Notice: Undefined offset: 1 in theme_print_url_list() (Zeile 357 von /unitswww1/unitswww15/thess-v/2gym-evosm/2gymevos/public_html/drupal7/sites/all/modules/print/print.pages.inc).
Κατοχή. Ξημερώματα της 30ης προς 31η Μαΐου 1941. Η ναζιστική σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό στον βράχο της Ακρόπολης σταματά να ανεμίζει. Έστω και για κάποιες λίγες ώρες.
Κι αυτό χάρη σε δύο ηρωικούς Έλληνες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, του ΕΑΜ Νέων, της ΟΚΝΕ και του ΕΛΑΣ, των Μανώλη Γλέζου και Λάκη Σάντα.
Ο Ενρίκε Ιγκλέσιας (Enrique Miguel Iglesias Preysler, 8 Μαΐου 1975) είναι Ισπανός τραγουδιστής, στιχουργός, ηθοποιός, παραγωγός. Θεωρείται ευρέως ως ο βασιλιάς της λάτιν ποπ μουσικής. Ο Ιγκλέσιας ξεκίνησε την καριέρα του στα μέσα της δεκαετίας του 1990 σε μια αμερικανική ισπανόφωνη εταιρεία, την Fonovisa Records, με το όνομα Ενρίκε Μαρτίνες προτού αρχίσει να χρησιμοποιεί το Ενρίκε Ιγκλέσιας και γίνει ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια της μουσικής στην Λατινική Αμερική και στην ισπανική αγορά των ΗΠΑ. Με την έναρξη της νέας χιλιετίας, είχε πραγματοποιήσει μια σημαντική επιτυχία στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών και υπέγραψε συμβόλαιο με την Universal Music Group για να κυκλοφορήσει την δισκογραφία του, τόσο στα αγγλικά όσο και στα ισπανικά.
Ο Ενρίκε Ιγκλέσιας έχει πουλήσει πάνω από 170 εκατομμύρια δίσκους (και των singles) παγκοσμίως και έγινε ένας από τους Ισπανούς καλλιτέχνες με τις περισσότερες πωλήσεις δίσκων. Είναι ο γιος του επίσης Ισπανού τραγουδιστή Χούλιο Ιγκλέσιας.
Στις 12 Ιουλίου, 1995, o Ιγκλέσιας κυκλοφόρησε το άλμπουμ Enrique Iglesias, μια συλλογή με ροκ μπαλάντες, συμπεριλαμβανομένων επιτυχίες όπως το "Si Tú Te Vas", "Experiencia religiosa", και άλλα. Ο δίσκος πούλησε μισό εκατομμύριο αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα , ένα σπάνιο γεγονός για ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε σε μια γλώσσα εκτός της αγγλικής, πήγαινε για Χρυσό στην Πορτογαλία από την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του, και πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα μέσα στους επόμενους τρεις μήνες.
Το τραγούδι του «Por Amarte» περιλήφθηκε στην τηλενουβελα Marisol, αλλά αντί "Por amarte Daria mi vida" (To love you, i'd give my life - Για να σ'αγαπήσω θα έδινα την ζωή μου), οι λέξεις ήταν "Por amarte Marisol, moriría" (To love yo, Marisol , i'd die - Για να σ'αγαπήσω Μαρισολ,θα πέθαινα). Το CD παρήγαγε επίσης εκδόσεις στα ιταλικά και πορτογαλικά , με τα περισσότερα τραγούδια μεταφρασμένα σε αυτές τις γλώσσες.
Πέντε από τα τραγούδια από αυτό το άλμπουμ ξεχωρίζουν, το «Por Amarte», «No Llores Por MI", και "Trapecista". Το άλμπουμ οδήγησε τον Ενρίκε να κερδήσει Grammy Award για Την Καλύτερη Λατινική Ποπ Εμφάνιση (Best Latin Pop Performance)
Την ίδια μέρα, τριάντα χρόνια νωρίτερα, γεννήθηκε ο Keith Jarrett.
Ο Κιθ Τζάρετ (γεννημένος στις 8 Μαΐου 1945) είναι Αμερικανός πιανίστας και συνθέτης της τζαζ και της κλασικής μουσικής. Ο Τζάρετ ξεκίνησε την καριέρα του με τον Αρτ Μπλέικι, παίζοντας με τον Τσαρλς Λόιντ και τον Μάιλς Ντέιβις. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 ήταν επίσης αρχηγός του γκρουπ και σόλο ερμηνευτής σε τζαζ, τζαζ fusion και κλασική μουσική. Οι αυτοσχεδιασμοί του αντλούνται από τις παραδόσεις της τζαζ και άλλων ειδών, ιδιαίτερα της δυτικής κλασικής μουσικής, του γκόσπελ, του μπλουζ και της έθνικ λαϊκής μουσικής.
Το 2003, ο Jarrett έλαβε το Polar Music Prize, τον πρώτο βραβείο σύγχρονου και κλασικού μουσικού, και το 2004 έλαβε το βραβείο μουσικής Léonie Sonning. Το άλμπουμ του, The Köln Concert, που κυκλοφόρησε το 1975, έγινε η ηχογράφηση με τις περισσότερες πωλήσεις πιάνου στην ιστορία. Παίζοντας ο Jarrett συμμετείχε σωματικά, σιγοτραγουδούσε και άφηνε ελεύθερα εκείνα τα χαρακτηριστικά επιφωνήματά του, τα οποία, όπως ο ίδιος έχει εξηγήσει, δεν είναι αντιδράσεις στη μουσική του, αλλά αυθόρμητες, προσωπικές εκφραστικές επεκτάσεις της.
Ο Τζάρετ δεν μπορεί να παίξει από τότε που υπέστη εγκεφαλικό τον Φεβρουάριο του 2018. Ένα δεύτερο εγκεφαλικό, τον Μάιο του 2018, τον άφησε μερικώς παράλυτο και δεν μπορεί να παίξει με το αριστερό του χέρι.
Το σημερινό εξώφυλλο που διαλέξαμε είναι από το άλμπουμ «Escape» του Ενρίκε Ιγκλέσιας, το οποίο έγινε η μεγαλύτερη εμπορική του επιτυχία μέχρι και σήμερα. Το συγκεκριμένο αγγλόφωνο άλμπουμ του κυκλοφόρησε το 2001 πετυχαίνοντας μεγάλες πωλήσεις σε μια περίοδο που οι πωλήσεις των περισσότερων τραγουδιστών λατινικού ποπ έπεφταν. Καθόλου τυχαίο που αναφέρεται συχνά ως "ο βασιλιάς του λατινικού ποπ". Επίσης μας τράξηξε την προσοχή και η πολύ ωραία φωτογραφία του Ενρίκε που αποτυπώνει πετυχημένα το λατινικό του ταμπεραμέντο! Το άλμπουμ περιέχει το τραγούδι «Hero» που είναι η πιο επιτυχημένη μπαλάντα του Ενρίκε Ιγκλέσιας και παρέμεινε σε κορυφαίες θέσεις για πολλές εβδομάδες τόσο στην Αμερική, όσο και σε όλο το κόσμο. Φαίνεται πως πολλοί ψάχνουμε τον ήρωά μας ή θα θέλαμε να είχαμε τον ρόλο αυτό.
Ο Τζωρτζ Χάρισον (George Harrison, 25 Φεβρουαρίου 1943 - 29 Νοεμβρίου 2001) ήταν Άγγλος κιθαρίστας και τραγουδιστής του μουσικού συγκροτήματος The Beatles. Αν και τα περισσότερα τραγούδια του συγκροτήματος γράφτηκαν από τους Τζον Λένον και Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, σε κάθε άλμπουμ υπήρχε τουλάχιστον μια σύνθεση του Χάρισον.
Ο πατέρας του ήταν οδηγός λεωφορείου και η μητέρα του νοικοκυρά. Οι γονείς του είχαν άλλα τρία παιδιά, ένα μικρό σπίτι και καθόλου οικονομική άνεση. Είχαν όμως θετική στάση προς τη ζωή και επίσης την τάση να υποστηρίζουν τις επιλογές των παιδιών τους.
Σε ηλικία 15 χρονών, γνώρισε τον Paul McCartney (πήγαιναν στο ίδιο σχολείο), ο οποίος είχε μαζί με έναν άλλο συμμαθητή του, τον John Lennon, ένα συγκρότημα, τους Quarrymen. Του πρότειναν να γίνει μέλος και ο νεαρός τότε, George, δέχτηκε με χαρά. Το γκρουπάκι μετονομάστηκε γύρω στο 1961 σε Beatles και τον επόμενο χρόνο ο Ringo Starr αντικατέστησε τον μέχρι τότε ντράμερ τους Pete Best.
To Δεκέμβρη του ο 1960, ο Χάρισον πέρασε μια νύχτα στα κελιά του Αμβούργου και την επόμενη απελάθηκε από την Γερμανία, καθώς δεν είχε συμπληρώσει το απαιτούμενο όριο ηλικίας ώστε να του χορηγηθεί άδεια εργασίας.
Στις 21-01-1966 παντρεύεται την Πατρίτσια Ανν Μπόϋντ.
To 1969 κυκλοφορεί ο μικρός δίσκος «Something – Come Together» στην Αμερική και γίνεται Νο1 για 1 βδομάδα ( 29 Νοεμβρίου). Είναι ή πρώτη φορά που μια σύνθεση του George παρουσιάζεται σαν πρώτη πλευρά σε μικρό δίσκο των Beatles.
Το «Something» γνώρισε πάνω από τριακόσιες ηχογραφημένες διασκευές , το έγραψε για την σύζυγο του Πατρίτσια και ο Frank Sinatra το είχε κατονομάσει ως την αγαπημένη του σύνθεση των Lennon / McCartney !!! Μετά την διάλυση των Beatles το 1970, ο Harrison ακολούθησε (όπως και τα υπόλοιπα «σκαθάρια») solo καριέρα.
Το 1971 δίνει το πρώτο φιλανθρωπικό κονσέρτο το «Concert for Bangladesh» (13 χρόνια πριν από το πρώτο Live Aid), ενώ το 1975 η πρώτη σύζυγος του Πατρίτσια Μπόϋντ, τον αφήνει για τον φίλο του Eric Clapton. Το 1979 ιδρύει τη εταιρεία παραγωγής ταινιών Hand Made Films, με πρώτη παραγωγή το πετυχημένο φιλμ των Mondy Python «Life of Brian»
(αν διακρίνετε με προσοχή, ποιοί καλλιτέχνες εμφανίζονται σε αυτό το βίντεο, θα εκπλαγείτε. Χαρακτηριστικά μεταφέρω σχόλιο από το youtube,
Guitars: George Harrison, Jeff Lynne, Eric Clapton Drums: Ringo Star, Phil Collins Percussion: Ray Cooper Bass: Mark King Keyboard: Jools Holland Piano: Elton John ARE YOU KIDDING ME!!!!! )
Μία ημέρα προτού τελειώσει ο Δεκέμβριος του 1999 ένας «σχιζοφρενής» θαυμαστής των Βeatles εισέβαλε στην έπαυλη του Χάρισον σε ένα προάστιο του Λονδίνου μαχαιρώνοντας αυτόν και τη σύζυγό του. Το ζευγάρι μεταφέρθηκε αμέσως σε κλινική του Λονδίνου όπου του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες. Ύστερα από τρεις ημέρες ο Harrison και η δεύτερη σύζυγός του Olivia επέστρεψαν στο σπίτι τους. Ο τρόμος όμως ότι θα έχει κάποτε την ίδια μοίρα με τον αδικοχαμένο John δεν έχει πάψει να τον κατατρέχει. Μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο, ο George Harrison δήλωσε ότι «συγχωρεί» τον δράστη. Όπως λένε οι φίλοι του, «έτσι είναι ο George μπορεί να μην αποδέχεται ο ίδιος ότι είναι ένας ζωντανός μύθος, αλλά είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος».
Το 1998 ο Harrison είχε ανακοινώσει πως προσβλήθηκε από καρκίνο του φάρυγγα – άρχισε να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Δυο χρόνια μετά, ο καρκίνος έκανε μετάσταση στον πνεύμονα και τα νοσοκομεία έγιναν πια γι’ αυτόν καθημερινότητα.
«Άφησε αυτόν τον κόσμο όπως έζησε, με συναίσθηση της ύπαρξης του Θεού, χωρίς φόβο για το θάνατο, εν ειρήνη» νικημένος από την επάρατη νόσο. Ο 58χρονος Χάρισον πέθανε «περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του και φίλους», έτσι κι αλλιώς ο Χάρισον έλεγε συχνά «πως όλα μπορούν να περιμένουν εκτός από την αναζήτηση του Θεού και της αγάπης για τον πλησίον».
Το σημερινό εξώφυλλο είναι από άλμπουμ Abbey Road που κυκλοφόρησε το 1969, περιέχει το τραγούδι "Something" που γράφτηκε από τον Τζωρτζ Χάρισον και παρουσιάστηκε και παραπάνω. Θα το σχολιάσουμε λίγο περισσότερο, γιατί αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι. Σε συνδυασμό με τη δεύτερη συνεισφορά του στον δίσκο, το εμβληματικό “Here Comes the Sun”, θεωρείται ως κορυφαία στιγμή στην καριέρα του ως συνθέτης για τους Beatles. Η σύνθεση είναι τόσο καλή που το υπόλοιπο συγκρότημα και ο παραγωγός τους, Τζορτζ Μάρτιν, επαίνεσαν τον Χάρισον, με τον αυστηρό Τζον Λένον να θεωρεί ότι είναι η καλύτερη στιγμή του Χάρισον στο Abbey Road.
Το κομμάτι είναι μια εξαιρετική μπαλάντα, με μια φρεσκάδα που πηγάζει από την ειλικρίνεια των στίχων του Χάρισον και την καθαρότητα της μουσικής του, η οποία περιλαμβάνει μερικές από τις καλύτερες στιγμές στην κιθάρα του.
Το "Something" έλαβε το βραβείο Ivor Novello για το "Καλύτερο τραγούδι μουσικά και στιχουργικά" το 1969. Έκανε τόσο πολιτιστικό αντίκτυπο που μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, είχε διασκευαστεί πάνω από 150 φορές, καθιστώντας το τραγούδι ως το δεύτερο πιο διασκευασμένο τραγούδι του συγκροτήματος μετά το «Yesterday». Δέκα από τις καλύτερες διασκευές του τραγουδιού θεωρούνται οι παρακάτω:
O Έντουαρντ Κένεντι Έλινγκτον (Edward Kennedy "Duke" Ellington, 29 Απριλίου 1899 - 24 Μαΐου 1974), γνωστός περισσότερο ως Ντιουκ Έλινγκτον, ήταν Αμερικανός συνθέτης, ενορχηστρωτής και πιανίστας της τζαζ μουσικής. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της τζαζ στη διάρκεια του 20ού αιώνα.
Ο Έλινγκτον γεννήθηκε στην Ουάσινγκτον. O πατέρας του εργαζόταν ως σερβιτόρος στον Λευκό Οίκο. Οι γονείς του, αν και δεν ήταν επαγγελματίες μουσικοί, είχαν κατάρτιση στο πιάνο και από την ηλικία των επτά ετών, άρχισε μαθήματα και ο ίδιος, παρά το γεγονός πως δεν πίστευε ότι διέθετε ιδιαίτερη κλίση. Αργότερα, όταν σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών άρχισε να παρακολουθεί κρυφά συναυλίες, απέκτησε μεγαλύτερο σεβασμό στη μουσική και αντιμετώπισε τα μαθήματα πιάνου με μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Εγκατέλειψε το σχολείο τρεις μήνες πριν την αποφοίτησή του, το 1917, με στόχο να ακολουθήσει επαγγελματική σταδιοδρομία στη μουσική και ενώ είχε ήδη ξεκινήσει να εργάζεται ως πιανίστας σε μαγαζιά της Ουάσινγκτον.
Στα τέλη του 1917, σχημάτισε το πρώτο του μουσικό συγκρότημα, The Duke's Serenaders, με το οποίο πραγματοποίησε εμφανίσεις σε μουσικά κέντρα και ως μουσική συνοδεία σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Το Σεπτέμβριο του 1923, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Νέα Υόρκη, μαζί με το πενταμελές συγκρότημα The Washingtonians που είχε νωρίτερα σχηματίσει. Το συγκρότημα πραγματοποίησε εμφανίσεις σε διάφορα μουσικά κέντρα, πριν αποτελέσει την μόνιμη ορχήστρα του γνωστού Cotton Club, γεγονός που ενίσχυσε σημαντικά τη φήμη του Έλινγκτον. Παρέμεινε εκεί για ένα διάστημα περίπου τριών ετών, περίοδο κατά την οποία η μεγάλη ορχήστρα του, εξελίχθηκε σε μία από τις δημοφιλέστερες της εποχής, με συμμετοχή σε αυτή αρκετών σημαντικών μουσικών, ενώ ο ίδιος ο Έλινγκτον διακρίθηκε για την ικανότητά του στη σύνθεση.
Το καλοκαίρι του 1933, περιόδευσε με την ορχήστρα του, για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Πραγματοποίησε συναυλίες, αρχικά στη Βρετανία και αργότερα στην Ολλανδία και τη Γαλλία. Η υποδοχή του στην Αγγλία υπήρξε ιδιαίτερα θερμή, λαμβάνοντας επίσης σημαντική κάλυψη από τον τύπο της εποχής. Μετά την επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνέχισε να πραγματοποιεί ζωντανές εμφανίσεις και ηχογραφήσεις, στη Νέα Υόρκη, το Σικάγο και το Λος Άντζελες.
Οι αρχές της δεκαετίας του 1940, θεωρούνται ως η περίοδος της δημιουργικής ακμής του Έλινγκτον, κυρίως διότι συνοδεύτηκαν από ορισμένες εκ των καλύτερων μουσικών συνθέσεών του. Σε αυτό συνέβαλαν και σημαντικοί νέοι μουσικοί που πλαισίωσαν την ορχήστρα του, όπως ο Τζίμι Μπλάντον (κοντραμπάσο), ο Μπεν Γουέμπστερ (τενόρο σαξόφωνο) ή ο Ρεξ Στιούαρτ (κόρνο), καθώς και η συνεργασία του με τον συνθέτη, πιανίστα και ενορχηστρωτή Μπίλλυ Στρέιχορν. Μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου, η εμπορική απήχηση του Έλινγκτον γνώρισε κάμψη, γεγονός που συνδυάστηκε με το τέλος της εποχής του σουίνγκ και τη γενικότερη στροφή σε άλλα είδη, όπως το μπίμποπ. Παρόλα αυτά, ο Έλινγκτον κατάφερε να συντηρήσει την ορχήστρα του, με την οποία συνέχισε να περιοδεύει.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ο Έλινγκτον παρέμεινε μουσικά ενεργός. Το 1962, ξεχώρισαν οι συνεργασίες του με τον Τζον Κολτρέιν, τον Τσαρλς Μίνγκους καθώς και με τον Κόλμαν Χόκινς, με τους οποίους συμμετείχε σε ηχογραφήσεις. Το 1963 περιόδευσε στην Μέση Ανατολή, τον επόμενο χρόνο στην Ιαπωνία, ενώ το 1968 και το 1971 έδωσε συναυλίες στη Λατινική Αμερική και τη Σοβιετική Ένωση αντίστοιχα. Στα τελευταία χρόνια της καριέρας του, σημαντική εξέλιξη στο μουσικό του ύφος, αποτέλεσε η προσπάθειά του να ενσωματώσει στοιχεία της θρησκευτικής λειτουργίας στη τζαζ. Στα πλαίσια αυτού του εγχειρήματος, πραγματοποίησε τρεις συναυλίες (Sacred Concerts), που έλαβαν χώρα σε διαφορετικές εκκλησίες και καθεδρικούς ναούς, με συνοδεία χορωδίας και χορευτών. Αν και το ύστερο έργο του Έλινγκτον επισκιάζεται συχνά από τη μουσική που παρήγαγε σε παλαιότερες περιόδους, και κυρίως κατά τη δεκαετία του 1940, ορισμένοι κριτικοί έχουν τονίσει την αξία του.
Το 1969, του απονεμήθηκε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, μία από τις ανώτερες τιμές προς πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών, για τη συνολική συνεισφορά του στη μουσική. Το 1973, τιμήθηκε επιπλέον με τη Λεγεώνα της Τιμής, από τη Γαλλική Δημοκρατία. Τον ίδιο χρόνο εκδόθηκε η αυτοβιογραφία του. Πέθανε από καρκίνο, στις 24 Μαΐου του 1974.
Την ίδια μέρα 36 χρόνια νωρίτερα γεννιέται στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ο Κωνσταντίνος Καβάφης (29 Απριλίου 1863, 29 Απριλίου 1933) ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές της σύγχρονης εποχής.
η ποίησή του όχι μόνο έχει επικρατήσει στην Ελλάδα, αλλά και κατέλαβε μία εξέχουσα θέση στην όλη ευρωπαϊκή ποίηση, ύστερα από τις μεταφράσεις των ποιημάτων του αρχικά στα Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά και κατόπιν σε πολλές άλλες γλώσσες.
Το σώμα των Καβαφικών ποιημάτων περιλαμβάνει: Τα 154 ποιήματα που αναγνώρισε ο ίδιος (τα λεγόμενα Αναγνωρισμένα), τα 37 Αποκηρυγμένα ποιήματά του, τα περισσότερα νεανικά, σε ρομαντική καθαρεύουσα, τα οποία αργότερα αποκήρυξε, τα Κρυμμένα, δηλαδή 75 ποιήματα που βρέθηκαν τελειωμένα στα χαρτιά του, καθώς και τα 30 Ατελή, που βρέθηκαν στα χαρτιά του χωρίς να έχουν πάρει την οριστική τους μορφή. Τύπωσε ο ίδιος το 1904 μια μικρή συλλογή με τον τίτλο Ποιήματα, στην οποία περιέλαβε τα ποιήματα: Φωνές, Επιθυμίες, Κεριά, Ένας γέρος, Δέησις, Οι ψυχές των γερόντων, Το πρώτο σκαλί, Διακοπή, Θερμοπύλες, Τα παράθυρα, Περιμένοντας τους βαρβάρους, Απιστία και Τα άλογα του Αχιλλέως. Η συλλογή, σε 100-200 αντίτυπα, κυκλοφόρησε ιδιωτικά.
Το 1910 τύπωσε πάλι τη συλλογή του, προσθέτοντας αλλά επτά ποιήματα: Τρώες, Μονοτονία, Η κηδεία του Σαρπηδόνος, Η συνοδεία του Διονύσου, Ο Βασιλεύς Δημήτριος, Τα βήματα και Ούτος εκείνος. Και αυτή η συλλογή διακινήθηκε από τον ίδιο σε άτομα που εκτιμούσε.
Το 1935 κυκλοφόρησε στην Αθήνα, με επιμέλεια της Ρίκας Σεγκοπούλου, η πρώτη πλήρης έκδοση των (154) Ποιημάτων του, που εξαντλήθηκε αμέσως. Δύο ακόμη ανατυπώσεις έγιναν μετά το 1948.
Ο ποιητής επεξεργαζόταν επίμονα κάθε στίχο, κάποτε για χρόνια ολόκληρα, προτού τον δώσει στην δημοσιότητα. Σε αρκετές από τις εκδόσεις του υπάρχουν διορθώσεις από το χέρι του και συχνά όταν επεξεργαζόταν ξανά τα ποιήματά του τα τύπωνε διορθωμένα.
Όταν συναντιέται ο Κωνσταντίνος Καβάφης με τον μεγάλο ηθοποιό Σον Κόνερι και τον μεγάλο συνθέτη μας Βαγγέλη Παπαθανασίου, για την απαγγελία του καταπληκτικού ποιήματος «Ιθάκη», δημιουργείται μια μοναδική καλλιτεχνική στιγμή. Μια δημιουργία που μας συνεπαίρνει με τους μοναδικούς στίχους του ποιήματος,
¨...Πάντα στον νου σου να `χεις την Ιθάκη.
Το φτάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη…»,
την αιθέρια μουσική συνοδεία και την μοναδικά εκφραστική απαγγελία με την υπέροχη φωνή του αγαπημένου μας ηθοποιού. Ήταν αναμενόμενο να επιλέξουμε αυτό το εξώφυλλο που περιέχει τη μοναδική συνάντηση των ταλαντούχων και αγαπημένων μας καλλιτεχνών. Αφιερωμένο σε όλους μας που ταξιδεύουμε προς την Ιθάκη μας και ιδιαίτερα στον Οδυσσέα...
Η Βίκυ Μοσχολιού (17 Μαΐου 1943 – 16 Αυγούστου 2005) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια.
Γεννήθηκε στο Μεταξουργείο (Αθήνα). Ξεκίνησε την καριέρα της το 1962 . Καθιερώθηκε το 1964 τραγουδώντας το «Χάθηκε το φεγγάρι» του Σταύρου Ξαρχάκου στην κινηματογραφική παραγωγή «Λόλα».
Τον επόμενο χρόνο το τραγούδι της "Ένα αστέρι πέφτει - πέφτει" έγινε μεγάλη επιτυχία συνεχίζοντας σε συνεργασίες, μεταξύ άλλων, με το Γιώργο Ζαμπέτα, το Γιώργο Κατσαρό, τον Άκη Πάνου, τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Σταύρο Ξαρχάκο, το Δήμο Μούτση, τον Βασίλη Τσιτσάνη, το Μίμη Πλέσσα, το Γιάννη Σπανό, τον Σταύρο Κουγιουμτζή, τον Τάκη Μουσαφίρη,τον Λάκη Παπαδόπουλο, τον Σπύρο Παπαβασιλείου, το Λουκιανό Κηλαηδόνη, τον Γιώργο Χατζηνάσιο, τον Απόστολο Καλδάρα, τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τον Ζώρζ Μουστακί, τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και τον Σταμάτη Κραουνάκη αλλά και με στιχουργούς όπως ο Μάνος Ελευθερίου, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, η Λίνα Νικολακοπούλου, ο Νίκος Γκάτσος, ο Δημήτρης Χριστοδούλου, ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης.
Στα τραγούδια της που έγιναν επιτυχίες συγκαταλέγονται τα: «Πάει, πάει», «Αλήτη», «Έτσι είν'η ζωή», « Τα Ξημερώματα», « Δεν ξέρω πόσο σ'αγαπώ» , «Θα κλείσω τα μάτια», « Δεν κλαίω για τώρα», «Ναύτης βγήκε στη στεριά», «Τα δειλινά», «Οι μετανάστες», «Άνθρωποι μονάχοι». Δύο επιτυχίες της ονοματοδότησαν νυκτερινά κέντρα της Αθήνας, τα «Δειλινά» και τα «Ξημερώματα».
Η φωνή της Μοσχολιού αποτελούσε και αποτελεί μία από τις χαρακτηριστικότερες γυναικείες ελληνικές φωνές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής. Χαρακτηρίστηκε ως μια φωνή "δωρική", δηλαδή μια φωνή βαθιά ελληνική, "ντόμπρα", με μεγάλες φυσικές ικανότητες. Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος για τον οποίο πολλοί την χαρακτήρισαν ως "ο θηλυκός Μπιθικώτσης". Όμως, όπως κάθε μεγάλος καλλιτέχνης, η Μοσχολιού επιβλήθηκε καλλιτεχνικά λόγω της ατέρμονης μοναδικότητας των ερμηνειών της, μια μοναδικότητα που έκανε συνθέτες όπως ο Μίκης Θεοδωράκης να χαρακτηρίσουν την φωνή της "ογκόλιθο". Υπηρέτησε πιστά τον λαϊκό και έντεχνο χώρο, τραγουδώντας ταυτόχρονα κομμάτια διαφορετικής αισθητικής, αποδεικνύοντας πως ήταν καλλιτέχνιδα ολικού περιεχομένου.
Πιο συγκεκριμένα η Μοσχολιού ως τύπος τραγουδίστριας ήταν alto-mezzo, δηλαδή η βαρύτερη γυναικεία φωνή, σαφέστατα στην λαϊκή εκδοχή της. Κατείχε μεγάλη έκταση φωνής, βαριά ηχητικότητα και φυσικά μια μελαγχολική βραχνή χροιά η οποία αποτέλεσε το σήμα κατατεθέν της, καθώς είναι αδύνατο για τους ακροατές να μην καταλάβουν ποια τραγουδάει από την πρώτη κιόλας λέξη. Στις ικανότητες της φωνής της συγκαταλέγονται επίσης το ισχυρό "συρτό" vibrato της, που δραματοποιούσε τις ερμηνείες της κι οδηγούσε σε μια μοναδική επιβολή της φωνητικής δύναμης, τα εκπληκτικά της γυρίσματα, τα οποία της έδιναν την ικανότητα να ερμηνεύει με ευκολία δημοτικά τραγούδια ή τραγούδια με jazz-blues επιρροές. Βασικότερο στοιχείο όλων αναμφισβήτητα στο φυσικό μουσικό της όργανο ήταν η ασυνήθιστη δύναμη και ο ενστικτώδης συναισθηματισμός. Η δύναμη της φωνής της Μοσχολιού ήταν αξεπέραστη και σε συνδυασμό με την μπάσα φωνή της, η ερμηνεύτρια μπορούσε ξεκάθαρα να ακούγεται ισχυρότερα από ότι μια soprano σε έναν χώρο.
Χαρακτηριστικό αυτού του φωνητικού χαρακτηριστικού της, είναι η ερμηνεία της στο τραγούδι "Αλήτης", στον οποίο η Μοσχολιού, όποτε το τραγουδούσε ζωντανά, κατέβαζε το μικρόφωνο, χαμήλωνε την ορχήστρα και γέμιζε τον χώρο με την επιβλητική φωνή της. Ο συναισθηματισμός ήταν η δεύτερη μεγάλη κινητήρια δύναμη του οργάνου της. Με την ξεκάθαρη άρθρωση των λέξεων, συμφώνων και φωνηέντων μαζί, η ερμηνεύτρια κατάφερνε να δραματοποιεί και να αγγίζει ψυχικά, γνωρίζοντας και μη το τι εξιστορεί-ερμηνεύει. Αυτό ήταν και είναι βασικό γνώρισμα του ερμηνευτικού-υποκριτικού ταλέντου της.
Η πληρότητα της σπουδαιότητας της φωνής της σημαδεύονταν από την πρωτοφανή ερμηνεία της. Ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης την χαρακτήρισε ως "Κοτοπούλη του ελληνικού τραγουδιού", διακρίνοντας έτσι την βαθιά θεατρικότητα και υποκριτική ευελιξία την οποία κατείχε η τραγουδίστρια. Ήταν μια πραγματική ερμηνεύτρια, γεμάτη κύρος επί σκηνής, πολύ παραπάνω από τραγουδίστρια, μια φωνή που επανέφερε την αίσθηση του αρχαιοελληνικού δράματος μέσω της έκφρασης του καημού και της χαράς των Ελλήνων του σήμερα.
;
Την ίδια μέρα, 18 χρόνια αργότερα στην Ιρλανδία γεννιέται η Ένια ή Enya (Eithne Pádraigín Ní Bhraonáin, 17 Μαΐου 1961) τραγουδίστρια, συνθέτης και στιχουργός.
Γεννήθηκε στο Gaoth Dobhair της κομητείας Ντόνεγκαλ. Ξεκίνησε τη μουσική σταδιοδρομία της το 1980, με το συγκρότημα κέλτικης φολκ μουσικής Clannad, πριν αποχωρήσει για να ακολουθήσει σόλο καριέρα. Διεθνή επιτυχία γνώρισε με το άλμπουμ Watermark που κυκλοφόρησε το 1988 και από το οποίο ξεχώρισε το τραγούδι Orinoco Flow. Έκτοτε η μουσική της καριέρα απογειώθηκε, κατορθώνοντας συνολικές πωλήσεις 80 εκατομμυρίων αντιτύπων παγκοσμίως.
Τα κομμάτια May it be και Aniron αποτέλεσαν soundtrack της πολυβραβευμένης κινηματογραφικής υπερπαραγωγής Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών και το πρώτο της χάρισε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερης μουσικής σε ταινία αλλά και μια υποφιότητα στις Χρυσές Σφαίρες.
Το 2001 κέρδισε το βραβείο της πιο εμπορικής τραγουδίστριας στα World Music Awards λόγω της παγκόσμιας επιτυχίας του δίσκου της A Day Without Rain, που περιείχε τη διεθνή επιτυχία Only time. Συνολικά, έχει βραβευτεί με 7 World Music Awards, 4 Βραβεία Γκράμι, 4 Βραβεία BRIT και 1 βραβείο Ivon Novello.
Έγινε γνωστή για τον ξεχωριστό ήχο της, ο οποίος χαρακτηρίστηκε από τη στρωματοποίηση των φωνών, τις φολκ μελωδίες και τις αιθέριες αντηχήσεις. Εξαιτίας της ανάμειξης στοιχείων new age, εκκλησιαστικής, φολκ, κέλτικης και κλασσικής μουσικής με τον ήχο του συνθεσάιζερ, η μουσική της θεωρήθηκε πρωτοποριακή. Έχει τραγουδήσει σε 10 γλώσσες και θεωρείται η πιο επιτυχημένη solo καλλιτέχνης της Ιρλανδίας και δεύτερη στο γενικό κατάλογο, πίσω από το συγκρότημα των U2.
Το σημερινό εξώφυλλο είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα εξώφυλλου που είναι έργο τέχνης. Η Enya ξεχωρίζει τόσο για τον ξεχωριστό ήχο της, όσο και για την υψηλή αισθητική των βίντεοκλιπ και των εξώφυλλων των δίσκων της. Από τα πολλά ωραία εξώφυλλά της διαλέξαμε το “The Very Best Of Enya”. Η Enya φαίνεται σαν ένα ανθισμένο λουλούδι, μέσα στο κόκκινο φόρεμά της. Πολύ ευρηματικό να πλαισιώσει τα καλύτερα τραγούδια της «ανθισμένη» ή αλλιώς στην καλύτερη εκδοχή της!
Ο Ντμίτρι Ντμίτριεβιτς Σοστακόβιτς (Dmitri Dmitrievich Shostakovich) (25 Σεπτεμβρίου 1906 [παλ.ημερ. 12 Σεπτεμβρίου], Αγία Πετρούπολη - 9 Αυγούστου 1975, Μόσχα) ήταν Ρώσος συνθέτης της Σοβιετικής περιόδου. Η ζωή του σημαδεύτηκε από μια σύνθετη και αντιφατική σχέση με το σοβιετικό καθεστώς, το οποίο δυο φορές αποκήρυξε τη μουσική του, το 1936 και το 1948, και κατά καιρούς απαγόρευε έργα του. Ταυτόχρονα, υπήρξε ο δημοφιλέστερος Σοβιετικός συνθέτης της γενιάς του και παρέλαβε πολυάριθμες τιμητικές διακρίσεις και κρατικά βραβεία, ενώ επίσης θήτευσε στο «Ανώτατο Σοβιέτ».
Οι Simon & Garfunkel είναι ένα αμερικανικό Folk Rock ντουέτο, το οποίο αποτελούνταν από τους Πολ Σάιμον και Αρτ Γκαρφάνκελ. Το ντουέτο υπήρξε ένα από τα δημοφιλέστερα σχήματα της δεκαετίας του 1960, σύμβολο κι αυτοί της επαναστατικότητας που επικράτησε αυτές τις δεκαετίες, όπως οι The Beatles, ο Μπομπ Ντίλαν και οι The Beach Boys, μεταξύ άλλων. Οι γνωστότερες επιτυχίες τους είναι τραγούδια όπως το The Sound of Silence, το Mrs.
Ο Σάκης Μπουλάς (Κιλκίς, 11 Μαρτίου 1954 - Μαρούσι Αττικής, 21 Φεβρουαρίου 2014) ήταν Έλληνας ηθοποιός, στιχουργός, επιχειρηματίας, ερμηνευτής και παρουσιαστής.
Η καταγωγή του ήταν από τον Πειραιά, όπου και μεγάλωσε. Όταν ήταν μικρός, οι γονείς του τον παρότρυναν να γίνει δικηγόρος λόγω της άνεσης που παρουσίαζε στον λόγο, ωστόσο αυτός επέλεξε το τραγούδι και την ηθοποιία. Παλαιότερα ήταν ιδιοκτήτης καταστήματος με έπιπλα.
Ο Μάνος (Εμμανουήλ) Χατζιδάκις (Ξάνθη, 23 Οκτωβρίου 1925 – Αθήνα, 15 Ιουνίου 1994) ήταν κορυφαίος Έλληναςσυνθέτης και ποιητής. Θεωρείται ο πρώτος που συνέδεσε με το έργο του, θεωρητικό και συνθετικό, τη λόγια μουσική με τη λαϊκή μουσική παράδοση. Πολλά από τα εκατοντάδες έργα του αναγνωρίζονται σήμερα ως κλασικά.Το 1961 κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για το τραγούδι "Τα παιδιά του Πειραιά".
Γαϊτανίδης Δημήτριος
English
Deutsch
Ελληνικά