργίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η συνεργασία της με τον τραγουδοποιό Κώστα Χατζή.
Ο τριπλός δίσκος που προέκυψε από την συνεργασία τους κυκλοφόρησε το Πάσχα του '76 έφτασε τις 500.000 αντίτυπα και μέχρι και σήμερα ανήκει στους 10 εμπορικότερους ελληνικούς δίσκους όλων των εποχών. Το υλικό αυτό ήταν η βάση για μια πολύχρονη παρουσία της Μαρινέλλας στην Πλάκα. Με τον Κώστα Χατζή ξανασυνεργάστηκαν το 1980 στο δίσκο "Το ταμ-ταμ" και το 1987 στο δίσκο "Συνάντηση".
Δεν σταμάτησε να τραγουδά και να πειραματίζεται με την υπέροχη φωνή της. Την δεκαετία του 80 μας χαρίζει πολύ όμορφες ερμηνείες και πολύ εντυπωσιακές σκηνικές παρουσίες.
Η δημιουργικότητα της δεν σταμάτησε ούτε τις επόμενες δεκαετίες. Κυρίως με εκπληκτικές συναυλίες και εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης.
Το 2007, η Μαρινέλλα συμπλήρωσε 50 χρόνια στο Ελληνικό τραγούδι, και ο Σύνδεσμος Φίλων Ευρωπαϊκής Ιδέας (Σ.Φ.Ε.Ι.) υπό την αιγίδα των Υπουργείων Πολιτισμού και Μακεδονίας - Θράκης, τη Νομαρχία και του Δήμου Θεσσαλονίκης, της διοργάνωσε τιμητική βραδιά στο συνεδριακό κέντρο "Ιωάννης Βελλίδης" στη Θεσσαλονίκη, όπου την βράβευσε για την συνολική προσφορά της. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 20 Μαρτίου, με την παρουσία πλήθους κόσμου.
Αντίστοιχες βραβεύσεις υπήρξαν στις 27 Μαρτίου, όπου το μηνιαίο περιοδικό Life & Style βράβευσε για δεύτερη φορά τη Μαρινέλλα ως "Eρμηνεύτρια της Χρονιάς '07", αλλά και στις 29 Οκτωβρίου, όπου η Μαρινέλλα τιμήθηκε από τα Μουσικά Βραβεία Αρίων, στην έκτη τους απονομή.
Πολλοί οι δίσκοι της μοναδικής Μαρινέλλας, με υπέροχα τραγούδια που μας συντροφεύουν τόσα χρόνια στη ζωή μας, που μένουν στην κορυφή της μουσικής ιστορίας του τόπου μας, όσα χρόνια και να περάσουν. Διαλέξαμε το εξώφυλλο του διπλού δίσκου «Με βάρκα... το τραγούδι» (1999), που περιέχει την συναυλία της Μαρινέλλας στο Ωδείον Ηρώδη του Αττικού και την εικονογράφηση επιμελήθηκε ο Αντώνης Γλυκός . Καταρχήν μας αρέσει πολύ η αέρινη, καλοκαιρινή, αγέρωχη Μαρινέλλα στη φωτογραφία. Επίσης μας αρέσει το έντονο καλοκαιρινό άρωμα τόσο του εξώφυλλου, όσο και του τίτλου. Και τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό είναι ότι ταξίδεψε το κοινό με τα υπέροχα τραγούδια της, στον πολύ όμορφο Ωδείο, στους πρόποδες της Ακρόπολης Αθηνών. Με βάρκα. το τραγούδι, ας αφεθούμε στα καλοκαιρινά μας ταξίδια, μιας και ήρθε το καλοκαιράκι!
Ο Μπομπ Ντίλαν (Bob Dylan, 24 Μαΐου 1941), γεννημένος Ρόμπερτ Άλλεν Ζίμμερμαν (Robert Allen Zimmerman), είναι Αμερικανός μουσικός. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους τραγουδοποιούς. Στις 13 Οκτωβρίου 2016, η Σουηδική Ακαδημία του απένειμε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Ο Ρόμπερτ Άλλεν Ζίμμερμαν γεννήθηκε στο Ντουλούθ (Duluth) της Μινεσότα. Ως μαθητής γυμνασίου άρχισε να παίζει φυσαρμόνικα, πιάνο και κιθάρα, ενώ συμμετείχε για πρώτη φορά σε συγκρότημα, τους Golden Chords ερμηνεύοντας τραγούδια των Τσακ Μπέρι (Chuck Berry) και Λιτλ Ρίτσαρντ (Little Richard), με έμφαση στη ροκ εν ρολ, κάντρι, φολκ και μπλουζ μουσική.
Από το 1962 που άρχισε να ηχογραφεί τους πρώτους δίσκους του, η φυσιογνωμία του, ο τρόπος ερμηνείας, οι στίχοι, η μουσική του αλλά και οι ριζοσπαστικές απόψεις του έστρεψαν τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Απέκτησε ένα ένθερμο κοινό από, δίνοντας πολλές συναυλίες ενώ στίχοι του γίνονταν συνθήματα για τους νέους.
Ο Ντίλαν είναι η νέα φωνή της Αμερικής, είναι η διαμαρτυρία, η άρνηση, η αμφισβήτηση, η επανάσταση. Αυτός όμως αρνείται τον ρόλο της φωνής του κινήματος. Εγκαταλείπει τα τραγούδια διαμαρτυρίας και επηρεασμένος από τους μεγάλους συμβολιστές ποιητές (Μπωντλαίρ, Ρεμπώ και κυρίως τον Τ. Σ. Έλιοτ) δημιουργεί πολύπλοκα ροκ ποιήματα.
Το 1965 αποτελεί έτος ορόσημο. Η ροκ μουσική αμφισβητεί διαρκώς το κατεστημένο, κοινωνικό και πολιτικό. Μια μουσική μόνιμης και διαρκούς αμφισβήτησης. Το καλοκαίρι του 1965 ένα δικό του τραγούδι, το Mr. Tambourine Man γίνεται μεγάλη επιτυχία παιγμένο από τους Byrds.
Έχει ήδη κυκλοφορήσει τρεις μεγάλους δίσκους, που καθορίζουν την ιστορία της ροκ, όπως τον θρυλικό Highway 61 Revisited,με ιστορικά κομμάτια όπως τα Like A Rolling Stone, Ballad For A Thin Man, Desolation Row, τον Bringing it all back home, δίσκος που σηματοδότησε τη στροφή του στο ηλεκτρικό μπλουζ, τον Blonde on Blonde, ένα καταπληκτικό διπλό άλμπουμ, με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Οι πιστοί φολκ οπαδοί που τον αποδοκιμάζουν στο Newport Festival (1965) όταν ανεβαίνει στη σκηνή με δερμάτινη ζακέτα και ψηλοτάκουνες μπότες και τολμά να παίξει ηλεκτρική κιθάρα Fender Stratocaster θα δώσουν τη θέση τους σε χιλιάδες νέους θαυμαστές. O 25χρονος Ντίλαν έχει πάνω από 10.000.000 πωλήσεις δίσκων. Γίνεται σημαία, ροκ λάβαρο.
Έχοντας ένα σοβαρό ατύχημα με την μοτοσυκλετα του, αποσύρεται για μερικά χρόνια από την ενεργό σκηνή και με την βοήθεια λίγων καλών συνεργατών και βαθιά επηρεασμένος από την θρησκεία, πειραματίζεται με την μουσική φολκ.
Είμαστε στο τέλος της δεκαετίας του 1960, μια εποχή ασυμβίβαστη, άγρια και ελεύθερη. Η γενιά του πειραματίζεται σωματικά και εγκεφαλικά με ψυχεδελικές ουσίες. Η μουσική ακολουθεί τους ίδιους δρόμους (ψυχεδέλεια, flower power). Ο Ντίλαν, αντίθετα, αποφασίζει να κάνει το αγροτικό του, γυρίζει στις υπαίθριες ρίζες για να κρατηθεί. Ταυτόχρονα απέχει από συναυλίες και κυκλοφορεί δίσκους με διασκευές και επανεκτελέσεις δικών του τραγουδιών,
Το 1974 είναι η χρονιά της μεγάλης επιστροφής. Πραγματοποιεί σειρά θριαμβευτικών συναυλιών με τους Band, από τις οποίες θα κυκλοφορήσει ένας διπλός live δίσκος, Before the flood.
Το 1975 είναι μια μεγάλη και παραγωγική χρονιά για τον Μπομπ Ντίλαν και μια δύσκολη περίοδος για τον γάμο του. Στις αρχές τις χρονιάς κυκλοφορεί το αριστουργηματικό Blood on the Tracks, εμπνευσμένο από την έγγαμη συμβίωση και τις δυσκολίες της. Η χρονιά κλείνει με το Desire, το οποίο περιέχει το Sara, ένα τραγούδι ύμνο στη γυναίκα του. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι με αυτό το τραγούδι έφερε ξανά έστω και προσωρινά κοντά του τη Σάρα. Τον Nοέμβριο του 1976 ο Ντίλαν χόρεψε μαζί με τους Νηλ Γιανγκ, Βαν Μόρισον, Έρικ Κλάπτον, Τζόνι Μίτσελ, Dr. John και Ρόνι Χώκινς στο "τελευταίο βαλς" των Band. Η μεγαλειώδης συναυλία ηχογραφήθηκε, κυκλοφόρησε σε δίσκο (The Last Waltz) και κινηματογραφήθηκε από τον Μάρτιν Σκορσέζε.
Το 1977 εκδίδεται το διαζύγιο με τη γυναίκα του. Ο Ντίλαν αναζητά διέξοδο, στην αρχή σε εφήμερες σχέσεις και κατόπιν στον Χριστιανισμό.
Το 1979 το Slow Train Coming ανοίγει μια τριλογία δίσκων, με τους οποίους ο Ντίλαν ψάχνει να βρει εκείνον που βάπτισε όλα τα ζωντανά πλάσματα, ψάχνει την αρχή, το αργοκίνητο τρένο της δημιουργίας. Γίνεται ένας αναγεννημένος Χριστιανός (New-born Christian) τη δεκαετία του '80, αυτή την δύσκολη δεκαετία για όλους τους μύθους της πρώτης rock γενιάς. Τον απορροφούν οι πολλαπλές θρησκευτικές και πολιτικές αναζητήσεις. Όμως συνεχίζει να βγάζει δίσκους, να κάνει περιοδείες, να υπάρχει, να ψάχνεται, και το 1989 κυκλοφορεί έναν εμπνευσμένο δίσκο, σε παραγωγή Daniel Lanoix, το Oh Mercy.
Το 1992 γιορτάζει τα 30 χρόνια επί σκηνής με καλεσμένους όλους τους παλιούς του φίλους. Κάνει παγκόσμια περιοδεία, έρχεται μάλιστα και στην Ελλάδα στις 14 Ιουνίου του 1993. Όλα αυτά τα χρόνια δεκάδες καλλιτέχνες διαφόρων μουσικών ειδών διασκευάζουν τα τραγούδια του. Όμως, η πηγή της έμπνευσης του Ντίλαν δεν στέρεψε. Συνεχίζει να βγάζει μεγάλους δίσκους και να θυμίζει ότι υπάρχει ως ενεργός δημιουργός.
Σχεδόν 60χρονος, κυκλοφορεί το 1997 το Time Out of Mind, γραμμένο πριν και μετά από μια μεγάλη περιπέτεια υγείας με την καρδιά του. Ένας δίσκος κλάσης, ένας δίσκος που φέρει την υπογραφή του ίδιου του Ντίλαν (Love Sick, Dirt Road Blues, Tryin' to get to heaven, Cold Irons Bound, Can't Wait) αλλά παράλληλα ένας σύγχρονος δίσκος που πετυχαίνει και εμπορικά. Το Time Out of mind σαρώνει τα βραβεία Grammy, ανοίγοντας μια περίοδο απόδοσης τιμών.
Τα επόμενα χρόνια βραβεύεται από τον βασιλιά της Σουηδίας, προτείνεται για το Νόμπελ Λογοτεχνίας και παίρνει το Βραβείο Όσκαρ για το τραγούδι Things have changed. Ο δίσκος του, Love and Theft, κυκλοφόρησε στις 11 Σεπτεμβρίου του 2001, την ίδια ημέρα των τρομοκρατικών επιθέσεων της Αλ Κάιντα στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης και στο αμερικανικό Πεντάγωνο.
Ο Ντίλαν επιβεβαιώνει ότι διανύει μια ακόμη εφηβεία, συμμετέχοντας σε ταινίες, διαφημιστικά, κυκλοφορώντας νέους αξιόλογους δίσκους, όπως τον Modern Times (2006), τον Together Through Life (2009) και τον Christmas In The Heart, την ίδια χρονιά. Και φυσικά περιοδεύει ανά τον κόσμο σε μια "Never Ending Tour", η οποία ξεκίνησε από το 1988 και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Σημαντικό του επίσης δημιούργημα είναι ο πρώτος τόμος της αυτοβιογραφίας του με τίτλο Chronicles.
O Μπομπ Ντίλαν, πολύ μεγάλος μουσικός, στιχουργός και ποιητής επηρέασε όσο λίγοι την σύγχρονη μουσική αλλά και τη σκέψη όσων μεγάλωσαν ή προβληματίστηκαν με τα τραγούδια του. Δεκάδες επίσημοι και ανεπίσημοι δίσκοι, βιογραφίες, διασκευές, ακυκλοφόρητες μαγνητοταινίες και τραγούδια μαρτυρούν το μέγεθος της επιρροής αυτής.
«Όπου και αν είμαι, είμαι ένας τροβαδούρος του ’60, ένα κατάλοιπο του folk-rock, ένας εργάτης των λέξεων από περασμένους καιρούς, ο μυθικός μονάρχης ενός τόπου που δεν ξέρει κανείς. Βρίσκομαι στο απύθμενο πηγάδι της πολιτιστικής λησμονιάς», λέει ο ίδιος και αφήνει τον κόσμο να τον φαντάζεται όπως θέλει: «Δεν ξέρω τι ονειρευόταν ο υπόλοιπος κόσμος, εγώ πάντως ονειρευόμουνα μια ζωή εννιά με πέντε, ένα σπίτι σε μια γειτονιά με δέντρα, με έναν άσπρο ξύλινο φράκτη και ροζ τριαντάφυλλα στην πίσω αυλή. Κάτι τέτοιο θα ήταν ωραίο. Αυτό ήταν το βαθύτερο μου όνειρο. Ύστερα από λίγο μαθαίνεις ότι η ιδιωτική ζωή είναι κάτι που μπορείς να το πουλήσεις, αλλά δεν μπορείς να το ξαναγοράσεις».
Το σημερινό εξώφυλλο είναι από τον δίσκο “Rough and Rowdy Ways” του Μπόμπ Ντίλαν που κυκλοφόρησε στις 19 Ιουνίου 2020. Στις μέρες της καραντίνας που υπήρχε διάχυτος φόβος, τρομολαγνεία, έντονες κοινωνικές αντιδράσεις για την καραντίνα της πανδημίας, ο Ντίλαν έσκυψε μέσα του και αναδύθηκαν με έντονα ποιητικό τρόπο γεγονότα από το παρελθόν που δημιούργησαν παραπλήσια συναισθήματα στην κοινωνία και στο ίδιο. Η εικονογράφηση έχει ένα άρωμα άλλης εποχής και ταιριάζει τόσο με τα ποιητικά χαρακτηριστικά που διαθέτει ο Ντίλαν, όσο και με την ενασχόλησή του με θέματα από το παρελθόν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του περιεχομένου του δίσκου, το τραγούδι “Murder Most Foul” όπου είναι ένα κομμάτι 17 λεπτών στο οποίο μιλάει για διάφορα σημαντικά γεγονότα και πρόσωπα της δεκαετίας του ’60 και του ’70 με το δικό του χαρακτηριστικό ύφος, όπως τη δολοφονία του John F. Kennedy, τους Beatles, το Woodstock, τη Stevie Nicks. Πρόκειται για ένα ποιητικό ημερολόγιο του νομπελίστα Μπομπ Ντίλαν που αξίζει να έχετε στη συλλογή σας!
Του κάνουμε το αφιέρωμα μια μέρα νωρίτερα από τα γενέθλια του. Και βάλαμε το μουσικό θέμα της τηλεοπτικής σειράς που το έκανε διάσημο. Η σειρά αυτή προλήθηκε με μεγάλη επιτυχία και στην Ελλάδα.
Ο Γιώργος Φούντας (3 Ιουνίου 1924 - 28 Νοεμβρίου 2010) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, θεάτρου και της τηλεόρασης, γνωστός κυρίως για τον ρόλο του στην ταινία Στέλλα (1955) του Μιχάλη Κακογιάννη. Συμμετείχε σε πολλές ακόμη διακεκριμένες ταινίες των δεκαετιών του 1950 και 1960, μεταξύ των οποίων οι Μαγική Πόλη (1954), Το κορίτσι με τα μαύρα (1956), Ποτέ την Κυριακή (1960) και Τα Κόκκινα Φανάρια (1963), ενώ εμφανίστηκε και στις ξένες παραγωγές Αμέρικα, Αμέρικα (1963) και Αλέξης Ζορμπάς (1964).
Ανδρέας Μικρούτσικος (6 Ιουνίου 1952) είναι Έλληνας τραγουδοποιός και τηλεοπτικός παρουσιαστής. Είναι αδερφός του Θάνου Μικρούτσικου και κατγεται από εύπορη οικογένεια της Πάτρας. Σπούδασε Μαθηματικός αλλά τον κέρδισε το τραγούδι και η τηλεόραση
Οι κορυφαίες του μουσικές επιτυχίες είναι τα: Χαμένο Νησί, Το Κουτσουράκι, Κυκλωπάκι, Όσο Γυρίζει η Γη.
Την Παρασκευή 14 Ιούνη αποχαιρετήσαμε τα παιδιά της Γ’ τάξης με μια όμορφη γιορτή που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων.
Ο σερ Τζων Κένεθ Τάβενερ, (John Kenneth Tavener, 28 Ιανουαρίου1944− 12 Νοεμβρίου2013) ήταν Βρετανόςσυνθέτης, γνωστός για τα μινιμαλιστικά του έργα θρησκευτικής μουσικής.
Αναδείχθηκε το 1968 με τη δραματική του καντάταThe Whale, βασισμένη στην ιστορία του Ιωνά και του κήτους από την Παλαιά Διαθήκη.
Η Σοφία Βέμπο (Καλλίπολη Ανατολικής Θράκης, 10 Φεβρουαρίου 1910 – Αθήνα, 11 Μαρτίου 1978) ήταν κορυφαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια και ηθοποιός της οποίας η καλλιτεχνική πορεία εκτείνεται από το Μεσοπόλεμο έως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και τη δεκαετία του ’50. Χαρακτηρίστηκε «Τραγουδίστρια της Νίκης» εξαιτίας των εθνικών τραγουδιών που ερμήνευσε κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940.
English
Deutsch
Ελληνικά