Ο Μάρκος Βαμβακάρης (Άνω Σύρος, 10 Μαΐου 1905 - Αθήνα, 8 Φεβρουαρίου 1972) υπήρξε ιδιαίτερα σημαντικός Έλληναςμουσικός του ρεμπέτικου τραγουδιού.
Θεωρείται ο «Πατριάρχης» του ρεμπέτικου, καθώς έκανε γνωστό το είδος λόγω της μεγάλης επιτυχίας που είχαν τα δισκογραφημένα τραγούδια του. Καθιέρωσε την ορχήστρα με μπουζούκια και μπαγλαμάδες, η οποία παραμέρισε την προηγούμενη λαϊκή ορχήστρα των σαντουροβιολιών.
Ο Γιάννης Πάριος (πραγματικό όνομα: Ιωάννης Βαρθακούρης, 8 Μαρτίου 1946, Πάρος) είναι Έλληνας τραγουδιστής. Θεωρείται ένας από τους δημοφιλέστερους ερμηνευτές των τελευταίων δεκαετιών. Εμφανίστηκε στον χώρο του τραγουδιού το 1969 και έκτοτε έχει συνεργαστεί με πολλούς τραγουδιστές και δημιουργούς.
Ο Μιχάλης Μενιδιάτης (29 Ιουνίου 1932 - 21 Αυγούστου 2012) ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής και επιχειρηματίας που διέπρεψε στις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες. (Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Μιχάλης Καλογράνης.)
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μενίδι και ήταν γιος ενός πολύτεκνου φύλακα στη Λαχαναγορά της Αθήνας. Από νεαρή ηλικία άρχισε να παίζει μπουζούκι παρασυρόμενος από ακούσματα κάποιου νυκτερινού κέντρου της Αθήνας. Πρωτοεμφανίστηκε σε λαϊκό πάλκο το 1953.
Το 1957 ξεκίνησε τη δισκογραφία του με το «Θα χτίσω μια καλύβα» του Γερ. Κουβάτου. Καθιερώθηκε και αναγνωρίστηκε ιδιαίτερα με συνθέσεις του Απ. Καλδάρα, όπως «Μην περιμένεις πια», «Περιφρόνα με, γλυκιά μου», «Λίγο λίγο θα με συνηθίσεις», «Πετραδάκι-πετραδάκι» κ.ά.
Παράλληλα το υψηλό παράστημά του, η αρρενωπή όψη του αλλά και η σοβαρότητά του δεν άργησαν να τον καταστήσουν είδωλο της εποχής, γεγονός που τον βοήθησε ιδιαίτερα να αναδειχθεί σ΄ έναν από τους πλέον επιτυχημένους επιχειρηματίες της νυκτερινής διασκέδασης, όταν το 1964 αποφάσισε μαζί με τον αδελφό του Κοσμά Καλογράνη να δημιουργήσουν νυκτερινό κέτρο. Υπήρξε ο δημιουργός και ιδιοκτήτης του Κέντρου "Φαντασία" που κατέστη αφενός σύμβολο της Αθηναϊκής νύκτας, (σ΄ αυτό αναδείχθηκε η λαογραφική συνήθεια του "σπάσιμου των πιάτων") και αφετέρου κέντρο ανάδειξης νέων καλλιτεχνών, όπως η Δούκισσα, Γ. Πουλόπουλος, Τ. Βοσκόπουλος, Γιάννης Καλατζής κ.ά. αλλά και συμπαράστασης παλαιοτέρων καλλιτεχνών σε δύσκολες στιγμές τους όπως Γ. Ζαμπέτα κ.ά..
Ο Μιχάλης Μενιδιάτης προσηνής και ευγενικός κατάφερε παρά τους έντονους πειρασμούς γενικά του χώρου της νυκτερινής καλλιτεχνικής ζωής να δημιουργήσει και να διατηρήσει μια πολύ καλή οικογένεια χωρίς ποτέ να δώσει αφορμές για δυσμενή σχόλια. Φορώντας, σχεδόν πάντα, μεγάλα σκούρα γυαλιά ηλίου και οδηγώντας ο ίδιος το αυτοκίνητό του επισκεπτόταν τακτικά διάφορα κουτούκια του Πειραιά, του Αιγάλεω, του Φαλήρου κ.λπ. στα οποία και έριχνε μερικές βόλτες σμυρναίικου ζεϊμπέκικου.
Την ίδια μέρα μερικά χρόνια αργότερα, στο νησί που έχει γράψει χρυσές σελίδες στην ισορία της σύγχρονης μουσικής, γεννιέται ο Ίαν Πέις ( Ian Paice, 29 Ιουνίου 1948) Άγγλος μουσικός, γνωστός ως ντράμερ του χαρντ ροκ συγκροτήματος Deep Purple, των οποίων είναι το μόνο μέλος το οποίο συνεχίζει από την ίδρυση τους μέχρι σήμερα.
Θα αναφερθούμε στον καλλιτέχνη, μια άλλη μέρα.
Θα αναφερθούμε όμως σε ένα έλληνα καλλιτέχνη που με την παρουσία του, έβαλε το μοναδικό του στίγμα σε μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού πενταγράμμου.
Ο Γιάννης Πουλόπουλος (29 Ιουνίου 1941 - 23 Αυγούστου 2020) ήταν Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης και στιχουργός.
Ο Γιάννης Πουλόπουλος από μικρός είχε κλίση στο τραγούδι. Παρακινημένος από τους φίλους του, που τον άκουγαν να τραγουδάει, αλλά και έχοντας ο ίδιος μεγάλη πίστη στις φωνητικές του ικανότητες, πήγαινε στην εταιρεία Columbia το 1962 κάνοντας προσπάθειες για να πει κάποια τραγούδια που γίνονταν τότε ακροάσεις, ζητώντας να τον ακούσουν, αλλά κανείς δεν του έκλεισε κάποιο ραντεβού. Ο Γιάννης Πουλόπουλος συνέχιζε να ζητάει ακρόαση σχεδόν καθημερινά, παρ' όλα τα μεροκάματα που έχανε αφού δούλευε τότε σαν ελαιοχρωματιστής και οικοδόμος, ενώ παράλληλα έπαιζε ποδόσφαιρο στον Άγιο Ιερόθεο. Την ίδια χρονική περίοδο φοιτούσε στη νυχτερινή σχολή ΝΤΗΖΕΛ, με ειδικότητα ηλεκτρολόγου.
Εκείνη την περίοδο η Columbia, έχοντας στο δυναμικό της μεγάλο αριθμό άγνωστων και ανερχόμενων τραγουδιστών, αποφασίζει να κάνει εκκαθάριση και να κάνει νέες ακροάσεις, από τις οποίες θα κρατούσε 50 άτομα.
Την επιτροπή ακροάσεων αποτελούσαν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Βασίλης Τσιτσάνης και ο Γιάννης Παπαϊωάννου. Τότε ο Γιάννης Πουλόπουλος διάλεξε να πει δύο δύσκολα τραγούδια: το "Μάνα μου και Παναγιά" και το "Παράπονο". Μόλις τελείωσε, τον πλησίασε ο Μίκης Θεοδωράκης λέγοντας: "Αυτόν εγώ θα τον κάνω τραγουδιστή", και τελικά ήταν ο μόνος που πέρασε από αυτή την ακρόαση.
Ο Μίκης Θεοδωράκης του δίνει να πει τρία τραγούδια στο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη Η γειτονιά των αγγέλων, που εκείνη τη χρονιά (1963) ανεβαίνει στο θέατρο Ρεξ από τον θίασο Τζένης Καρέζη–Νίκου Κούρκουλου. Τα τραγούδια αυτά ήταν τα "Στρώσε το στρώμα σου για δυο", "Δόξα τω Θεώ" και "Το ψωμί είναι στο τραπέζι". Αυτά είναι και τα πρώτα τραγούδια που ηχογραφεί σε δίσκο ο Πουλόπουλος, τα οποία αργότερα θα δισκογραφήσει στην ίδια εταιρεία και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης
Η συνέχεια, είμαστε πια στο 1965 βρίσκει τον Γιάννη Πουλόπουλο να τραγουδάει σε αρκετές μπουάτ στην Πλάκα, τραγουδώντας και ηχογραφώντας τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη αλλά κσι του Μάνου Λοϊζου.
Σχεδόν παράλληλα κάνει μεγάλη επιτυχία με το "Μη μου θυμώνεις μάτια μου", του επίσης τότε πρωτοεμφανιζόμενου Σταύρου Κουγιουμτζή.
Είναι όμως η εποχή του Νέου Κύματος, το οποίο ο Γιάννης Πουλόπουλος ακολουθεί. Γράφει και συνθέτει δικά του τραγούδια, όπως το "Θά 'θελα νά 'χα", που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Στη συνέχεια συνεργάζεται με τον Γιάννη Σπανό (συμμετέχει στην Ανθολογία και στην Ανθολογία Β', ερμηνεύοντας αριστουργηματικά το "Παιδί μου ώρα σου καλή" σε ποίηση Γεώργιου Βιζυηνού), με τον Δήμο Μούτση ("Το κορίτσι μου στ' άστρα"), με το Γιώργο Κοντογιώργο ("Γύφτισσα Μέρα" σε στίχους 'Ακου Δασκαλόπουλου), με τον Κυριάκο Σφέτσα και με τον Νίκο Μαμαγκάκη ("Άνθη" και "Πέτρινα λουλούδια", σε στίχους Βασίλη Βασιλικού).
Το 1966 έρχεται σε επαφή με τον Μίμη Πλέσσα, μια συνεργασία που άφησε εποχή στο χώρο του ελληνικού τραγουδιού.
Το 1969 είναι μια σημαδιακή χρονιά. Ο δρόμος, άλμπουμ των Μίμη Πλέσσα και Λευτέρη Παπαδόπουλου, όπου ο Γιάννης Πουλόπουλος ερμηνεύει δέκα από τα δώδεκα τραγούδια, θα γίνει αμέσως ο πρώτος ελληνικός χρυσός δίσκος—παρά την απαγόρευση μετάδοσής του από το τότε μονοπώλιο του ΕΙΡ/ΕΙΡΤ—και στα χρόνια που θα ακολουθήσουν θα γίνει το πιο επιτυχημένο σε πωλήσεις άλμπουμ στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας, φτάνοντας τα 3.000.000 αντίτυπα, ρεκόρ που μέχρι σήμερα κανείς άλλος ελληνικός δίσκος δεν έχει πλησιάσει.
Μετά την ανεπανάληπτη επιτυχία του Δρόμου, ο Πουλόπουλος, μέσα από τα τραγούδια και τις κινηματογραφικές του εμφανίσεις, γίνεται το μεγαλύτερο όνομα του ελληνικού τραγουδιού, ο "χρυσός ερμηνευτής", χαρακτηρισμό που αποδεικνύει και μια δημοσκόπηση του 1970 σε περιοδικό της εποχής, σχετική με τη δημοσιότητα και απήχηση των τραγουδιστών, στην οποία κατατάχθηκε πρώτος ανάμεσα σε πολλά άλλα μεγάλα ονόματα.
Παρά το τεράστιο όνομα του στο χώρο, το 1971 μόλις πρόλαβε τη σύλληψη από τα όργανα της χούντας, μιας και το τραγούδι των Γιώργου Κατσαρού - Πυθαγόρα "Πάμε για ύπνο Κατερίνα", θεωρήθηκε αντιστασιακό.
Στο διάστημα 1977-89 συνεργάζεται και πάλι με τον Μίμη Πλέσσα, τον Γιάννη Σπανό, τον Γιώργο Κριμιζάκη, ενώ το 1982 σε ένα δίσκο που έγινε χρυσός, τραγούδησε με το δικό του ξεχωριστό τρόπο τραγούδια του "Νέου Κύματος" σε δεύτερη εκτέλεση (πιάνο -επιμέλεια ορχήστρας ο Γιάννης Σπανός). Ως το 1989, είχε 11 χρυσούς δίσκους στο ενεργητικό του. Την εποχή εκείνη, ο χρυσός αντιστοιχούσε σε 60.000 πωλήσεις και ο πλατινένιος σε 100.000. Μάλιστα, οι τρεις τελευταίοι δίσκοι έγιναν πλατινένιοι.
Το 1983 κυκλοφορεί τη δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Ταξίδι Στο Κέντρο Της Γης», ενώ δεν σταματά να ασχολείται και με τη ζωγραφική, που όπως είχε δηλώσει, ήταν κάτι που τον ξεκούραζε.
Χωρις να τον εγκαταλείπει η επιτυχία σε κάθε μορφή εμφάνισης του, σιγά σιγά, αποτραβιέται από τα μουσικά δρώμενα της χάρας, παρόλο το γεγονός ότι η επανακυκλοφορία δίσκων του, πάντα έκαναν τεράστιες πωλήσεις και δεν έπαψε η φωνή του, μέσα από το ραδιόφωνο αλλά και την τηλεόραση, να γλυκαίνει τις νύχτες κσι τις σνησυχίες μας.
ΥΓ. Το τραγούδι που είχε επιλεχθεί πρώτη φορά από τον συνάδελφο ήταν το παρακάτω:
Το Δίχτυ - Τάκης Μπίνης
Αλληγορικό το ποίημα του Ν. Γκάτσου το ‘το δίχτυ’. Συναρπαστική η μελοποίηση από τον Σ. Ξαρχάκο. Πολύ καλές εκτελέσεις -και μάλιστα από γυναικείες φωνές- που ακολούθησαν την πρώτη εκτέλεση από τον Τάκη Μπίνη, μια φωνή ανεπανάληπτη . Προκαλεί άπειρους συνειρμούς για ένα σύγχρονο το δράμα με σύγχρονους ‘ασήμαντους ήρωες ᾿
Προφανώς το δίχτυ είναι η φαντασιακή αναπαράσταση της αιχμαλωσία, νοητική μετάφραση της πραγματικότητας της. Τα πρόσωπα των ιδεών μας για αυτήν, είναι ενταγμένα στο ατομικό μας εννοιολογικό πλαίσιο. Ένα πλαίσιο προκαθορισμένο από συλλογικά κοινωνικά αρχέτυπα. Η αιχμαλωσία του ανθρώπου σε δίχτυ, δεν μπορεί παρά να είναι ο συμβολισμός της αυτοαιχμαλωσίας, της ψυχολογικής αιχμαλωσίας.
Κάθε φορά που ανοίγεις δρόμο στη ζωή
μην περιμένεις να σε βρει το μεσονύχτι
έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί
γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ
έχε τα μάτια σου ανοιχτά βράδυ πρωί
γιατί μπροστά σου πάντα απλώνεται ένα δίχτυ
Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δε θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι
Αυτό το δίχτυ έχει ονόματα βαριά
που είναι γραμμένα σ’ επτασφράγιστο κιτάπι
άλλοι το λεν του κάτω κόσμου πονηριά
κι άλλοι το λεν της πρώτης άνοιξης αγάπη
Αν κάποτε στα βρόχια του πιαστείς
κανείς δε θα μπορέσει να σε βγάλει
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι
μονάχος βρες την άκρη της κλωστής
κι αν είσαι τυχερός ξεκινά πάλι
Το σημερινό εξώφυλλο είναι από έναν μοναδικό δίσκο «Ο Δρόμος» του Πουλόπουλου που έχει γράψει ιστορία στην ελληνική μουσική, καθώς είναι το πιο πετυχημένο σε πωλήσεις άλμπουμ, όπως αναφέρθηκε. Η επιτυχία του ξεκινάει με το τραγούδι «’Αγαλμα» και οι στίχοι του συγκινούν το κοινό «... κάποιο άγαλμα που μ' είδε, με θυμήθηκε, και τον πόνο μου να ακούσει δεν αρνήθηκε». Ο νέος όμως συνεχίζει να νιώθει πόνο και «..είχε μιαν απλή καρδιά και τον λέγαν Γιάννη (έχουμε υπόψιν έναν τέτοιο Γιάννη, τον υποδιευθυντή μας), κάθε που 'πεφτε η βραδιά, βγαίναμε σεργιάνι, στον γαλάζιο ουρανό, Θεέ μου πως πονώ, στον γαλάζιο ουρανό, Θεέ μου πως πονώ.», όπως εκφράζει το τραγούδι «Ο τρελός». Με έντονα συναισθήματα αναπολούσε στιγμές ευτυχίας και τραγουδούσε « ...έπεφτε βαθιά σιωπή, στο παλιό μας δάσο, τρέξε να σε πιάσω, μου χες πρωτοπεί, και όταν έτριζε η βροχή, στα πεσμένα φύλλα, πόση ανατριχίλα, μέσα στην ψυχή» με το τραγούδι «Έπεφτε βαθιά σιωπή». Με το ένα υπέροχο τραγούδι να διαδέχεται το άλλο, το άλμπουμ μεταδίδει τρυφερότητα και ονειροπόληση στον ακροατή. Υπέροχη πρόταση για να το απολαύσουμε στο μπαλκόνι μας, μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά!
Ο Γιώργος Νταλάρας (29 Σεπτεμβρίου 1949) είναι Έλληνας τραγουδιστής και μουσικός. Τον Οκτώβριο του 2006 ανακηρύχθηκε Πρεσβευτής Καλής Θέλησης της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.
Γεννήθηκε στον Πειραιά. Κατάγεται από οικογένεια μουσικών. O πατέρας του, Λουκάς Νταράλας ήταν επίσης τραγουδιστής και συνθέτης στο χώρο της ρεμπέτικης μουσικής. Οι πρώτες του μνήμες είναι στενά δεμένες με τις βασικές μορφές της ελληνικής μουσικής, το δημοτικό, το σμυρνέικο, το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι. Τα είδη αυτά τον επηρέασαν ως καλλιτέχνη και τα τραγούδησε στις συναυλίες και στους δίσκους του. Στην καριέρα του έχει τραγουδήσει και άλλα πολλά είδη τραγουδιού όπως βυζαντινούς ύμνους, λυρικά, σύγχρονα έντεχνα, λάτιν, όπερα, συμφωνικά έργα, ροκ, ποπ κ.α., ενώ συνεργάστηκε με πολλές από τις σημαντικότερες συμφωνικές ορχήστρες του κόσμου. Έχει πραγματοποιήσει συνεργασίες με τους περισσότερους σύγχρονους Έλληνες συνθέτες και εκπροσώπους του ελληνικού τραγουδιού. Έχει λάβει τιμητικά την κυπριακή υπηκοότητα.
Ο πρώτος προσωπικός του δίσκος ηχογραφήθηκε το 1969. Μερικές επιτυχίες αυτού του δίσκου, ακούγονται μέχρι σήμερα. Για ακούστε....
Ο δεύτερος όμως ειδικά δίσκος του, το 1970, εξ ολοκλήρου με τραγούδια του Σταύρου Κουγιουμτζή, είναι αυτός που έκανε τον Γ. Νταλάρα ιδιαίτερα αγαπητό.
(Δεν φαντάζομαι σχολική εορτή 25ης Μαρτίου χωρίς το παρακάτω τραγούδι).
Ακολούθησε η συνεργασία με τον Μάνο Λοΐζο, που μεταξύ άλλων απέδωσε τραγούδια όπως το "Αχ χελιδόνι μου", το "Έχω ένα καφενέ", το "Πάνε να πεις", το "Μάνα δεν φυτέψαμε", το "Δέκα παλικάρια", όλα σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου.
Μακρά υπήρξε επίσης και η συνεργασία του με τον Απόστολο Καλδάρα. Χαρακτηριστικά δείγματα της δουλειάς τους είναι οι δίσκοι "Μικρά Ασία", που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 1972, σε στίχους Πυθαγόρα,
και ο "Βυζαντινός Εσπερινός" το 1973, στους οποίους συμμετείχε και η Χάρις Αλεξίου, αλλά και μερικά σκόρπια λαϊκά τραγούδια όπως η "Φαντασία" και το "Αχ ο μπαγλαμάς". Η κυκλοφορία του δίσκου "Μικρά Ασία" συνέπεσε με την επέτειο των 50 χρόνων από τη Μικρασιατική καταστροφή.
Η ηχογράφηση των "Λιανοτράγουδων της πικρής πατρίδας" του Μίκη Θεοδωράκη και του Γιάννη Ρίτσου με λαϊκή ενορχήστρωση σφραγίζουν την επιστροφή στη Δημοκρατία 1974. Δημιουργούνται τραγούδια σταθμοί όπως "Τη ρωμιοσύνη μην την κλαις", "Εδώ το φως", "Κουβέντα με ένα λουλούδι", "Το κυκλάμινο", "Καρτέρεμα" κ.α. Τα "Λιανοτράγουδα" ηχογραφήθηκαν για πρώτη φορά στο Παρίσι από τη Μαρία Φαραντούρη το 1972 και δεύτερη φορά στην Αθήνα κρυφά (λόγω της δικτατορίας) με τον Γιώργο Νταλάρα και την Άννα Βίσση, που τότε έκανε την πρώτη της εμφάνιση. Δύο χρόνια μετά, το 1976, ηχογραφούν δύο τραγούδια ("Κόκκινο τριαντάφυλλο" και "Εκείνος ήταν μόνος") στην μνήμη του Αλέκου Παναγούλη. Τα τραγούδια αυτά κυκλοφόρησαν σε δισκάκι 45 στροφών, αλλά αργότερα συμπεριληφθήκαν και σε μεγάλους δίσκους.
Μέχρι σήμερα έχει ηχογραφήσει περισσότερους από 80 προσωπικούς δίσκους (που έχουν ξεπεράσει τα 15.000.000 αντίτυπα σε όλο τον κόσμο), ενώ συμμετέχει (ως ερμηνευτής, μουσικός, παραγωγός) σε περισσότερους από 120 δίσκους άλλων καλλιτεχνών.
Και επειδή φυσικά δεν μπορούμε να αναφέρουμε όλη αυτή την καλλιτεχνική του πορεία, θα σας αφιερώσουμε μερικά μόνο τραγούδια. (Μην ανησυχείται, θα είναι πολύ νεώτερης παραγωγής...)
Το σημερινό εξώφυλλο το αφιερώνουμε στο Σωκράτη Μάλαμα, τον τραγουδοποιό, τραγουδιστή, κιθαρίστα της καρδιάς μας, τον αυθεντικό ερμηνευτή που γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου του 1957. Ο Μάλαμας είναι μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική φυσιογνωμία.
Γεννήθηκε στη Συκιά Χαλκιδικής και στα πέντε χρόνια του έγινε μετανάστης στη Γερμανία με την οικογένειά του, γεγονός που του στοίχισε πολύ και δεν μπόρεσε ποτέ να προσαρμοστεί στις έντονα βιομηχανοποιημένες περιοχές. Έμενε σε ένα διαμέρισμα, με άλλες δυο ελληνικές οικογένειες. Στα χρόνια του γυμνασίου γύρισε στη Θεσσαλονίκη με την αδερφή του. Ήταν όμως πολύ άτακτος και αποβαλλόταν συνεχώς από γυμνάσιο σε γυμνάσιο. Εκείνο το διάστημα άρχισε να ασχολείται έντονα με τη μουσική. Στη Γερμανία του είχε δωρίσει ο πατέρας του ένα μπουζούκι και στη συνέχεια αγόρασε μόνος του μια κιθάρα. Ενώ γράφτηκε στο Μακεδονικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Επέστρεψε στη Γερμανία για να σπουδάσει ηλεκτρολόγος μηχανολόγος και παράλληλα γράφτηκε σε ωδείο στη Στουτγκάρδη. Μετά από λίγα χρόνια επέστρεψε στην Αθήνα, δεν τελείωσε τη σχολή του και γράφτηκε στο Εθνικό Ωδείο με δασκάλους τον Βαγγέλη Ασημακόπουλο και τον Νότη Μαυρούδη.
Ξεκίνησε μέσα στα σκυλάδικα και για 20 χρόνια έπαιζε τραγούδια κάθε είδους και έζησε πολλές εμπειρίες της νύχτας, όπως έχει αναφέρει σε συνέντευξή του. Ο Νίκος Παπάζογλου τον άκουσε, διέκρινε το ταλέντο του και τον έπεισε να μπει για ηχογράφηση στο στούντιο και να ετοιμάσει την πρώτη του δουλειά, με τίτλο «Ασπρόμαυρες Ιστορίες» το 1989. Σταδιακά η πορεία του καλλιτέχνη ήταν ανοδική και στις εμφανίσεις του προκαλεί παραλήρημα στο κοινό του. Είμαστε και εμείς ανάμεσά τους!
Είναι πολλές οι επιτυχίες του Μάλαμα που διαχρονικά μας αγγίζουν, μας ξεσηκώνουν, μας παρασύρουν να τα σιγοτραγουδήσουμε. Διαλέξαμε το εξώφυλλο από τον δίσκο «Λαβύρινθο», γιατί περιέχει υπέροχα τραγούδια και συμμετέχει μια ακόμα εξαιρετική καλλιτέχνης, η Μελίνα Κανά. Επιπλέον μας αρέσει ο τίτλος του «Λαβύρινθος», που πλαισιώνεται από ταιριαστή εικόνα και μας θυμίζει τον διαρκή αγώνα της ζωής προς την έξοδο στο φως. Όπως λέει και το τραγούδι «Είναι σκοτάδι»:
O Φρέντι Μέρκιουρι (Freddie Mercury, 5 Σεπτεμβρίου 1946 – 24 Νοεμβρίου 1991), γεννημένος ως Φαρόκ Μπουλσάρα λατινική μεταγραφή: Farrokh Bulsara), ήταν Βρετανός τραγουδιστής και μουσικός. Έγινε διάσημος ως τραγουδιστής και πιανίστας του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen. Θεωρείται ο μεγαλύτερος και ο πιο χαρισματικός τραγουδιστής όλων των εποχών.
31 Αυγούστου του 1948 γεννήθηκε ο κιθαρίστας Ρούντολφ Σένκερ, η ψυχή του συγκροτἠματος των Scorpions και το μόνο σταθερό του μέλος από το 1965 που ιδρύθηκε το συγκρότημα. Τα υπόλοιπα μέλη Κλάους Μάινε (τραγουδιστής), Ματίας Γιαμπς ( κιθαρίστας), Πάβελ Ματσιβόντα (μπασίστας) Μίκι Ντι (ντράμερ)
19 MAIOY - HMEΡΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΞΕΡΙΖΩΜΟ ΤΟΥΣ....
ΤΡΑΓΟΥΔΙ-ΜΟΙΡΟΛΟΙ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΟ ΣΤΟ ΔΙΩΓΜΟ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ ΤΟΥΣ...
Εκκλησίας έρημα,
μοναστήρα ακάντηλα,
πόρτας και παράθυρα, όι-όι
επέμναν ακρόνυχτα.
Το σημερινό εξώφυλλο το αφιερώνω στους προγόνους μου, σε όλους τους Πόντιους, σε όλους τους Μικρασιάτες. Όταν γνωρίζουμε την ιστορία, όταν δεν λησμονούμε, τότε μόνο έχουμε ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Και θέλουμε για τους μαθητές μας, τα παιδιά μας μια ζωή ελεύθερη, διώχνοντας κάθε απειλή που προέρχεται εξωτερικά η εσωτερικά. Διάλεξα το τραγούδι «Εκάεν και το Τσάμπασιν», γιατί ήταν το αγαπημένο του πατέρα μου και επέλεξα μια εικόνα που θα ήθελα για το εξώφυλλο του δίσκου. με την εκτέλεση του τραγουδιού από τον αγαπημένο του τραγουδιστή Στέλιο Καζαντζίδη....
English
Deutsch
Ελληνικά