Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου (Βάστας Αρκαδίας, 21 Ιουνίου 1950) είναι Έλληνας τραγουδιστής και συνθέτης.
Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στο χωρίο που γεννήθηκε δηλαδή στην Βάστα Αρκαδίας (έως τα 7 του) και μερικές εμπειρίες του απ' αυτά τις έκανε τραγούδια, όπως τη "Σφεντόνα". Στα 12 του χρόνια πήρε την πρώτη του κιθάρα. Αργότερα συμμετείχε σε διάφορα συγκροτήματα της εποχής όπου έκανε και τα πρώτα του μουσικά βήματα. Το πρώτο του συγκρότημα, με το οποίο τραγουδούσε σε Ιταλικό στίχο σε διάφορα κλαμπ, το ονόμασε CROSSWORDS.
Άρχισε να τραγουδά ελληνικό τραγούδι στις αρχές της δεκαετίας του '70. Το 1972 καταγράφεται η πρώτη επαγγελματική του συμμετοχή σε δίσκο.
Το 1973 μετά το τέλος της στρατιωτικής του θητείας, πήγε στη Γερμανία, όπου στο Μόναχο συμμετείχε σε επιτροπές αντιδικτατορικού αγώνα, τραγουδώντας παράλληλα σε πολλά στέκια Ελλήνων φοιτητών και ομογενών. Η πρώτη του σημαντική γνωριμία έγινε το καλοκαίρι του 1974, συναντώντας, στο Παρίσι, το Μίκη Θεοδωράκη. Η συνεργασία τους όμως έμελλε να αρχίσει δύο χρόνια αργότερα.
Την ίδια χρονιά επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε ουσιαστικά την επαγγελματική του πορεία στο τραγούδι.
Συνεργάζεται με όλους τους γνωστούς μουσικοσυνθέτες της σύγχρονης εποχής ξεκινώντας με πολιτικό τραγούδι στην δεκαετία του 70 και σιγά σιγά την επόμενη δεκαετία ερμηνεύει τραγούδια με ήχο σαφώς πιο ηλεκτρικό και στίχο που αφορά πιο σύγχρονα προβλήματα (μοναξιά, ναρκωτικά, αποξένωση, υπερβολική αστικοποίηση, προβλήματα στις ανθρώπινες σχέσεις, οικολογική καταστροφή κλπ).
Ευρωπαϊκή μέρα της μουσικής σήμερα, αλλά ας μην ξεχνάμε και το θέατρο και τον κινηματογράφο, ειδικά όταν έχουμε τα γενέθλια μιας μεγάλης κυρίας του. Εδώ μαζί με ένα τεράστιο μύθο του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου,τι άλλο, τραγουδά και χορεύει
Η Μάρω Κοντού (21 Ιουνίου 1934, πραγματικό όνομα Μαριάνθη Κοντού) είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, έχοντας επίσης και πολιτική σταδιοδρομία διατελώντας δημοτική σύμβουλος Αθηνών και βουλευτής στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία.
Κατάγεται από τα Ψαρά. Αποφοίτησε από το Γ' Γυμνάσιο Θηλέων Μακρυγιάννη. Παράλληλα ολοκλήρωσε τη σχολή χορού, σημερινή Κρατική Σχολή Χορού, εξασφαλίζοντας και μια υποτροφία για τη σχολή HLADEK στη Γερμανία.
Σε διάστημα μεγαλύτερο των τριάντα πέντε ετών θεατρικής και κινηματογραφικής καριέρας, πρωταγωνίστησε σε 61 ταινίες μεγάλου μήκους και 90 θεατρικά έργα, ελληνικού και ξένου ρεπερτορίου.
Η πρώτη επαγγελματική της ενασχόληση άρχισε το 1954 στον χορό Αρχαίας Τραγωδίας του Εθνικού Θεάτρου, όπου παρέμεινε μέχρι το 1958. Έλαβε την άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος της ηθοποιού, ως εξαιρετικό ταλέντο, από Ανώτατη Κρατική Επιτροπή του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων. Το 1959 πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο, δίπλα στον Δημήτρη Χορν, με το έργο Ρομανσέρο του Ζακ Ντεβάλ.
Το 1990, παρουσίασε τη εκπομπή "Χωρίς παρεξήγηση", που είχε συνολικά μόλις 14 επεισόδια, προβαλλόταν από την ΕΤ2 και στο πρώτο επεισόδιο, στις 7 Μαΐου 1990, είχε καλεσμένη τη Ρένα Βλαχοπούλου.
Ασχολείται επίσης με τη ζωγραφική, έχοντας ήδη πραγματοποιήσει με επιτυχία έκθεση στην γκαλερί Αντήνωρ το 1993. Πίνακάς της εκτίθεται στο Μουσείο Βορρέ.
Ας την απολαύσουμε σε μιά από τις πιο τρυφερές και επιτυχημένες ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου, και στην ασπρόμαυρη και στην έχργωμη έκδοση της.
Πλούσια η σημερινή ημέρα και σε καμία περίπτωση δεν θα αδικήσουμε έναν από τους μεγάλους φιλοσόφους του 21ου αιώνα, τον Ζαν-Πoλ Σαρτρ.
Ο Ζαν-Πoλ Σαρτρ (γαλλικά: Jean-Paul Charles Aymard Sartre), (21 Ιουνίου 1905 - 15 Απριλίου 1980) ήταν Γάλλος φιλόσοφος, λογοτέχνης, κριτικός και πολιτικός ακτιβιστής, ο κυριότερος εκπρόσωπος του φιλοσοφικού υπαρξισμού και φαινομενολογίας, καθώς και υποστηρικτής της πολιτικής θεωρίας του Μαρξισμού. Θεωρούσε ότι οι διανοούμενοι πρέπει να παίζουν ενεργό ρόλο στην κοινωνία και ο ίδιος υπήρξε ένας εσωτερικά στρατευμένος καλλιτέχνης (όχι όμως και στρατευμένος από κάποιο κράτος ή καθεστώς) στηρίζοντας τις αριστερές πολιτικές επιλογές του με τη ζωή του και το έργο του. Στις δυτικές χώρες του ασκήθηκε έντονη κριτική για την υποστήριξη του προς τις κομμουνιστικές κυβερνήσεις της εποχής, όπως αυτές του Φιντέλ Κάστρο στην Κούβα, του Μάο στην Κίνα, καθώς και των Ερυθρών Χμερ στην Καμπότζη, αλλά και εντός της Γαλλίας για την υποστήριξη των Αλγερινών επαναστατών έναντι των γαλλικών στρατευμάτων κατά τον πόλεμο της Αλγερίας. Για τη στάση του αυτή έγινε απόπειρα δολοφονίας εναντίον του.
Ο Σαρτρ είναι επίσης γνωστός για την ανοικτή σχέση που διατηρούσε με τη διάσημη θεωρητικό του φεμινισμού και φιλόσοφο-μυθιστοριογράφο, Σιμόν ντε Μποβουάρ. Αχώριστοι πάνω από μισό αιώνα και οι δύο μαζί αμφισβήτησαν τις κοινωνικές και πολιτισμικές συμβάσεις του περιβάλλοντος στο οποίο μεγάλωσαν, το οποίο θεωρούσαν μεγαλοαστικό και ρηχό (μπουρζουά) ως προς τον τρόπο ζωής και σκέψης. Η σύγκρουση μεταξύ της καταδυναστευτικής, και πνευματικά καταστροφικής, συμμόρφωσης με το κατεστημένο, και η αναζήτηση του αυθεντικού τρόπου του υπάρχειν αποτέλεσε την κύρια θεματολογία της πρώιμης περιόδου του Σαρτρ. Αυτήν αποτύπωσε στο κύριο φιλοσοφικό του έργο με τίτλο Το είναι και το μηδέν (L'Être et le Néant) το οποίο εκδόθηκε το 1943, ενώ άλλα σημαντικά φιλοσοφικά έργα του αποτελούν τοΟ υπαρξισμός είναι ανθρωπισμός (L'existentialisme est un humanisme) του 1946, και η Κριτική της διαλεκτικής λογικής (La Critique de la raison dialectique) του 1960.
Αποστρεφόταν τις επίσημες τελετές και τα αξιώματα και γι' αυτό τον λόγο, το 1964, αρνήθηκε να παραλάβει το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας, αναφέροντας πως ένας συγγραφέας δεν πρέπει να επιτρέψει στον εαυτό του να μετατραπεί σε θεσμό.Το έργο του εξακολουθεί να επηρεάζει και να αποτελεί αντικείμενο μελέτης των κοινωνιολογίας, κριτικής θεωρίας, μετα-αποικιοκρατισμού και λογοτεχνικής ανάλυσης.
O Jean-Paul Sartre και 20 αποφθέγματά του
"Η ζωή δεν έχει νόημα τη στιγμή που χάνεις την ψευδαίσθηση ότι είσαι αιώνιος".
"Δεν ξέρουμε τι θέλουμε και όμως είμαστε υπεύθυνοι για αυτό που είμαστε. Αυτό είναι το γεγονός".
"Τα πάντα έχουν επινοηθεί, εκτός από το πώς να ζούμε".
"Κάθε υπάρχον πράγμα γεννιέται χωρίς λόγο, παρατείνεται από αδυναμία και πεθαίνει από τύχη".
"Πρέπει να κάνουμε πράξη το πάθος πριν μπορέσουμε να το νιώσουμε".
"Στις τρεις η ώρα είναι πάντα πολύ αργά ή πολύ νωρίς για οτιδήποτε θέλεις να κάνεις".
"Κάποιος είναι ακόμα αυτό που πρόκειται να πάψει να είναι και ήδη αυτό που πρόκειται να γίνει. Κάποιος ζει το θάνατό του, κάποιος πεθαίνει τη ζωή του".
"Ο Θεός είναι απουσία. Ο Θεός είναι η μοναξιά του ανθρώπου".
"Ο άνθρωπος είναι ένα άχρηστο πάθος."
"Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος γιατί από τη στιγμή που ρίχνεται στον κόσμο, είναι υπεύθυνος για ό,τι κάνει".
"Η ανυπαρξία στοιχειώνει την ύπαρξη."
"Η ζωή αρχίζει στην άλλη πλευρά της απελπισίας."
"Όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες είναι ισοδύναμες και όλες είναι καταρχάς καταδικασμένες σε αποτυχία."
"Είναι βέβαιο ότι δε μπορούμε να ξεφύγουμε από την αγωνία, γιατί είμαστε η αγωνία."
"Το ξέρω. Ξέρω ότι δεν θα συναντήσω ποτέ ξανά κάτι ή κάποιον που θα με εμπνεύσει με πάθος. Ξέρεις, είναι πολύ δύσκολο να αρχίσεις να αγαπάς κάποιον. Πρέπει να έχεις ενέργεια, γενναιοδωρία, τυφλότητα. Υπάρχει ακόμη και μια στιγμή, στην αρχή, που πρέπει να πηδήξεις πάνω από έναν γκρεμό: αν το σκεφτείς δεν το κάνεις. Ξέρω ότι δεν θα πηδήξω ποτέ ξανά".
"Οι λέξεις είναι γεμάτα πιστόλια".
"Δεν είμαι πια σίγουρος για τίποτα. Αν ικανοποιώ τις επιθυμίες μου, αμαρτάνω αλλά απαλλάσσομαι από αυτές, αν αρνούμαι να τις ικανοποιήσω, μολύνουν ολόκληρη την ψυχή".
"Κάποιος πεθαίνει πάντα πολύ νωρίς - ή πολύ αργά. Και όμως, η ζωή είναι εκεί, τελειωμένη: η γραμμή έχει τραβηχτεί, και όλα πρέπει να αθροιστούν. Δεν είσαι τίποτα άλλο από τη ζωή σου".
"Όπως όλοι οι ονειροπόλοι, μπέρδεψα την απογοήτευση με την αλήθεια."
"Αχ! Πόσο μισώ τα εγκλήματα της νέας γενιάς: είναι ξερά και στείρα σαν το γαρύφαλλο."
"Η ανυπαρξία βρίσκεται τυλιγμένη στην καρδιά της ύπαρξης σαν σκουλήκι".
"Υπάρχω, αυτό είναι όλο, και το βρίσκω αηδιαστικό."
ΥΓ Η παλαιότερη επιλογή ήταν το παρακάτω τραγούδι:
Μιλτιαδης Πασχαλιδης Αγυριστο κεφαλι
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Άλμπουμ: Βυθισμένες άγκυρες
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 2001
ΣΤΙΧΟΙ
Φυσάει ένας αέρας που σαρώνει
ενθύμια παλιά και φυλακτά
Οι ήρωες το σκάνε απ’ την οθόνη
ξυλάρμενοι τραβανε στ’ ανοιχτα
Πού μας πηγαίνει αυτό το τρεχαντήρι,
δεν ξέρω γέμισε μου το ποτήρι
πού μας πηγαίνει αυτό το τρεχαντήρι,
δεν ξέρω γέμισε μου το ποτήρι
Τα μάρμαρα στο φως αντιφεγγίζουν
σε ποιο ταξίδι σ’ έχω ξαναδεί
τυφλά πουλιά το τζάμι μου ραμφίζουν
το πλένει στα φανάρια ένα παιδί
κι ένας τελάλης σ’ έρημη πλατεία
τριάντα χρόνια ψάχνει την αιτία
Στους δρόμους καβαλάρηδες καλπάζουν
και κυνηγούν τ’ αδέσποτα σκυλιά
και οι νοικοκυραίοι που τρομάζουν,
ξορκίζουν μ’ αγιασμό το σατανά
Δεν είναι εδώ Βαλκάνια, σου το `πα
εδώ είναι παίξε γέλασε και σώπα
δεν είναι εδώ Βαλκάνια, σου το `πα
εδώ είναι παίξε γέλασε και σώπα
Φυσάει ένας αέρας που σαρώνει,
μα εγώ είμ’ ένα τραγούδι αλλοτινό
στου δρόμου το λιοπύρι και το χιόνι
αγύριστο κεφάλι θα γυρνώ
Στα χέρια σου αφήνω το τιμόνι
κι η πιο μεγάλη νύχτα ξημερώνει
Στα χέρια σου αφήνω το τιμόνι
κι η πιο μεγάλη νύχτα ξημερώνει
Σήμερα 21 Ιουνίου, Ευρωπαϊκή ημέρα της μουσικής και της γέννησης του μοναδικού Βασίλη Παπακωνσταντίνου, θέλαμε να διαλέξουμε ένα ξεχωριστό εξώφυλλο δίσκου. Διαλέξαμε λοιπόν το άλμπουμ «Ο Σταυρός του Νότου» του Νίκου Καββαδία και του Θάνου Μικρούτσικου.
Ο Θάνος Μικρούτσικος μελοποίησε Νίκο Καββαδία και ο δίσκος κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 1979 από την LYRA. Θεωρείται και είναι από τους πιο σημαντικούς στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας! Τις πρώτες εβδομάδες της κυκλοφορίας του έμοιαζε καταδικασμένος από τους κριτικούς και τους δημοσιογράφους που τον θεωρούσαν αποτυχία.
Διαψεύστηκαν όλοι! Ο κόσμος αγκάλιασε τον «Σταυρό του Νότου» και τον κατέταξε ανάμεσα στους εμπορικότερους δίσκους της ελληνικής μουσικής, αφού υπολογίζεται ότι μέχρι και σήμερα έχει πουλήσει πάνω από 2 εκατομμύρια αντίτυπα!
Τα 8 από τα 11 τραγούδια του δίσκου τα ερμήνευσε ο Γιάννης Κούτρας και 2 από αυτά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ενώ το ομότιτλο «Σταυρός του Νότου» ερμήνευσε η Αιμιλία Σαρρή. Εκτός όμως από το υπέροχο περιεχόμενό του, το εξώφυλλο του άλμπουμ έχει υψηλή αισθητική, αναμενόμενο, αφού το φιλοτέχνησε ο Αλέκος Φασιανός. Ένα μουσικό «διαμάντι» που μπορούμε να απολαύσουμε, μαζί με όλα τα άλλα υπέροχα τραγούδια του Βασίλη της καρδιάς μας, τη σημερινή ημέρα γιορτής της μουσικής!
Η Καίτη Γκρέυ (πραγματικό όνομα: Αγγελική Καλαϊτζή, 14 Μαΐου 1924 - 19 Ιανουαρίου 2025) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια του ελαφρού και λαϊκού τραγουδιού.
Γεννήθηκε στο χωριό Μυτιληνιοί της Σάμου. Ήταν τέσσερα αδέρφια. Υιοθετηθηκε απο την οικογενεια Καλαιτζη και μεγαλωσε στον Πειραια. Παντρευτηκε και χωρισε πολυ νεα και παρά τις πολλές κακουχίες τις οποίες βίωσε κατόρθωσε να ορθοποδήσει και να γίνει αρχικά ηθοποιός στα μπουλούκια της Ρίτας Τσάκωνα και αργότερα να τραγουδήσει ελαφρό τραγούδι με τον Γιάννη Βέλλα καθώς και άλλα μεγάλα ονόματα του ελαφρού τραγουδιού. Πρότυπό της υπήρξε ο Τζίμης Μακούλης. Το πρώτο της τραγούδι το ηχογράφησε το 1952 και ήταν η δημιουργία του Γιώργου Μητσάκη "Το μαράζι". Μετά την τεράστια επιτυχία που είχε, κατάφερε να γίνει το πρώτο όνομα στα μεγαλύτερα κέντρα της εποχής αλλά και να γραμμοφωνήσει όλους τους μεγάλους συνθέτες της εποχής.
Δικές της ερμηνείες υπήρξαν οι πρώτες εκτελέσεις επιτυχιών συνθετών όπως οι Βαμβακάρης, Παπαϊωάννου, Τσιτσάνης, Μητσάκης, Κολοκοτρώνης, Παπαγιαννοπούλου, Βίρβος, Δερβενιώτης, Μπακάλης,Ζαμπέτας, Τζαβέλλας.
Συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού και αν'εδειξε και μεγάλους τραγουδιστές όπως ο Στράτος Διονυσίου.
Τη ζωή της σημάδεψε ο 5χρονος αρραβώνας της με τον Στέλιο Καζαντζίδη. Αργότερα ο αρραβώνας της με τον ηθοποιό Ανδρέα Μπάρκουλη αποτέλεσε μεγάλο γεγονός της εποχής. Το ίδιο και ο δεσμός της με τον εφοπλιστή Νίκο Λαιμό (1933-), αλλά και με τον ηθοποιό Κώστα Καρρά. Για ένα μεγάλο διάστημα βρέθηκε στα μεγαλύτερα κέντρα της Αμερικής, της Αυστραλίας, του Καναδά και της Γερμανίας γνωρίζοντας τον Έλβις Πρίσλευ, τον Τζίμ Χέντριξ, την Ρίτα Χέιγουορθ, την Μαρία Κάλλας, τον Σταύρο Νιάρχο, τον Αριστοτέλη Ωνάση.
Στην δεκαετία του ΄60 ήταν η πιο ακριβοπληρωμένη τραγουδίστρια έχοντας ημερομίσθιο που ξεπερνούσε ακόμα και τις 8.000 δραχμές. Αυτό αναγνωρίστηκε και από τα ελληνικά δικαστήρια σε μια δικαστική μάχη που υπήρχε με ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου της εποχής. Ηχογράφησε περισσότερα από 1.500 τραγούδια, μέχρι και το 1996, οπότε και αποσύρθηκε από την δισκογραφία και τα νυχτερινά κέντρα. Το 1995 ο Κώστας Φέρρης υπογράφει συμβόλαιο με τον ΑΝΤ1 για την μεταφορά της θρυλικής ζωής της στην μικρή οθόνη. Ωστόσο αυτό δεν έμελλε να επιτευχθεί εξολοκλήρου μιας και το κόστος του προυπολογισμού δεν έφτασε και για τα 26 επεισόδια που είχε υπογραφεί η σύμβαση. Τα γυρίσματα έγιναν σε Ελλάδα, Τουρκία και Αίγυπτο ενώ το τραγούδι των τίτλων "Εγώ σε νίκησα ζωή" με ερμηνευτή τον Γιάννη Πάριο δεν βγήκε ποτέ στη δισκογραφία. Το 2006 κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία της, με τίτλο Έτσι όπως τα έζησα.
Έπαιξε σε 19 ταινίες ως ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Την ίδια μέρα μερικά χρόνια νωρίτερα, γεννιέται ο Στέλιος Περπινιάδης (14 Μαΐου 1899 - 4 Σεπτεμβρίου 1977), γνωστός και ως Στελλάκης, ήταν Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής και οργανοπαίκτης ενώ φέρεται και ως συνθέτης, κυρίως του ρεμπέτικου τραγουδιού.
Γεννήθηκε στην Τήνο, μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη και το 1923 μετακόμισε στον Πειραιά, όπου ήρθε σε επαφή με Μικρασιάτες ρεμπέτες. Συνεργάστηκε κατά καιρούς σχεδόν με όλους τους μεγάλους συνθέτες, όπως ο Πάνος Τούντας, ο Γιοβάν Τσαούς, ο Κώστας Σκαρβέλης, ο Κώστας Καρίπης, ο Βαγγέλης Παπάζογλου, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Στέλιος Χρυσίνης, ο Μπαγιαντέρας, ο Σπύρος Περιστέρης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου ακόμη και ο Μάρκος Βαμβακάρης και αργότερα με τον Γιώργο Μητσάκη, το Μανώλη Χιώτη και άλλους. Θεωρείται το μεγαλύτερο αστέρι του τραγουδιού από το 1930 έως το 1950 ενώ έκανε αρκετά ντουέτα με γνωστές ερμηνεύτριες και ερμηνευτές της εποχής, όπως με την Ιωάννα Γεωργακοπούλου, το Στράτο Παγιουμτζή, τη Μαρίκα Νίνου και τον Δημήτρη Περδικόπουλο αλλά και με τον Γιώργο Κάβουρα. Αξίζει να σημειωθεί για το ήθος των καλλιτεχνών του είδους και της εποχής ότι ο Στελλάκης δε δίσταζε να κάνει δεύτερη φωνή και μάλιστα πολύ διακριτικά σε καλλιτέχνες των οποίων τα ονόματα ήταν μηδαμηνά μπροστά στο δικό του.
Μια μέρα του 1938 βρέθηκε περαστικός από την Odeon την ώρα που ο Μάρκος Βαμβακάρης ηχογραφούσε τη "Νόστιμη Μαυροματού" του. Ο Στελλάκης δεν δίστασε να κάτσει να κάνει δεύτερη φωνή. Το αποτέλεσμα ήταν αριστούργημα σε σχέση με εκείνο που θα έβγαινε από τον Μάρκο σόλο, αλλά ο Στελλάκης δεν πήρε ούτε δραχμή και το όνομά του δε γράφτηκε επάνω στο δίσκο διότι εκείνο τον καιρό ο ίδιος δεσμευόταν με συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας με την εταιρία Columbia.
Γιος του ήταν ο επίσης γνωστός λαϊκός τραγουδιστής Βαγγέλης Περπινιάδης.
Αν νομίζετε ότι τελειώσαμε, γελιέστε. Καθ'ιστε αναπαυτικά γιατί θα πάμε στην άλλη μεριά του Ατλαντικού πριν ξαναγυρίσουμε στην χώρα μας.
O Μπόμπι Ντάριν (Bobby Darin, πραγματικό όνομα: Walden Robert Cassotto, 14 Μαΐου 1936 – 20 Δεκεμβρίου 1973) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής και ηθοποιός.
Γεννήθηκε με ασθενική καρδιά, στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης. Η μητέρα του ήταν ανήλικη όταν έμεινε έγκυος και ποτέ δεν αποκάλυψε το όνομα του πατέρα του. Ο Ντάριν μεγάλωσε με τους γονείς της μητέρας του, πιστεύοντας μέχρι την ηλικία των 32 ετών πως εκείνη ήταν η μεγαλύτερη αδελφή του.
Τα προβλήματα υγείας δεν τον εμπόδισαν να γίνει ένα από τα ροκ ινδάλματα της γενιάς του, ενώ παράλληλα είχε μια σύντομη, αλλά καθόλου ευκαταφρόνητη, καριέρα στο Χόλιγουντ.
Ο Ντάριν πέθανε στις 20 Δεκεμβρίου του 1973 στο Λος Άντζελες, ύστερα από επιπλοκές της υγείας του μετά από εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς, τη δεύτερη που πραγματοποιούσε μετά το 1971.
Η ζωή του περιγράφεται στην ταινία «Beyond the Sea» του 2004, του Μπάρρι Λέβινσον. Τον ρόλο του Μπόμπι Ντάριν υποδύεται ο Κέβιν Σπέισι.
Και τώρα πάλι στην χώρα μας.
Η Σώτια Τσώτου (Λειβαδιά, 14 Μαΐου 1942 - Αθήνα, 10 Δεκεμβρίου 2011 ) ήταν σημαντική Ελληνίδα στιχουργός.
Ήταν το πέμπτο παιδί της οικογένειας του αγωνιστή του ΕΛΑΣ Γιώργου Κρανιώτη, που εκτελέστηκε από τους Γερμανούς μπροστά στο σπίτι του το Σεπτέμβρη του 1943. Το μένος των Γερμανών κατά του Γιώργου Κρανιώτη τους οδήγησε και στην πυρπόληση του σπιτιού του, με αποτέλεσμα να μείνει η οικογένεια του στο δρόμο. H γυναίκα του Ειρήνη, τρομοκρατημένη από τις βιαιότητες των Γερμανών χάθηκε από τους δικούς της, αγνοούμενη μέχρι το 1950, οπότε βρέθηκε να νοσηλεύεται στο Νοσοκομείο της Βούλας. Η δραματική περιπέτεια της οικογένειας της είχε ως αποτέλεσμα τη φυγή της μικρής Σώτιας.
Οι αδελφές Ιορδανού, συγγενείς της μητέρας της, την έφεραν σε ηλικία δύο ετών στην Αθήνα όπου υιοθετήθηκε από οικογένεια εύπορων μικροαστών, του Χαράλαμπου και Δέσποινας Τσώτου. Φοίτησε στο Ιδιωτικό Δημοτικό Σχολείο «Μαρσέλου» και στη συνέχεια στο Α' Γυμνάσιο της Αθήνας (Πλάκα) τα τρία πρώτα χρόνια και κατόπιν στη Ελληνογαλλική Σχολή Καλογραιών «Άγιος Ιωσήφ» στην οδό Χαριλάου Τρικούπη.
Από τα 18 της χρόνια εργαζόταν ως δημοσιογράφος, παράλληλα με τις σπουδές της στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τις δραματικές σχολές του Πέλου Κατσέλη και του Κωστή Μιχαηλίδη. Η Δικτατορία της 21ης Απριλίου τη βρήκε στην εφημερίδα "Ελευθερία", η οποία διέκοψε αυθημερόν την έκδοσή της, θέτοντας τέλος στη δημοσιογραφική της καριέρα. Στη διάρκεια της Χούντας, συνελήφθη και κρατήθηκε πολλές φορές. Στην απομόνωση εμπνεύστηκε τα τραγούδια που θα την έκαναν λίγους μήνες αργότερα γνωστή σαν στιχουργό, το «Βρε δε βαριέσαι, αδελφέ» και το «Να 'τανε το '21».
Η καθοριστική συνεργασία της καριέρας της ήταν με τον Κώστα Χατζή, η οποία έδωσε τραγούδια διαμαρτυρίας κατά την διάρκεια της Δικτατορίας, όπως «Ο Στρατής», «Δε βαριέσαι αδελφέ», «Απ' το αεροπλάνο», «Της γειτονιάς μας ο τρελός», «Ένας Γερμανός και μια Εβραία», «Κάτι τρέχει», «Λεωφορείο ο κόσμος», «Νυχτώνει, δόξα τω Θεώ» κλπ. Κορύφωση της συνεργασίας της με τον Κώστα Χατζή αποτέλεσε ο δίσκος "Ρεσιτάλ", του οποίου οι πωλήσεις ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο δίσκους. Ανάμεσα στα τραγούδια του δίσκου ήταν τα «Σύνορα η αγάπη δε γνωρίζει», «Σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά», «Σ' αγαπώ (όπως η μάνα το παιδί)», «Κι ύστερα», «Δεν είμ' εγώ», «Η αγάπη όλα τα υπομένει» κ.α. Στις επιτυχίες τους από άλλους δίσκους συγκαταλέγονται επίσης τα τραγούδια «Αντίο», «Αν ερχόσουν», «Μη μας περιφρονάς», «Ο κύριος κανείς», «Πάλι ύπνος δε με πιάνει», «Είμαι ένας άνθρωπος απλός» κ.α.
Μια επίσης σημαντική συνεργασία ήταν με το Δώρο Γεωργιάδη, με τον οποίο συμμετείχαν στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης του 1972 και πήραν το πρώτο βραβείο με το τραγούδι «Αν ήμουν πλούσιος» και στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Eurovision του 1979 με το τραγούδι «Σωκράτης» που τραγούδησε η Ελπίδα. Ανάμεσα στις επιτυχίες της με τον Δώρο Γεωργιάδη ήταν επίσης τα τραγούδια «Ταξίδευα παιδί κι εγώ», «Κάποτε πήγα στην Αμέρικα», «Ο Ρωμιός», «Χίλια εννιακόσια τίποτα», «Μη βάζεις μαύρο» (Άννα Βίσση), «Εγώ δεν είμαι δικαστής», «Τι τις θες τις Κυριακές», «Άγιες οι καθημερινές» (Γιώργος Πολυχρονιάδης), «Υπάρχουν κι άλλοι δρόμοι», «Σ' ευχαριστώ», «Καμιά φορά» (Ελπίδα) κ.α.
Έχει δύο κόρες, τη Δέσποινα, που είναι δημοσιογράφος, και την Ασημένια, που είναι μουσικός και τραγουδίστρια. Πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου 2011, από καρκίνο, αφήνοντας πίσω της μεγάλα στιχουργικά έργα.
Το σημερινό εξώφυλλο είναι από το δίσκο «Ουάι!» του Κώστα Χατζή, που περιέχει το ξεχωριστό και αγαπημένο μας τραγούδι «Από το αεροπλάνο» με στίχους της Σώτιας Τσώτου και μουσική Κώστα Χατζή. Το τραγούδι αυτό αποτελεί έναν ύμνο για τη ζωή, ένα «μουσικό ουράνιο τόξο»! Η στιχουργός έγραψε αυτούς τους εξαιρετικούς στίχους, μετά την πολύωρη, άνευ λόγου σύλληψή της στο αεροδρόμιο του Ελληνικού από στρατιωτικούς κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος της 21 Απριλίου του 1967. Όταν βρισκόταν στο αεροπλάνο, ταλαιπωρημένη, απογοητευμένη, αλλά και χαρούμενη που ήταν ελεύθερη, έβλεπε τους στρατιωτικούς που την ταλαιπώρησαν διαφορετικά «...μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι» και με αισιοδοξία έξιωξε τους φόβους της και την άσχημη εμπειρία της, αποτυπώνοντας τα αισθήματά της στους στίχους της. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες πως να μην αναδυθεί ένα διαμάντι. Μοναδικά όμορφοι και δυνατοί στίχοι!
Ο Μπράιαν Χάρολντ Μέι (Brian Harold May, Λονδίνο, 19 Ιουλίου 1947) είναι Άγγλος μουσικός, συνιδριτικό μέλος του ροκ συγκροτήματος Queen και αστρονόμος. Θεωρείται ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών. Έγραψε το τραγούδι We Will Rock You, το οποίο είναι ένα από τα δημοφιλέστερα τραγούδια των Queen.
Ελληνικά
English
Deutsch
