Ο Τζωρτζ Χάρισον (George Harrison, 25 Φεβρουαρίου 1943 - 29 Νοεμβρίου 2001) ήταν Άγγλος κιθαρίστας και τραγουδιστής του μουσικού συγκροτήματος The Beatles. Αν και τα περισσότερα τραγούδια του συγκροτήματος γράφτηκαν από τους Τζον Λένον και Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, σε κάθε άλμπουμ υπήρχε τουλάχιστον μια σύνθεση του Χάρισον.
Ο πατέρας του ήταν οδηγός λεωφορείου και η μητέρα του νοικοκυρά. Οι γονείς του είχαν άλλα τρία παιδιά, ένα μικρό σπίτι και καθόλου οικονομική άνεση. Είχαν όμως θετική στάση προς τη ζωή και επίσης την τάση να υποστηρίζουν τις επιλογές των παιδιών τους.
Σε ηλικία 15 χρονών, γνώρισε τον Paul McCartney (πήγαιναν στο ίδιο σχολείο), ο οποίος είχε μαζί με έναν άλλο συμμαθητή του, τον John Lennon, ένα συγκρότημα, τους Quarrymen. Του πρότειναν να γίνει μέλος και ο νεαρός τότε, George, δέχτηκε με χαρά. Το γκρουπάκι μετονομάστηκε γύρω στο 1961 σε Beatles και τον επόμενο χρόνο ο Ringo Starr αντικατέστησε τον μέχρι τότε ντράμερ τους Pete Best.
To Δεκέμβρη του ο 1960, ο Χάρισον πέρασε μια νύχτα στα κελιά του Αμβούργου και την επόμενη απελάθηκε από την Γερμανία, καθώς δεν είχε συμπληρώσει το απαιτούμενο όριο ηλικίας ώστε να του χορηγηθεί άδεια εργασίας.
Στις 21-01-1966 παντρεύεται την Πατρίτσια Ανν Μπόϋντ.
To 1969 κυκλοφορεί ο μικρός δίσκος «Something – Come Together» στην Αμερική και γίνεται Νο1 για 1 βδομάδα ( 29 Νοεμβρίου). Είναι ή πρώτη φορά που μια σύνθεση του George παρουσιάζεται σαν πρώτη πλευρά σε μικρό δίσκο των Beatles.
Το «Something» γνώρισε πάνω από τριακόσιες ηχογραφημένες διασκευές , το έγραψε για την σύζυγο του Πατρίτσια και ο Frank Sinatra το είχε κατονομάσει ως την αγαπημένη του σύνθεση των Lennon / McCartney !!! Μετά την διάλυση των Beatles το 1970, ο Harrison ακολούθησε (όπως και τα υπόλοιπα «σκαθάρια») solo καριέρα.
Το 1971 δίνει το πρώτο φιλανθρωπικό κονσέρτο το «Concert for Bangladesh» (13 χρόνια πριν από το πρώτο Live Aid), ενώ το 1975 η πρώτη σύζυγος του Πατρίτσια Μπόϋντ, τον αφήνει για τον φίλο του Eric Clapton. Το 1979 ιδρύει τη εταιρεία παραγωγής ταινιών Hand Made Films, με πρώτη παραγωγή το πετυχημένο φιλμ των Mondy Python «Life of Brian»
(αν διακρίνετε με προσοχή, ποιοί καλλιτέχνες εμφανίζονται σε αυτό το βίντεο, θα εκπλαγείτε. Χαρακτηριστικά μεταφέρω σχόλιο από το youtube,
Guitars: George Harrison, Jeff Lynne, Eric Clapton Drums: Ringo Star, Phil Collins Percussion: Ray Cooper Bass: Mark King Keyboard: Jools Holland Piano: Elton John ARE YOU KIDDING ME!!!!! )
Μία ημέρα προτού τελειώσει ο Δεκέμβριος του 1999 ένας «σχιζοφρενής» θαυμαστής των Βeatles εισέβαλε στην έπαυλη του Χάρισον σε ένα προάστιο του Λονδίνου μαχαιρώνοντας αυτόν και τη σύζυγό του. Το ζευγάρι μεταφέρθηκε αμέσως σε κλινική του Λονδίνου όπου του παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες. Ύστερα από τρεις ημέρες ο Harrison και η δεύτερη σύζυγός του Olivia επέστρεψαν στο σπίτι τους. Ο τρόμος όμως ότι θα έχει κάποτε την ίδια μοίρα με τον αδικοχαμένο John δεν έχει πάψει να τον κατατρέχει. Μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο, ο George Harrison δήλωσε ότι «συγχωρεί» τον δράστη. Όπως λένε οι φίλοι του, «έτσι είναι ο George μπορεί να μην αποδέχεται ο ίδιος ότι είναι ένας ζωντανός μύθος, αλλά είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος».
Το 1998 ο Harrison είχε ανακοινώσει πως προσβλήθηκε από καρκίνο του φάρυγγα – άρχισε να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο. Δυο χρόνια μετά, ο καρκίνος έκανε μετάσταση στον πνεύμονα και τα νοσοκομεία έγιναν πια γι’ αυτόν καθημερινότητα.
«Άφησε αυτόν τον κόσμο όπως έζησε, με συναίσθηση της ύπαρξης του Θεού, χωρίς φόβο για το θάνατο, εν ειρήνη» νικημένος από την επάρατη νόσο. Ο 58χρονος Χάρισον πέθανε «περιτριγυρισμένος από την οικογένειά του και φίλους», έτσι κι αλλιώς ο Χάρισον έλεγε συχνά «πως όλα μπορούν να περιμένουν εκτός από την αναζήτηση του Θεού και της αγάπης για τον πλησίον».
Το σημερινό εξώφυλλο είναι από άλμπουμ Abbey Road που κυκλοφόρησε το 1969, περιέχει το τραγούδι "Something" που γράφτηκε από τον Τζωρτζ Χάρισον και παρουσιάστηκε και παραπάνω. Θα το σχολιάσουμε λίγο περισσότερο, γιατί αποτελεί ξεχωριστό κομμάτι. Σε συνδυασμό με τη δεύτερη συνεισφορά του στον δίσκο, το εμβληματικό “Here Comes the Sun”, θεωρείται ως κορυφαία στιγμή στην καριέρα του ως συνθέτης για τους Beatles. Η σύνθεση είναι τόσο καλή που το υπόλοιπο συγκρότημα και ο παραγωγός τους, Τζορτζ Μάρτιν, επαίνεσαν τον Χάρισον, με τον αυστηρό Τζον Λένον να θεωρεί ότι είναι η καλύτερη στιγμή του Χάρισον στο Abbey Road.
Το κομμάτι είναι μια εξαιρετική μπαλάντα, με μια φρεσκάδα που πηγάζει από την ειλικρίνεια των στίχων του Χάρισον και την καθαρότητα της μουσικής του, η οποία περιλαμβάνει μερικές από τις καλύτερες στιγμές στην κιθάρα του.
Το "Something" έλαβε το βραβείο Ivor Novello για το "Καλύτερο τραγούδι μουσικά και στιχουργικά" το 1969. Έκανε τόσο πολιτιστικό αντίκτυπο που μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, είχε διασκευαστεί πάνω από 150 φορές, καθιστώντας το τραγούδι ως το δεύτερο πιο διασκευασμένο τραγούδι του συγκροτήματος μετά το «Yesterday». Δέκα από τις καλύτερες διασκευές του τραγουδιού θεωρούνται οι παρακάτω:
Ο Μάνος (Εμμανουήλ) Χατζιδάκις (Ξάνθη, 23 Οκτωβρίου 1925 – Αθήνα, 15 Ιουνίου 1994) ήταν κορυφαίος Έλληναςσυνθέτης και ποιητής. Θεωρείται ο πρώτος που συνέδεσε με το έργο του, θεωρητικό και συνθετικό, τη λόγια μουσική με τη λαϊκή μουσική παράδοση. Πολλά από τα εκατοντάδες έργα του αναγνωρίζονται σήμερα ως κλασικά.Το 1961 κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού για το τραγούδι "Τα παιδιά του Πειραιά".
Στις 13 Σεπτεμβρίου 1922 σηματοδοτείται με την πυρκαγιά που κατέκαψε τη Σμύρνη το τέλος του Μικρασιατικού πολέμου (1919 -22) που μετέτρεψε τους νικητές του Α Παγκόσμιου πολέμου ΄κα την Ελλάδα των 2 ηπείρων και των 5 θαλασσών σε μια χώρα ταλαιπωρημένη οικονομικά, πολιτικά και κυρίως ηθικά που έπρεπε να στεγάσει 1.500.000 πρόσφυγες και να δημιουργήσει προυποθέσεις ανάπτυξης.....
4 Μαρτίου 1943 - 1 Μαρτίου 2012) ήταν δημοφιλής Ιταλός τραγουδοποιός, ηθοποιός και σκηνοθέτης.
Σε μουσικό επίπεδο υπήρξε ένας από τους πλέον καταξιωμένους Ιταλούς τραγουδοποιούς και η σταδιοδρομία του, αγγίζει τα 50 χρόνια συνεχούς καλλιτεχνικής δραστηριότητας.
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος (Αθήνα, 27 Απριλίου 1935 - 24 Ιανουαρίου 2012) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός κινηματογράφου. Έχει τιμηθεί με βραβεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό για την προσφορά του στον κινηματογράφο, με σπουδαιότερο της καλύτερης ταινίας με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1998 για την ταινία Μία αιωνιότητα και μία μέρα.
Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών.Ανάμεσα στις πιο γνωστές ταινίες του είναι: Τοπίο στην Ομίχλη, Μία αιωνιότητα και μία μέρα, Ο Θίασος, Το Βλέμμα του Οδυσσέα και Ο Μεγαλέξαντρος. Είναι γνωστός για τον αργό ρυθμό και τις τρομερά μεγάλες σε διάρκεια λήψεις στις ταινίες του.
Έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες εγκατέλειψε πριν πάρει το πτυχίο του. Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l' homme. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967 εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή», μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη.
Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, Εκπομπή, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, Αναπαράσταση, κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου. Πολλά αφιερώματα προς τιμήν του έργου του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σε όλο τον κόσμο.
Αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου X Ναντέρ (Nanterre) στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ (Essex). Μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού «Σύγχρονος Κινηματογράφος».
Το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης καθιέρωσαν το 2012 Διεθνές Βραβείο «Θόδωρος Αγγελόπουλος» ως ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του σπουδαίου Έλληνα δημιουργού. Το βραβείο θα απονέμεται κάθε Νοέμβριο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο πρόεδρος του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφουτου Μόντρεαλ (Festival des Films du Monde de Montréal) Σερζ Λοζίκ (Serge Losique) και προσωπικός φίλος του Αγγελόπουλου αφιέρωσε τη διοργάνωση του 2012 στη μνήμη του Έλληνα σκηνοθέτη.Έκθεση ζωγραφικής με τίτλο «Ο Μελλισοκόμος των Αγγέλων» του ζωγράφου Οδυσσέα Άννινου για το Θόδωρο Αγγελόπουλο παρουσιάστηκε στο Πολυχώρο Πολιτισμού ΑΘΗΝΑΪΣ
Στην επέτειο της γέννησής του τον ίδιο χρόνο, η ελληνική έκδοση της μηχανής αναζήτησης "Google" εμφάνισε στην αρχική της σελίδα γκραβούρα που παραπέμπει στον Έλληνα σκηνοθέτη. Παράλληλα, την ίδια μέρα διοργανώθηκε εκδήλωση στη μνήμη του στο κτήριο της οδού Περαιώς του Μουσείου Μπενάκη.
Η προτομή του κοσμεί το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ενώ το όνομα "Θεόδωρος Αγγελόπουλος" φέρει οδός της Θεσσαλονίκης, το 2ο Λύκειο Αθηνών - όπου είχε φοιτήσει ο ίδιος - καθώς και η αίθουσα θεάτρου του Δημοτικού Ωδείου Φλώρινας.
Ο Αγγελόπουλος δημιούργησε μοναδικές ταινίες, που επενδύθηκαν με υπέροχες μουσικές. Καθώς βλέπαμε τα υποψήφια εξώφυλλα των βινυλίων για τη συνοδεία του μουσικού αφιερώματος του καλλιτέχνη της ημέρας, ήρθε πάλι η σκέψη ότι τα εξώφυλλα είναι μικρά έργα τέχνης. Η ιδέα αυτή άλλωστε μας οδήγησε στο να θέλουμε να τα συμπεριλαμβάνουμε στο τραγούδι της ημέρας. Γιατί αν η μουσική αφορά μόνο τη μουσική, πως εξηγείται ότι στο άκουσμα των Rolling Stones για παράδειγμα, το μυαλό μας πάει κατευθείαν στη διάσημη κόκκινη «γλώσσα» – σύμβολο του ροκ συγκροτήματος. Φυσικά οι μελωδίες, οι στίχοι, οι φωνές, οι ενορχηστρώσεις είναι τα βασικά «συστατικά» της μουσικής, ωστόσο, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τον ρόλο των εξωφύλλων στην διαμόρφωση της αισθητικής ενός άλμπουμ και του κλίματος των τραγουδιών που περιέχει. Το σημερινό εξώφυλλο λοιπόν είναι από την μουσική της ταινίας «Το Ταξίδι στα Κύθηρα», μια ελληνική δραματική ταινία του 1984, σε σκηνοθεσία και παραγωγή Θεόδωρου Αγγελόπουλου με πρωταγωνιστή τον μοναδικό Μάνο Κατράκη. Κέρδισε 2 βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών, το βραβείο σεναρίου και το βραβείο Fipresci, ενώ προτάθηκε και για Χρυσό Φοίνικα. Στο εξώφυλλο αποτυπώνεται πολύ πετυχημένα η μοναξιά που νιώθει ο πρωταγωνιστής στα 32 χρόνια εξορίας του λόγω πολιτικών φρονημάτων, αλλά και η μοναξιά δυστυχώς που νιώθει επιστρέφοντας μετά τόσα χρόνια στην πατρίδα του.
Η Φλέρυ Νταντωνάκη (πραγματικό όνομα: Ελευθερία Παπαδαντωνάκη, 11 Μαΐου 1937 - 18 Ιουλίου 1998) ήταν Ελληνίδατραγουδίστρια, γνωστή για τη συνεργασία της με τον Μάνο Χατζιδάκι και την ερμηνεία της στο δίσκο του Ο Μεγάλος Ερωτικός.
Από μικρή καταπιάστηκε με τις τέχνες και κυρίως με την υποκριτική, γεγονός που πιθανότατα οφείλεται στο ότι ο πατέρας της ήταν σκηνοθέτης, ηθοποιός και κινηματογραφικός παραγωγός. Με την ενηλικίωσή της πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου σπούδασε ιστορία και φιλολογία ενώ σύντομα ξεκίνησε καριέρα ηθοποιού, συμμετέχοντας σε παραστάσεις στη Νέα Υόρκη. Η ενασχόληση της με το τραγούδι ξεκίνησε μέσα από τυχαίες ευκαιρίες, στις οποίες τραγουδούσε δημοτικά τραγούδια για τους φίλους της. Σταδιακά άρχισε να εμφανίζεται σε μουσικές σκηνές, με ένα ευρύ ρεπερτόριο που περιλάμβανε λαϊκή μουσική της Ελλάδας, της Ισπανίας, αλλά ακόμη και της Βραζιλίας. Το 1965 κυκλοφόρησε ο πρώτος της δίσκος με τίτλο Fleury: The isles of Greece (μετάφραση: Φλέρυ, τα νησιά της Ελλάδας), που περιλάμβανε ένα ετερόκλητο ρεπερτόριο από λαϊκά άσματα του Απόστολου Καλδάρα, βραζιλιάνικες μπόσα νόβα και τρία κομμάτια του Μίκη Θεοδωράκη.
Τις πρώτες μέρες που ακολούθησαν το πραξικόπημα της χούντας, η Νταντωνάκη ήταν η πρώτη καλλιτέχνιδα που τοποθετήθηκε δημοσίως στην αμερικανική τηλεόραση ενάντια στη χούντα, κατηγορώντας την αμερικανική κυβέρνηση για τον ρόλο της. Έπειτα τάχθηκε υπέρ του αντιδικτατορικού κινήματος και έδειξε την υποστήριξή της τραγουδώντας σε συγκεντρώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου. Συνάμα γνωρίστηκε με τη Μελίνα Μερκούρη, την οποία μάλιστα αντικατέστησε σε μια από τις παραστάσεις του «Ilya darling» του Ζυλ Ντασέν.
Το 1970 γνωρίστηκε με τον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος ακούγοντας τη φωνή της εντυπωσιάστηκε· ηχογράφησαν στο σπίτι του στη Νέα Υόρκη μια σειρά από κλασικά ρεμπέτικα των Τσιτσάνη, Μάρκου Βαμβακάρη κ.ά. Πολλά χρόνια αργότερα, η ηχογράφηση αυτή κυκλοφόρησε ως δίσκος με τίτλο Η Φλέρυ Νταντωνάκη στα Λειτουργικά του Μάνου Χατζιδάκι και αποτελεί την τελευταία δισκογραφική ενασχόληση του Χατζιδάκι με τα ρεμπέτικα τραγούδια. Στο σημείωμά του, στο εξώφυλλο του δίσκου, ο συνθέτης ανάμεσα σε άλλα σημείωσε: "Η Φλέρυ είναι ανεπανάληπτη ακόμα και όταν δοκιμάζει... Της είχα πει πως μια αληθινή τραγουδίστρια περιέχει την τεχνική τελειότητα της Σβάρτσκοπφ και τη γήινη αμεσότητα της Νίνου και η Φλέρυ αποδεικνύει περίτρανα πως είναι μια αληθινή τραγουδίστρια
Δύο χρόνια πριν την οριστική πτώση της Χούντας, ο Μάνος Χατζιδάκις και η Νταντωνάκη επέστρεψαν στην Ελλάδα. Το 1972 αποτέλεσε έτος σταθμός στην καριέρα της Νταντωνάκη, με πιο σημαντικό γεγονός την έκδοση του δίσκου Ο Μεγάλος Ερωτικός, που περιλαμβάνει μελοποιήσεις αρχαίας και νέας ελληνικής ποίησης με θέμα τον έρωτα. Στην ερμηνεία συμμετείχε και ο Δημήτρης Ψαριανός. Στα τέλη του ιδίου χρόνου η Νταντωνάκη επέστρεψε στο στούντιο με τον Χατζιδάκι για την ηχογράφηση του Καπετάν-Μιχάλη, ενώ συμμετείχε και στον δίσκο Δώδεκα τραγούδια του Γιώργου Ποταμιάνου, του ομώνυμου Έλληνα εφοπλιστή, με τον οποίο τη συνέδεε μεγάλη φιλία από τον καιρό που ήταν στις Η.Π.Α.
Έκτοτε αποσύρθηκε από τα φώτα της δημοσιότητας. Έμεινε απομονωμένη με τη μητέρα της και την κόρη της Ζωή, ενώ μάταια αρκετοί καλλιτέχνες την προσέγγιζαν, με σκοπό την επανεμφάνισή της. Η μοίρα την χτυπά διπλά. Αποξενωμένη, με την ψυχική της υγεία διαταραγμένη, προσβλήθηκε και από καρκίνο. Επί υπουργίας Θάνου Μικρούτσικου, της δόθηκε ένα εφάπαξ ποσό της τάξεως των 5.000.000 δραχμώνΠέθανε στις 18 Ιουλίου του 1998, σε μια κλίνη του νοσοκομείου Μεταξά, καταρρακωμένη και σε σύγχυση. Το μνήμα της βρίσκεται στο κοιμητήριο της Παιανίας, πλάι σ' αυτό του Μάνου Χατζιδάκι.
Το σημερινό εξώφυλλο από τον δίσκο «Οι γειτονιές του φεγγαριού/ Χωρίον Ο Πόθος» με μουσική Μάνου Χατζηδάκι και τη Φλέρη Νταντωνάκη και τον Ευτύχιο Χατζηττοφή, είναι πολύ καλαίσθητο. Η πολύ όμορφη ζωγραφιά που έχει, ταιριάζει με τον ρομαντισμό και την γλυκύτητα των τραγουδιών που περιέχει.
Η Νάνα (Ιωάννα) Μούσχουρη (Χανιά, 13 Οκτωβρίου 1934) είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια με διεθνή καριέρα. Γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1934 στα Χανιά. Όταν η Νάνα ήταν τριών χρονών, μετακόμισαν από τα Χανιά στην Αθήνα. Τα χρόνια ήταν δύσκολα και η οικογένεια της δούλευε πολύ σκληρά για να πάνε η Νάνα και η μεγαλύτερη αδελφή της, η Τζένη, η οποία διέθετε επίσης θεσπέσια φωνή, στο Ωδείο Αθηνών
Γαϊτανίδης Δημήτριος
English
Deutsch
Ελληνικά