Το απόγευμα της 29ης Μαρτίου ήμασταν καλεσμένοι στην τελετή βράβευσης του Διαγωνισμού Ποίησης που διοργανώνει κάθε χρόνο η κεντρική βιβλιοθήκη της Θεσσαλονίκης στην οδό Εθνικής Αμύνης.
Ακόμη ένα Φεστιβάλ Παιδείας του Δήμου Κορδελιού – Ευόσμου έλαβε τέλος!!! Κάθε Φεστιβάλ αποτελεί μια νέα ευκαιρία να γνωριστούμε μεταξύ μας, να ασκηθούμε στην τέχνη, να απολαύσουμε Λογοτεχνία, Ποίηση, Φωτογραφία, να αντιπαρατεθούμε με επιχειρήματα…. Όλα αυτά συντέλεσαν 24 χρόνια τώρα, ώστε το Φεστιβάλ Παιδείας να εξελιχθεί σε μια κοιτίδα πολιτισμού στα Δυτικά.
Η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ (Barbara Joan "Barbra" Streisand, 24 Απριλίου 1942) είναι Αμερικανίδα τραγουδίστρια, ηθοποιός, συγγραφέας, παραγωγός ταινιών και σκηνοθέτης. Έχει βραβευτεί με δύο βραβεία Όσκαρ (ένα Α' Γυναικείου Ρόλου κι ένα Καλύτερου Τραγουδιού), οχτώ Βραβεία Γκράμι, πέντε Βραβεία Έμμυ, ένα ειδικό Βραβείο Τόνυ, βραβείο του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου και βραβείο Peabody και είναι μίας από τους λίγους καλλιτέχνες που έχουν κερδίσει Όσκαρ, Έμμυ, Γκράμι και Βραβείο Τόνι.
Είναι μία από τις πιο επιτυχημένες καλλιτέχνες στη μοντέρνα ιστορία της καλλιτεχνικής βιομηχανίας με πωλήσεις πάνω από 71,5 εκατομμύρια δίσκους στις Ηνωμένες Πολιτείες και 140 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως. Είναι η μεγαλύτερη σε πωλήσεις γυναίκα καλλιτέχνης στι λίστα των Μεγαλύτερων σε Πωλήσεις Καλλιτεχνών της RIAA, η μόνη γυναίκα που βρίσκεται μέσα στο top 10 και η μόνη καλλιτέχνης εκτός της σκηνής του ροκ. Μαζί με τον Φρανκ Σινάτρα, τη Σερ και τη Σίρλεϊ Τζόουνς, μοιράζεται τη διάκριση να έχει βραβευτεί με Όσκαρ υποκριτικής και να έχει φτάσει στην κορυφή του U.S. Billboard Hot 100 chart.
Σύμφωνα με την RIAA, η Στράιζαντ κατέχει το ρεκόρ για τα περισσότερους δίσκους στο τοπ 10 από όλες τις γυναίκες καλλιτέχνες - σύνολο 32 από το 1963. Συνολικά έχει 51 χρυσούς δίσκους, 30 πλατινένιους και 13 πολυπλατινένιους στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πέρα από την καριέρα της στο χώρο της μουσικής, η Στράιζαντ έχει διαγράψει λαμπρή πορεία στο χώρο του κινηματογράφου. Έκανε την πρώτη της κινηματογραφική εμφάνιση το 1968 στο μιούζικαλ Ένα Αστείο Κορίτσι (Funny Girl) σε σκηνοθεσία Γουίλιαμ Γουάιλερ, ενώ ήταν ήδη καταξιωμένη στο χώρο της μουσικής. Η ταινία της χάρισε Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου το οποίο μοιράστηκε με την Κάθριν Χέπμπορν επίσης νικήτρια εκείνη τη χρονιά για την ταινία Το Λιοντάρι του Χειμώνα (Lion in the Winter). Έπειτα ακολούθησε μια σειρά από επιτυχημένες ταινίες όπως: Άλο, Ντόλι! (Hello Dolly, 1969), Μια Τρελή Τρελή Καταδίωξη (What's up Doc?, 1972), Τα καλύτερά μας χρόνια (The Way We Were, 1973) (για το οποίο έλαβε την δεύτερή της υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου[) και Ένα Αστέρι Γεννιέται (A Star Is Born, 1976).
Το 1982 σκηνοθέτησε και έκανε την παραγωγή της ταινίας Yentl, ενώ το δεύτερό της σκηνοθετικό εγχείρημα, η ταινία του 1991 Ο Πρίγκηπας της Παλίρροιας (The Prince of Tides) της χάρισε μια υποψηφιότητα για την παραγωγή της ταινίας. Το 1996 σκηνοθέτησε τη ρομαντική κωμωδία Ο καθρέφτης Έχει δυο πρόσωπα (The Mirror Has Two Faces) στην οποία είχε επίσης τον πρωταγωνιστικό ρόλο που της χάρισε μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ερμηνείας σε μιούζικαλ ή κωμωδία. Πιο πρόσφατος αξιοσημείωτος κινηματογραφικός της ρόλος είναι εκείνος της Ροζ Φόκερ στην κωμωδία Πεθερικά της Συμφοράς (Meet the Fockers, 2004) (σίκουελ της ταινίας του 2000 Γαμπρός της Συμφοράς (Meet the Parents) ) και στο σίκουελ Γονείς της Συμφοράς (Little Fockers, 2010).
Για το σημερινό εξώφυλλο είχαμε πολλές επιλογές, καθώς η Μπάρμπαρα Στρέιζαντ έχει κυκλοφορήσει πολλούς δίσκους και έγιναν μάλιστα χρυσοί και πλατινένιοι. Διαλέξαμε το συγκεκριμένο εξώφυλλο από το 12ο άλμπουμ “Stoney End”, που κυκλοφόρησε το 1971, για την ταξιδιάρικη αύρα που εκπέμπει και γιατί αποτέλεσε μια συνειδητή αλλαγή κατεύθυνσης για την Στρέιζαντ σε έναν πιο αισιόδοξο σύγχρονο ποπ/ροκ ήχο με παραγωγό τον Ρίτσαρντ Πέρι. Επιλέγουμε λοιπόν συνειδητά στροφή προς αισιόδοξες κατευθύνσεις!
Ο Αλφρέντο Τζέημς («Αλ») Πατσίνο (Alfredo James "Al" Pacino, 25 Απριλίου 1940) γεννήθηκε στο ανατολικό Χάρλεμ της Νέας Υόρκης, από Ιταλούς γονείς. Ο παππούς του καταγόταν από το Κορλεόνε της Σικελίας. Είναι Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης του κινηματογράφου και του θεάτρου, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλουγια την ταινία Άρωμα Γυναίκας (Scent of a Woman, 1992) μετά από εφτά υποψηφιότητες. Επίσης έχει βραβευτεί με τέσσερις Χρυσές Σφαίρες, δυο Βραβεία Έμμυ, ένα Βραβείο Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και δυο θεατρικά Βραβεία Tony. Μάλιστα οι νίκες του στα βραβεία Όσκαρ, Έμμυ και Tony τον έχουν κατατάξει στους ελάχιστους ηθοποιούς που έχουν κερδίσει το Τριπλ Κράουν της υποκριτικής. Επίσης έχει βραβευτεί για το σύνολο της καριέρας του με το τιμητικό βραβείο στις Χρυσές Σφαίρες (Σέσιλ Ντε Μιλ) το 2001, το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών από την Αμερικάνικη Κυβέρνηση το 2015, το Βραβείο Κένεντι το 2016 και το Βραβείο για την πορεία του στον Κινηματογράφο από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου (AFI) το 2007.
Θεωρείται ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς όλων των εποχών, καθώς ερμήνευσε μερικούς από τους πιο αξιομνημόνευτους ρόλους στην ιστορία του σύγχρονου κινηματογράφου, ενώ η τεχνική του έχει γίνει αντικείμενο μελέτης από τους νεότερους ηθοποιούς.
Δυό λόγια για το κομμάτι.
Πρόκειται για ένα τραγούδι που όποιος το ακούσει για πρώτη φορά σχολιάζει πως πρόκειται για «ένα υπέροχο ερωτικό τραγούδι» χωρίς να γνωρίζει -αν δεν μιλά ισπανικά- πως έχει θέμα ένα… άλογο που χάνει στον ιππόδρομο σε στημένη κούρσα.
Ο τίτλος του σημαίνει στην ισπανική «για ένα κεφάλι» και συγκεκριμένα «για ένα κεφάλι αλόγου». Δημιουργοί του ήταν στους στίχους ο Alfredo Le Pera και στη μουσική ο για πολλούς σπουδαιότερος τραγουδιστής του 20ου αιώνα, ο Carlos Gardel.
Οι στίχοι κάνουν λόγο για έναν παίκτη στοιχημάτων ο οποίος συγκρίνει το πάθος του για τον ιππόδρομο με το πάθος του για τις γυναίκες (και παρά τα όσα λέγονται πως όποιος χάνει στον τζόγο κερδίζει στην αγάπη, χάνει και στα δύο).
Ακολουθεί η πρωτότυπη εκτέλεση.
Με αφορμή την ταινία Άρωμα Γυναίκας, με την οποία ο Αλ Πατσίνο κέρδισε το πολυπόθητο όσκαρ, και την περίφημη σκηνή του ταγκό, όπου ο πρωταγωνιστής χορεύει με μία άγνωστη κοπέλα, υπό τον ήχο του Por Una Cabeza εμπνευστήκαμε το σημερινό εξώφυλλο. Για την ακρίβεια αφήσαμε λίγο τη φαντασία μας και σκεφτήκαμε ότι θα μπορούσε το ζευγάρι να συνεχίσει να χορεύει παρασυρμένο από άλλες όμορφες μελωδίες. Ξεχωρίσαμε ένα εξώφυλλο με την χαρακτηριστική φιγούρα του ταγκό, ελπίζοντας να αφεθούμε όλοι μας κάποια στιγμή στην ομορφιά αυτού του χορού!
Ο Φρανσίς Λαι (Francis Lai, 26 Απριλίου 1932 - 7 Νοεμβρίου 2018) ήταν Γάλλος ακορντεονίστας και συνθέτης, γνωστός κυρίως από τις συνθέσεις του για κινηματογραφικές ταινίες.
Ο Φράνσις Λάι γεννήθηκε στη Νίκαια της Γαλλίας. Λίγο μετά τα 20 του εγκαταλείπει την πόλη που γεννήθηκε, μετακομίζει στο Παρίσι όπου και γίνεται μέλος της ιδιαίτερα δραστήριας μουσικής σκηνής της Μονμάρτρης. Το 1965 γνωρίζει τον σκηνοθέτη Κλωντ Λελούς και συνεργάζονται στη συγγραφή της μουσικής για την ταινία του Λελούς Ένας Άντρας Μια Γυναίκα(Un homme et une femme).
Η ταινία θα βγει στις αίθουσες τον επόμενο χρόνο και θα γίνει τεράστια επιτυχία. Έκτος από το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας και τα άλλα βραβεία ο νεαρός Φράνσις Λάι θα κερδίσει μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης μουσικής επένδυσης. Η επιτυχία αυτή θα του ανοίξει το δρόμο για μια μεγάλη καριέρα στο σινεμά όχι μόνο στη γενέτειρα του Γαλλία αλλά και στη Μεγάλη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το 1969 γράφει τη μουσική για την ταινία του Ρενέ Κλεμάν Ο Ταξιδιώτης της Βροχής (Le Passager de la Pluie) ενώ ένα χρόνο μετά κερδίζει ένα Όσκαρ και τη Χρυσή Σφαίρα για καλύτερη μουσική επένδυση με τη μουσική που έγραψε για την ταινία Love Story. To soundtrack της ταινίας γίνεται μεγάλη επιτυχία και το κεντρικό τραγούδι Where Do I Begin θα μείνει για πολύ καιρό στα τσαρτς. Ο Λάι έγραψε και τη μουσική για τη συνέχεια της ταινίας Oliver's Story που γυρίστηκε το 1978.
Ο Φράνσις Λάι γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τη μουσική που έγραψε για μια σειρά ερωτικών ταινιών όπως τα φιλμ Emmanuelle(1974), Emmanuelle 2 (1975) και Bilitis (1977). Η σύνθεση του Aujourd'hui C'est Toi αποτελεί το μουσικό θέμα της μακροβιότατης σειράς ντοκυμαντέρ του BBC, Panorama.
Σε μια καριέρα 40 και πλέον ετών ο Φράνσις Λάι έγραψε επίσης μουσική για τηλεοπτικά προγράμματα και είτε μόνος είτε σε συνεργασία με άλλους έχει συνθέσει τη μουσική για πάνω από εκατό ταινίες και έχει προσωπικά γράψει περισσότερα από εξακόσια τραγούδια.
Το σημερινό εξώφυλλο είναι από το βινύλιο της μουσικής που έγραψε με μεγάλη επιτυχία ο Φρανσίς Λάι για την ταινία Love Story. Μια ρομαντική, αγνή, γλυκόπικρη ταινία, η οποία έχει ψηφιστεί από τις ρομαντικότερες ταινίες όλων των εποχών και η οποία στέλνει δυνατά το μήνυμα ότι η αγάπη είναι πάνω απ’ όλα. Το ξεχωρίσαμε όμως κυρίως για τη λιτή, αλλά ουσιαστική έκφραση για την αγάπη, που έχει γραφτεί πάνω στο εξώφυλλο: «Αγάπη σημαίνει να μην χρειάζεται ποτέ να λες συγνώμη…».
Ο Φρανσίς Λαι (Francis Lai, 26 Απριλίου 1932 - 7 Νοεμβρίου 2018) ήταν Γάλλος ακορντεονίστας και συνθέτης, γνωστός κυρίως από τις συνθέσεις του για κινηματογραφικές ταινίες.
Ο Φράνσις Λάι γεννήθηκε στη Νίκαια της Γαλλίας. Λίγο μετά τα 20 του εγκαταλείπει την πόλη που γεννήθηκε, μετακομίζει στο Παρίσι όπου και γίνεται μέλος της ιδιαίτερα δραστήριας μουσικής σκηνής της Μονμάρτρης. Το 1965 γνωρίζει τον σκηνοθέτη Κλωντ Λελούς και συνεργάζονται στη συγγραφή της μουσικής για την ταινία του Λελούς Ένας Άντρας Μια Γυναίκα(Un homme et une femme).
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος (Αθήνα, 27 Απριλίου 1935 - 24 Ιανουαρίου 2012) ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός κινηματογράφου. Έχει τιμηθεί με βραβεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό για την προσφορά του στον κινηματογράφο, με σπουδαιότερο της καλύτερης ταινίας με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών το 1998 για την ταινία Μία αιωνιότητα και μία μέρα.
Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες όλων των εποχών.Ανάμεσα στις πιο γνωστές ταινίες του είναι: Τοπίο στην Ομίχλη, Μία αιωνιότητα και μία μέρα, Ο Θίασος, Το Βλέμμα του Οδυσσέα και Ο Μεγαλέξαντρος. Είναι γνωστός για τον αργό ρυθμό και τις τρομερά μεγάλες σε διάρκεια λήψεις στις ταινίες του.
Έκανε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες εγκατέλειψε πριν πάρει το πτυχίο του. Το 1961 έφυγε στο Παρίσι, όπου αρχικά παρακολούθησε στη Σορβόννη μαθήματα γαλλικής φιλολογίας και φιλμογραφίας, καθώς και μαθήματα εθνολογίας και στη συνέχεια μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Κινηματογράφου IDHEC και στο Musée de l' homme. Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1964 και μέχρι το 1967 εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή», μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη και την Τώνια Μαρκετάκη.
Με τον κινηματογράφο άρχισε να ασχολείται το 1965 και το 1968 παρουσίασε την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, Εκπομπή, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Το 1970, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, Αναπαράσταση, κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, καθώς και άλλες διακρίσεις στο εξωτερικό, και σηματοδότησε την αυγή του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου. Έκτοτε, οι ταινίες του έχουν συμμετάσχει σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έχει κερδίσει πολλά βραβεία, τα οποία τον καθιέρωσαν παγκοσμίως ως έναν από τους σπουδαιότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου. Πολλά αφιερώματα προς τιμήν του έργου του Θόδωρου Αγγελόπουλου έχουν πραγματοποιηθεί σε όλο τον κόσμο.
Αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας των Πανεπιστημίου των Βρυξελλών, του Πανεπιστημίου X Ναντέρ (Nanterre) στο Παρίσι και του Πανεπιστημίου του Έσσεξ (Essex). Μαζί με τον Βασίλη Ραφαηλίδη υπήρξε συνιδρυτής του περιοδικού «Σύγχρονος Κινηματογράφος».
Το υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης καθιέρωσαν το 2012 Διεθνές Βραβείο «Θόδωρος Αγγελόπουλος» ως ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του σπουδαίου Έλληνα δημιουργού. Το βραβείο θα απονέμεται κάθε Νοέμβριο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ο πρόεδρος του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφουτου Μόντρεαλ (Festival des Films du Monde de Montréal) Σερζ Λοζίκ (Serge Losique) και προσωπικός φίλος του Αγγελόπουλου αφιέρωσε τη διοργάνωση του 2012 στη μνήμη του Έλληνα σκηνοθέτη.Έκθεση ζωγραφικής με τίτλο «Ο Μελλισοκόμος των Αγγέλων» του ζωγράφου Οδυσσέα Άννινου για το Θόδωρο Αγγελόπουλο παρουσιάστηκε στο Πολυχώρο Πολιτισμού ΑΘΗΝΑΪΣ
Στην επέτειο της γέννησής του τον ίδιο χρόνο, η ελληνική έκδοση της μηχανής αναζήτησης "Google" εμφάνισε στην αρχική της σελίδα γκραβούρα που παραπέμπει στον Έλληνα σκηνοθέτη. Παράλληλα, την ίδια μέρα διοργανώθηκε εκδήλωση στη μνήμη του στο κτήριο της οδού Περαιώς του Μουσείου Μπενάκη.
Η προτομή του κοσμεί το Μουσείο Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ενώ το όνομα "Θεόδωρος Αγγελόπουλος" φέρει οδός της Θεσσαλονίκης, το 2ο Λύκειο Αθηνών - όπου είχε φοιτήσει ο ίδιος - καθώς και η αίθουσα θεάτρου του Δημοτικού Ωδείου Φλώρινας.
Ο Αγγελόπουλος δημιούργησε μοναδικές ταινίες, που επενδύθηκαν με υπέροχες μουσικές. Καθώς βλέπαμε τα υποψήφια εξώφυλλα των βινυλίων για τη συνοδεία του μουσικού αφιερώματος του καλλιτέχνη της ημέρας, ήρθε πάλι η σκέψη ότι τα εξώφυλλα είναι μικρά έργα τέχνης. Η ιδέα αυτή άλλωστε μας οδήγησε στο να θέλουμε να τα συμπεριλαμβάνουμε στο τραγούδι της ημέρας. Γιατί αν η μουσική αφορά μόνο τη μουσική, πως εξηγείται ότι στο άκουσμα των Rolling Stones για παράδειγμα, το μυαλό μας πάει κατευθείαν στη διάσημη κόκκινη «γλώσσα» – σύμβολο του ροκ συγκροτήματος. Φυσικά οι μελωδίες, οι στίχοι, οι φωνές, οι ενορχηστρώσεις είναι τα βασικά «συστατικά» της μουσικής, ωστόσο, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τον ρόλο των εξωφύλλων στην διαμόρφωση της αισθητικής ενός άλμπουμ και του κλίματος των τραγουδιών που περιέχει. Το σημερινό εξώφυλλο λοιπόν είναι από την μουσική της ταινίας «Το Ταξίδι στα Κύθηρα», μια ελληνική δραματική ταινία του 1984, σε σκηνοθεσία και παραγωγή Θεόδωρου Αγγελόπουλου με πρωταγωνιστή τον μοναδικό Μάνο Κατράκη. Κέρδισε 2 βραβεία στο Φεστιβάλ Καννών, το βραβείο σεναρίου και το βραβείο Fipresci, ενώ προτάθηκε και για Χρυσό Φοίνικα. Στο εξώφυλλο αποτυπώνεται πολύ πετυχημένα η μοναξιά που νιώθει ο πρωταγωνιστής στα 32 χρόνια εξορίας του λόγω πολιτικών φρονημάτων, αλλά και η μοναξιά δυστυχώς που νιώθει επιστρέφοντας μετά τόσα χρόνια στην πατρίδα του.
O Έντουαρντ Κένεντι Έλινγκτον (Edward Kennedy "Duke" Ellington, 29 Απριλίου 1899 - 24 Μαΐου 1974), γνωστός περισσότερο ως Ντιουκ Έλινγκτον, ήταν Αμερικανός συνθέτης, ενορχηστρωτής και πιανίστας της τζαζ μουσικής. Θεωρείται μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της τζαζ στη διάρκεια του 20ού αιώνα.
Ο Έλινγκτον γεννήθηκε στην Ουάσινγκτον. O πατέρας του εργαζόταν ως σερβιτόρος στον Λευκό Οίκο. Οι γονείς του, αν και δεν ήταν επαγγελματίες μουσικοί, είχαν κατάρτιση στο πιάνο και από την ηλικία των επτά ετών, άρχισε μαθήματα και ο ίδιος, παρά το γεγονός πως δεν πίστευε ότι διέθετε ιδιαίτερη κλίση. Αργότερα, όταν σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών άρχισε να παρακολουθεί κρυφά συναυλίες, απέκτησε μεγαλύτερο σεβασμό στη μουσική και αντιμετώπισε τα μαθήματα πιάνου με μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Εγκατέλειψε το σχολείο τρεις μήνες πριν την αποφοίτησή του, το 1917, με στόχο να ακολουθήσει επαγγελματική σταδιοδρομία στη μουσική και ενώ είχε ήδη ξεκινήσει να εργάζεται ως πιανίστας σε μαγαζιά της Ουάσινγκτον.
Στα τέλη του 1917, σχημάτισε το πρώτο του μουσικό συγκρότημα, The Duke's Serenaders, με το οποίο πραγματοποίησε εμφανίσεις σε μουσικά κέντρα και ως μουσική συνοδεία σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Το Σεπτέμβριο του 1923, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Νέα Υόρκη, μαζί με το πενταμελές συγκρότημα The Washingtonians που είχε νωρίτερα σχηματίσει. Το συγκρότημα πραγματοποίησε εμφανίσεις σε διάφορα μουσικά κέντρα, πριν αποτελέσει την μόνιμη ορχήστρα του γνωστού Cotton Club, γεγονός που ενίσχυσε σημαντικά τη φήμη του Έλινγκτον. Παρέμεινε εκεί για ένα διάστημα περίπου τριών ετών, περίοδο κατά την οποία η μεγάλη ορχήστρα του, εξελίχθηκε σε μία από τις δημοφιλέστερες της εποχής, με συμμετοχή σε αυτή αρκετών σημαντικών μουσικών, ενώ ο ίδιος ο Έλινγκτον διακρίθηκε για την ικανότητά του στη σύνθεση.
Το καλοκαίρι του 1933, περιόδευσε με την ορχήστρα του, για πρώτη φορά στην Ευρώπη. Πραγματοποίησε συναυλίες, αρχικά στη Βρετανία και αργότερα στην Ολλανδία και τη Γαλλία. Η υποδοχή του στην Αγγλία υπήρξε ιδιαίτερα θερμή, λαμβάνοντας επίσης σημαντική κάλυψη από τον τύπο της εποχής. Μετά την επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνέχισε να πραγματοποιεί ζωντανές εμφανίσεις και ηχογραφήσεις, στη Νέα Υόρκη, το Σικάγο και το Λος Άντζελες.
Οι αρχές της δεκαετίας του 1940, θεωρούνται ως η περίοδος της δημιουργικής ακμής του Έλινγκτον, κυρίως διότι συνοδεύτηκαν από ορισμένες εκ των καλύτερων μουσικών συνθέσεών του. Σε αυτό συνέβαλαν και σημαντικοί νέοι μουσικοί που πλαισίωσαν την ορχήστρα του, όπως ο Τζίμι Μπλάντον (κοντραμπάσο), ο Μπεν Γουέμπστερ (τενόρο σαξόφωνο) ή ο Ρεξ Στιούαρτ (κόρνο), καθώς και η συνεργασία του με τον συνθέτη, πιανίστα και ενορχηστρωτή Μπίλλυ Στρέιχορν. Μετά τη λήξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου, η εμπορική απήχηση του Έλινγκτον γνώρισε κάμψη, γεγονός που συνδυάστηκε με το τέλος της εποχής του σουίνγκ και τη γενικότερη στροφή σε άλλα είδη, όπως το μπίμποπ. Παρόλα αυτά, ο Έλινγκτον κατάφερε να συντηρήσει την ορχήστρα του, με την οποία συνέχισε να περιοδεύει.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ο Έλινγκτον παρέμεινε μουσικά ενεργός. Το 1962, ξεχώρισαν οι συνεργασίες του με τον Τζον Κολτρέιν, τον Τσαρλς Μίνγκους καθώς και με τον Κόλμαν Χόκινς, με τους οποίους συμμετείχε σε ηχογραφήσεις. Το 1963 περιόδευσε στην Μέση Ανατολή, τον επόμενο χρόνο στην Ιαπωνία, ενώ το 1968 και το 1971 έδωσε συναυλίες στη Λατινική Αμερική και τη Σοβιετική Ένωση αντίστοιχα. Στα τελευταία χρόνια της καριέρας του, σημαντική εξέλιξη στο μουσικό του ύφος, αποτέλεσε η προσπάθειά του να ενσωματώσει στοιχεία της θρησκευτικής λειτουργίας στη τζαζ. Στα πλαίσια αυτού του εγχειρήματος, πραγματοποίησε τρεις συναυλίες (Sacred Concerts), που έλαβαν χώρα σε διαφορετικές εκκλησίες και καθεδρικούς ναούς, με συνοδεία χορωδίας και χορευτών. Αν και το ύστερο έργο του Έλινγκτον επισκιάζεται συχνά από τη μουσική που παρήγαγε σε παλαιότερες περιόδους, και κυρίως κατά τη δεκαετία του 1940, ορισμένοι κριτικοί έχουν τονίσει την αξία του.
Το 1969, του απονεμήθηκε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας, μία από τις ανώτερες τιμές προς πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών, για τη συνολική συνεισφορά του στη μουσική. Το 1973, τιμήθηκε επιπλέον με τη Λεγεώνα της Τιμής, από τη Γαλλική Δημοκρατία. Τον ίδιο χρόνο εκδόθηκε η αυτοβιογραφία του. Πέθανε από καρκίνο, στις 24 Μαΐου του 1974.
Την ίδια μέρα 36 χρόνια νωρίτερα γεννιέται στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ο Κωνσταντίνος Καβάφης (29 Απριλίου 1863, 29 Απριλίου 1933) ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές της σύγχρονης εποχής.
η ποίησή του όχι μόνο έχει επικρατήσει στην Ελλάδα, αλλά και κατέλαβε μία εξέχουσα θέση στην όλη ευρωπαϊκή ποίηση, ύστερα από τις μεταφράσεις των ποιημάτων του αρχικά στα Γαλλικά, Αγγλικά, Γερμανικά και κατόπιν σε πολλές άλλες γλώσσες.
Το σώμα των Καβαφικών ποιημάτων περιλαμβάνει: Τα 154 ποιήματα που αναγνώρισε ο ίδιος (τα λεγόμενα Αναγνωρισμένα), τα 37 Αποκηρυγμένα ποιήματά του, τα περισσότερα νεανικά, σε ρομαντική καθαρεύουσα, τα οποία αργότερα αποκήρυξε, τα Κρυμμένα, δηλαδή 75 ποιήματα που βρέθηκαν τελειωμένα στα χαρτιά του, καθώς και τα 30 Ατελή, που βρέθηκαν στα χαρτιά του χωρίς να έχουν πάρει την οριστική τους μορφή. Τύπωσε ο ίδιος το 1904 μια μικρή συλλογή με τον τίτλο Ποιήματα, στην οποία περιέλαβε τα ποιήματα: Φωνές, Επιθυμίες, Κεριά, Ένας γέρος, Δέησις, Οι ψυχές των γερόντων, Το πρώτο σκαλί, Διακοπή, Θερμοπύλες, Τα παράθυρα, Περιμένοντας τους βαρβάρους, Απιστία και Τα άλογα του Αχιλλέως. Η συλλογή, σε 100-200 αντίτυπα, κυκλοφόρησε ιδιωτικά.
Το 1910 τύπωσε πάλι τη συλλογή του, προσθέτοντας αλλά επτά ποιήματα: Τρώες, Μονοτονία, Η κηδεία του Σαρπηδόνος, Η συνοδεία του Διονύσου, Ο Βασιλεύς Δημήτριος, Τα βήματα και Ούτος εκείνος. Και αυτή η συλλογή διακινήθηκε από τον ίδιο σε άτομα που εκτιμούσε.
Το 1935 κυκλοφόρησε στην Αθήνα, με επιμέλεια της Ρίκας Σεγκοπούλου, η πρώτη πλήρης έκδοση των (154) Ποιημάτων του, που εξαντλήθηκε αμέσως. Δύο ακόμη ανατυπώσεις έγιναν μετά το 1948.
Ο ποιητής επεξεργαζόταν επίμονα κάθε στίχο, κάποτε για χρόνια ολόκληρα, προτού τον δώσει στην δημοσιότητα. Σε αρκετές από τις εκδόσεις του υπάρχουν διορθώσεις από το χέρι του και συχνά όταν επεξεργαζόταν ξανά τα ποιήματά του τα τύπωνε διορθωμένα.
Όταν συναντιέται ο Κωνσταντίνος Καβάφης με τον μεγάλο ηθοποιό Σον Κόνερι και τον μεγάλο συνθέτη μας Βαγγέλη Παπαθανασίου, για την απαγγελία του καταπληκτικού ποιήματος «Ιθάκη», δημιουργείται μια μοναδική καλλιτεχνική στιγμή. Μια δημιουργία που μας συνεπαίρνει με τους μοναδικούς στίχους του ποιήματος,
¨...Πάντα στον νου σου να `χεις την Ιθάκη.
Το φτάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη…»,
την αιθέρια μουσική συνοδεία και την μοναδικά εκφραστική απαγγελία με την υπέροχη φωνή του αγαπημένου μας ηθοποιού. Ήταν αναμενόμενο να επιλέξουμε αυτό το εξώφυλλο που περιέχει τη μοναδική συνάντηση των ταλαντούχων και αγαπημένων μας καλλιτεχνών. Αφιερωμένο σε όλους μας που ταξιδεύουμε προς την Ιθάκη μας και ιδιαίτερα στον Οδυσσέα...
Σήμερα θα παρουσιάσουμε ένα χθεσινό γεγονός, ανατρεπτικά εντελώς στην συνήθεια μας να αναφερόμαστε σε καλλιτέχνες που έχουν γενέθλια την ίδια ημέρα.
Ο λόγος για τον Σερ Ντάνιελ Μάικλ Μπλέηκ Ντέι Λούις (Sir Daniel Michael Blake Day-Lewis, 29 Απριλίου 1957). Πολυβραβευμένος Βρετανός ηθοποιός με διπλή υπηκοότητα (βρετανική και ιρλανδική). Μετά τις σπουδές του στη θεατρική σχολή Bristol Old Vic, ο Ντέι Λιούις έπαιξε σε πολλά θεατρικά έργα και ταινίες, κερδίζοντας τρία Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, τέσσερα Βραβεία BAFTA, και δύο Χρυσές Σφαίρες. Είναι γνωστός ως ένας από τους πιο επιλεκτικούς ηθοποιούς της κινηματογραφικής βιομηχανίας, καθώς έχει πρωταγωνιστήσει μόνο σε τέσσερις ταινίες την τελευταία δεκαετία Θεωρείται ένας από τους πιo ταλαντούχους ηθοποιούς όλων των εποχών και κατά πολλούς ως ο καλύτερος εν ζωή ηθοποιός.
Ο Ντεί Λιούις γεννήθηκε στο Λονδίνο. Ο πατέρας του μετά από προβλήματα υγείας, πέθανε όταν ο Ντάνιελ ήταν 15 ετών.
Το 1968, οι γονείς του Ντέι Λιούις λόγω της απείθαρχης συμπεριφοράς του, τον έστειλαν εσώκλειστο στο ιδιωτικό σχολείο του "Sevenoaks", στο Κεντ. Αν και δεν του άρεσε το σχολείο, εκεί ήρθε σε επαφή με τα δυο βασικά του ενδιαφέροντα την ξυλουργική και την ηθοποιία. Η πρώτη του εμφάνιση σε ταινία έγινε σε ηλικία 14 ετών στην ταινία "Καταραμένη Κυριακή" (Sunday Bloody Sunday, 1971) στην οποία έπαιζε έναν βάνδαλο, ως κομπάρσος. Περιέγραψε αυτή την εμπειρία ως «παράδεισο», καθώς πληρωνόταν (με 2 λίρες) για να σπάει ακριβά αυτοκίνητα. Μετά από δυο χρόνια στο Σεβενόουκς, ο Ντάνιελ μεταγράφηκε στο επίσης ιδιωτικό σχολείο "Bedales" στην κομητεία του Χαμσάιρ .
Μετά την αποφοίτησή του το 1975, έπρεπε να επιλέξει επαγγελματική κατεύθυνση. Αν και είχε διακριθεί στο "Εθνικό Θέατρο Νέων" (National Youth Theatre), αποφάσισε να γίνει μαραγκός, επιχειρώντας να γραφτεί σε μια σχολή. Ωστόσο, λόγω έλλειψης εμπειρίας, δεν έγινε δεκτός. Τότε έκανε αίτηση και έγινε δεκτός στη θεατρική σχολή "Bristol Old Vic", όπου φοίτησε για τρία χρόνια, και στη συνέχεια έπαιξε στην ίδια σχολή.
Το 1985 στην ταινία "Ωραίο μου πλυντήριο" (My Beautiful Laundrette, 1985) του Στίβεν Φρίαρς. Κέρδισε την προσοχή του κοινού όταν η ταινία κυκλοφόρησε ταυτόχρονα με το "Δωμάτιο με Θέα" (Room with a View, 1986), καθώς έπαιζε δυο εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες.
Το 1987, ο Ντέι Λιούις ανέλαβε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Φίλιπ Κάουφμαν "Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Είναι" (The Unbearable Lightness of Being 1988) (βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Μίλαν Κούντερα), με συμπρωταγωνίστριες τη Λένα Ολίν και τη Ζυλιέτ Μπινός. Στη διάρκεια των γυρισμάτων που κράτησαν οκτώ μήνες έμαθε τσέχικα και αρνήθηκε για πρώτη φορά να αποδυθεί το ρόλο του στα διαλείμματα των γυρισμάτων.
Ο Ντέι Λιούις εφάρμοσε πλήρως τη προσωπική του μέθοδο υποκριτικής το 1989 στην ταινία του Τζιμ Σέρινταν "Το αριστερό μου πόδι" (My Left Foot) που κέρδισε πολλά βραβεία, μεταξύ των οποίων και το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Ο Ντάνιελ Ντέι Λιούις επέστρεψε στη σκηνή για να συνεργαστεί με τον Ρίτσαρντ Έιρ, παίζοντας τον Άμλετ στο Royal National Theatre του Λονδίνου, αλλά κατέρρευσε στη μέση μιας σκηνής όπου το φάντασμα του πατέρα του Άμλετ πρωτοεμφανίζεται στο γιό του. Άρχισε να κλαίει ανεξέλεγκτα και αρνήθηκε να επιστρέψει στη σκηνή, οπότε ο αντικαταστάτης του αναγκάστηκε να ολοκληρώσει το έργο. Διαδόθηκε η φήμη ότι ο Ντέι Λιούις είχε δει το φάντασμα του πατέρα του, αν και επίσημα το περιστατικό αποδόθηκε σε υπερκόπωση. Σε βρετανική τηλεοπτική εκπομπή στο ITV ο ίδιος επιβεβαίωσε τη φήμη. Δεν εμφανίστηκε ξανά στη σκηνή έκτοτε.
Το 1992, τρία χρόνια μετά το Όσκαρ, πρωταγωνίστησε στην ταινία "Ο τελευταίος των Μοϊκανών" (The Last of the Mohicans). Συνεργάστηκε και πάλι με τον Τζιμ Σέρινταν στην ταινία "Εις το Όνομα του Πατρός" (In the Name of the Father. 1993). Έχασε πολλά κιλά για το ρόλο, διατήρησε τη Βορειοϊρλανδική του προφορά σε όλη τη διάρκεια των γυρισμάτων, και πέρασε μεγάλα χρονικά διαστήματα σε ένα κελί. Επίσης επέβαλε στο προσωπικό της ταινίας να του πετάει κρύο νερό και να τον βρίζει.
Το 1996, πρωταγωνίστησε δίπλα Γουϊνόνα Ράιντερ στην ταινία "Οι μάγισσες του Σάλεμ" (The Crucible) βασισμένη ομώνυμο στο θεατρικό έργο Άρθουρ Μίλλερ. Ακολούθησε η ταινία του Τζιμ Σέρινταν και πάλι, "Ο μποξέρ" (The Boxer, 1997), μετά την οποία ο Ντέι Λιούις ημι-αποσύρθηκε από την υποκριτική και επέστρεψε στην παλιά του αγάπη, την ξυλουργική. Μετακόμισε στη Φλωρεντία, στην Ιταλία, όπου γοητεύτηκε από την τέχνη των τσαγκάρηδων.
Πέντε χρόνια μετά την τελευταία του ταινία, ο Ντέι Λιούις επέστρεψε με τις "Συμμορίες της Νέας Υόρκης" (Gangs of New York, 2002), μια ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε (με τον οποίο είχε συνεργαστεί και στην ταινία "Τα χρόνια της αθωότητας" (The Age of Innocence, 1993)). Μετά τις "Συμμορίες της Νέας Υόρκης", η σύζυγός του, σκηνοθέτιδα Ρεμπέκα Μίλλερ (κόρη του θεατρικού συγγραφέα Άρθουρ Μίλλερ), του έδωσε τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία "Μπαλάντα για δύο: Τζακ και Ρόουζ" (The Ballad of Jack and Rose, 2005).
Το 2007, ο Ντέι Λιούις εμφανίστηκε στην ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον "Θα χυθεί αίμα" (There Will Be Blood). Κέρδισε το βραβείο BAFTA, Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου (2008) για το ρόλο του στην ταινία.
Το 2012, ο ηθοποιός υποδύθηκε τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Αβραάμ Λίνκολν, στην ταινία "Λίνκολν" (Lincoln) του Στίβεν Σπίλμπεργκ, όπου εμφανίστηκε στο πλευρό του Τόμι Λι Τζόουνς και της Σάλι Φιλντ σε μια ερμηνεία που του χάρισε για άλλη μια φορά την εύνοια των κριτικών καθώς και το τρίτο του Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας σε Δράμα, Βραβείο BAFTA και Βραβείο SAG. Με την τρίτη του νίκη στα Όσκαρ έγινε ο μοναδικός άνδρας ηθοποιός με τρία Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Το 2017 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση.
Στο σημερινό αφιέρωμα διαλέξαμε το εξώφυλλο του soundtrack της ταινίας «Ο τελευταίος των Μοϊκανών», για τη μουσική και τη φωτογραφία της δραματικής, επικής αυτής ταινίας που είναι καθηλωτική. Η φωτογραφία στο εξώφυλλο του Ντάνιελ Ντε Λούις είναι πολύ εκφραστική και αντιπροσωπευτική του ρόλου του στην ταινία και των μαχών που εμπλεκόταν. Μας αρέσουν πολύ τα έντονα χρώματα τόσο του εξώφυλλου, όσο και του βινυλίου, που ταιριάζουν στην ένταση της ταινίας. Στο εξώφυλλο επίσης εμφανίζεται και το ερωτευμένο ζευγάρι των πρωταγωνιστών. Μέσα σε όλο το δράμα και την περιπέτεια που διαδραματίζεται στην ταινία, προκύπτει λοιπόν ένας έρωτας μεταξύ των πρωταγωνιστών, που προέρχονται από τελείως διαφορετικούς κόσμους. Είναι γνωστό όμως ότι ο έρωτας δεν προκύπτει την κατάλληλη στιγμή, με τις κατάλληλες συνθήκες, με τους κατάλληλους ανθρώπους, αλλά προκύπτει έτσι ξαφνικά!
Ο Μπινγκ Κρόσμπι (Harry Lillis "Bing" Crosby, Jr, 2 Μαΐου 1903 - 14 Οκτωβρίου 1977) ήταν Αμερικανός ηθοποιόςκαι τραγουδιστής βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για τη συμμετοχή της στην ταινία του 1944 Ο Δρόμος της Αγάπης (Going My Way).
Ο Κρόσμπι ήταν γνωστός για τη χαρακτηριστική του μπασοβαρύτονη φωνή του που τον κατέστησε έναν από τους εμπορικότερους τραγουδιστές του εικοστού αιώνα με πωλήσεις που υπερβαίνουν τους 500 εκατομμύρια δίσκους. Από το 1934 εως και το 1954 ο Κρόσμπι κυριαρχούσε τόσο στο χώρο της μουσικής όσο και στο χώρο του κινηματογράφου. Η πρώιμη καριέρα του συνέπεσε με την πρόοδο στο χώρο της ηχογράφησης, πράγμα που του επέτρεψε να αναπτύξει ένα ήρεμο και προσωπικό στυλ που επηρέασε μεταγενέστερούς του τραγουδιστές όπως ο Πέρι Κόμο, ο Φρανκ Σινάτρα και ο Ντιν Μάρτιν. Το περιοδικό Yank έγραψε ότι κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο Κρόσμπι επηρέασε και αναπτέρωσε το ηθικό των Αμερικανών στρατιωτών στο μέτωπο περισσότερο από κάθε άλλο άτομο και ότι κατά την περίοδο της ακμής του το 1948, δημοσκοπήσεις τον τοποθετούσαν στην πρώτη θέση στη λίστα με τις πιο θαυμαστές εν ζωή προσωπικότητες (ξεπερνώντας τον μπειζμπολίστα Τζάκι Ρόμπινσον και τον Πάπα Πίο ΙΒ'). Την ίδια περίδο το περιοδικό Music Digest υπολόγισε ότι οι μισές από τις 80.000 εβδομαδιαίες ραδιοφωνικές ώρες ήταν αφιερωμένες σε τραγούδια του Κρόσμπι.
Ο Μπινγκ Κρόσμπι αποτελούσε κινηματογραφικό δίδυμο με τον Μπομπ Χόουπ, με τον οποίο γύρισε 17 ταινίες και με τον οποίο ήταν δεμένος με μακροχρόνια φιλία. Οι σημαντικότερες ταινίες στις οποίες συμμετείχε ήταν οι: Ο Δρόμος της Αγάπης (Going My Way, 1944), Οι καμπάνες της Αγίας Μαρίας (The Bells of St. Mary's, 1945), Το Βαλς του Αυτοκράτορα (The Emperor's Waltz, 1948), Παντρεύουν τον Πατέρα μου (Here Comes the Groom, 1952), Το Όγδοο Θαύμα (The Greatest Show on Earth, 1952), Λευκά Χριστούγεννα (White Christmas, 1954), Η χωριατοπούλα (The Country Girl, 1954) και Υψηλή Κοινωνία (High Society, 1956).
Ξεχωρίσαμε στο σημερινό αφιέρωμα το εξώφυλλο του άλμπουμ «White Christmas» του Μπινγκ Κρόσμπι με τις καλύτερες πωλήσεις. Πουλήθηκαν περισσότερα απο 50.000.000 αντίτυπα παγκοσμίως. Κυκλοφόρησε το 1942 και θεωρείται το πιο επιτυχημένο σινγκλ όλων των εποχών. Χαρακτηριστικά οι Αμερικανοί λένε ότι όπως είναι για τα Χριστούγεννα ο Ιησούς Χριστός, είναι ο Μπινγκ Κρόσμπι για τη χριστουγεννιάτικη μουσική! Ο Κρόσμπι με την βαθιά, βελούδινη φωνή ήξερε να μαγεύει το κοινό. Στην ερμηνεία του έπαιξε σημαντικό ρόλο η αγάπη του για την τζαζ και η φιλία και η συνεργασία του με τον Λούις Άρμστρονγκ. Δεν έχουμε δυστυχώς ένα δικό τους άλμπουμ με χριστουγεννιάτικα τραγούδια σε τζαζ που την λατρεύουμε, αλλά το «White Christmas» μας καλύπτει πλήρως με τη διαχρονική αξία του!
Την 1η Μάη του 1886 μια εργατική απεργία στο Σικάγο των ΗΠΑ με αίτημα την καθιέρωση οκτάωρης εργασίας πνίγηκε στο αίμα.Έτσι, από το 1890 τα σοσιαλιστικά κόμματα και τα συνδικάτα άρχισαν να γιορτάζουν την Πρωτομαγιά ως παγκόσμια ημέρα των εργατών, πράγμα που συμβαίνει και σήμερα σε όλον τον κόσμο.
Την ίδια μέρα μερικά χρόνια αργότερα, γεννιέται στη Μονεμβασιά ένας ποιητής που συνέδεσε το όνομά του με τους αγώνες των εργατών και γτους αγώνες της Ρωμιοσύνης, ο Γιάννης Ρίτσος.
Ο Γιάννης Ρίτσος (1 Μαΐου 1909 - 11 Νοεμβρίου 1990) ήταν ένας από τους σπουδαιότερους Έλληνες ποιητές με διεθνή φήμη και ακτινοβολία. Δημοσίευσε πάνω από εκατό ποιητικές συλλογές και συνθέσεις, εννέα μυθιστορήματα, τέσσερα θεατρικά έργα και μελέτες. Τα έργα του συμπληρώνουν πολλές μεταφράσεις, χρονογραφήματα και άλλα δημοσιεύματα. Αρκετά από τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες Πολιτικά ανήκε την Αριστερά
Ο Ρίτσος νόσησε από φυματίωση, ξεπέρασε την ασθένεια (πράγμα δύσκολο για την εποχή) και πέρασε από υλικές και ηθικές δοκιμασίες. Στο σανατόριο του «Σωτηρία», όπου νοσηλευόταν, ήρθε κοντά με τον μαρξισμό και την Αριστερά, πράγματα που επηρέασαν βαθύτατα την ποίησή του και τον τρόπο ζωής του. Αφού πέρασε από διάφορα σανατόρια, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε ως αυτοδίδακτος σκηνοθέτης στην Εργατική Λέσχη και ως ηθοποιός και χορευτής σε επιθεωρήσεις
Η αγωνιστική του έφεση και η επαναστατική του φύση τον οδηγούν στην προσχώρηση του κινήματος των «Πρωτοπόρων» και κατόπιν, το 1942, στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, ενώ έγινε μέλος και του Κ.Κ.Ε. Αργότερα αρχίζουν οι εξορίες στη Λήμνο, στη Μακρόνησο και στον Άγιο Ευστράτιο. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, προσχώρησε στην Ε.Δ.Α. Το 1956 ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση και στην Κούβα. Κατά τη διάρκεια της χούντας των Συνταγματαρχών εξορίστηκε και πάλι, αρχικά στη Γυάρο και κατόπιν στη Λέρο. Με το πέρας της δικτατορίας και τη μεταπολίτευση, ο Ρίτσος έγινε ευρέως γνωστός, τόσο στον ελλαδικό χώρο, όσο και στο εξωτερικό, ενώ ακολούθησαν πολλές διακρίσεις και βραβεύσεις.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο Επιτάφιος και η Ρωμιοσύνη είναι κάποια από τα σημαντικότερα ποιήματα του Ρίτσου, ενώ έχει κάνει και πολλές μεταφράσεις ξένων ποιητών όπως του Ναζίμ Χικμέτ, του Αλεξάνδρου Μπλοκ, του Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι κ.ά. Πολλά ποιήματα του Ρίτσου έχουν μελοποιηθεί από τον Μίκη Θεοδωράκη, γνωστότερα εξ αυτών: Η Ρωμιοσύνη και ο Επιτάφιος αλλά και άλλα
Μεταξύ των τιμητικών διακρίσεων του Ρίτσου περιλαμβάνονται το κρατικό βραβείο ποίησης και το βραβείο Λένιν.
Το σημερινό εξώφυλλο είναι από το δίσκο «Ρωμιοσύνη», που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σύμβολο στην καλλιτεχνική και πολιτική ιστορία της χώρας μας και απόλυτα ταιριαστό με την σημερινή αγωνιστική Πρωτομαγιά. Μια από τις σημαντικότερες δημιουργίες του Μίκη Θεοδωράκη και του Γιάννη Ρίτσου με ερμηνεία από τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Ένα εξώφυλλο με έντονα χρώματα και έντονα τα ελληνικά στοιχεία, πολύ ταιριαστό με το περιεχόμενο του δίσκου. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του ποιητή προς τον Μ. Θεοδωράκη: «Μέχρι τότε έλεγα ότι κάθε τέχνη είναι αυτάρκης και δεν έχει ανάγκη τη βοήθεια άλλης. Αλλά όταν έγραψες τον "Επιτάφιο" και αργότερα φυσικά τη "Ρωμιοσύνη", είπα, πραγματικά, εδώ είναι ένας δρόμος για να πλησιάσει η ποίηση μέσω της μουσικής εκείνους τους ανθρώπους που δεν θα τους πλησίαζε ίσως ποτέ».
Αγωνιστής και επαναστάτης προσπαθεί να αφυπνίσει τους λαϊκούς αγώνες και να τους παρακινήσει στον αγώνα για ελευθερία κάθε μορφής. Χαρακτηριστικός της νοοτροπίας του είναι ο πρόλογος ενός ποιήματός του, όπου γράφει:
Η Ειρήνη (Ρένα) Κουμιώτη (3 Μαΐου 1948 - 3 Απριλίου 2023) ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια του νέου κύματος.
Γεννήθηκε στην Αθήνα, στη Νέα Ιωνία. Οι γονείς της ήταν πρόσφυγες. Ο πατέρας της Σμυρνιός, η μάνα της Κωνσταντινοπολίτισσα. To 1968 δουλεύει στην «Απανεμιά» όπου ήρθε και ο Μανώλης Μητσιάς, που μόλις είχε κατέβει απ' τη Θεσσαλονίκη. Δεν είχε περάσει μήνας από τότε που άρχισε να δουλεύει στο μαγαζί και κάποιο βράδυ την ακούει ο Λευτέρης Παπαδόπουλος και της προτείνει να τραγουδήσει με τον Γιάννη Πουλόπουλο στο δίσκο «ο Δρόμος» που ετοίμαζαν μαζί με τον Μίμη Πλέσσα.
Το πρώτο τραγούδι που είπε ήτανε το «Δώσε μου το στόμα σου» το γνωστό «χελιδονάκι». Και μετά το «Πρώτη φορά».
Είχε συνεργαστεί με όλους τους γνωστούς δημιουργούς και τραγουδιστές της εποχής, σε διάφορα νυκτερινά κέντρα αλλά και σε θεατρικές παραστάσεις
Από το 1995, έκανε μόνο συναυλίες τα καλοκαίρια και επιλεκτικές εμφανίσεις σε μουσικές σκηνές.
Η μακρά αποχή από τη δισκογραφία, όπως φαίνεται δεν την έβλαψε. Η Ρένα Κουμιώτη έκανε αυτό που ήξερε καλά και αγαπούσε. Να τραγουδά για μας. Η ανεπανάληπτη χροιά, η δωρική στάση του σώματος και το καθαρό μέταλλο της φωνής της, δικαίως την κατατάσσουν στις κορυφαίες Ελληνίδες τραγουδίστριες της γενιάς της. Οι συγκλονιστικές ερμηνείες της παραμένουν αξεπέραστες.
Την ίίδια ημέρα δεκατέσσερα χρόνια νωρίτερα γεννήθηκε ο Ζωρζ Μουστακί (Georges Moustaki, 3 Μαΐου 1934 − 23 Μαΐου 2013), Γάλλος τραγουδιστής και συνθέτης.
Ο Ζωρζ Μουστακί γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και πέθανε στη Νίκαια. Οι γονείς του ονομάζονταν Νεσίμ και Σάρα και κατάγονταν από την Κέρκυρα, έλληνες εβραϊκής καταγωγής. Στην κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια είχαν ένα βιβλιοπωλείο και έρχονταν σε επαφή με πολλές κουλτούρες. Στο σπίτι μιλούσαν κατά κανόνα ιταλικά, αλλά στους δρόμους με τα άλλα παιδιά μιλούσε αραβικά. Οι γονείς του έδωσαν στον μικρό Μουστακί και στις αδελφές του γαλλική παιδεία, βάζοντάς τον σε γαλλικό σχολείο. Όμως, δεν απαρνήθηκε τις ελληνικές ρίζες του αν και δεν έμαθε τη γλώσσα.
Ο ίδιος έλεγε "Είμαι Έλληνας από πατέρα, μητέρα και παππού, με ρίζες στη Μικρά Ασία, τα Ιωάννινα, τη Ζάκυνθο και την Κέρκυρα. Η Αλεξάνδρεια, αν και μου χάρισε τον κοσμοπολιτισμό των Πτολεμαίων, με απομάκρυνε από την ελληνικότητά μου.".
Ο Μουστακί τραγούδησε σε πολλές γλώσσες: γαλλικά, ιταλικά, ελληνικά, πορτογαλικά, ισπανικά, αγγλικά και αραβικά. Τα εκατοντάδες τραγούδια του έχουν ρομαντικό ύφος και οι στίχοι του είναι ποιητικοί. Οι μελωδίες του είναι απλές και εύκολα αφομοιώσιμες από το κοινό.
Εκτός από τον ίδιο, τα τραγούδια του έχουν τραγουδήσει σπουδαίοι τραγουδιστές και τραγουδίστριες, όπως η Εντίτ Πιάφ (μεταξύ άλλων το περίφημο: Μιλόρντ - Milord), η Δαλιδά (όπως τη μεγάλη επιτυχία: Τζίτζι λ’ αμορόζο - Gigi l'amoroso)
Τη δεκαετία του 1960 μετέφρασε στα γαλλικά και τραγούδησε τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι. Έτσι ξανασυνδέεται με την ελληνική του ρίζα και το 1966 επισκέπτεται την Ελλάδα για πρώτη φορά. Αργότερα θα πει πολλά τραγούδια του Χατζιδάκι, μεταξύ άλλων την «Πορνογραφία».
Το 1970 πρωταγωνίστησε με τον Μίκη Θεοδωράκη στην ταινία μικρού μήκους (διάρκειας 20΄) του Ροβήρου Μανθούλη: «ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΟ» («NOUS SOMMES DEUX»), στην οποία τραγουδά στα γαλλικά τα τραγούδια που είχε γράψει στη φυλακή ο Μίκης.
Στην Ελλάδα έγιναν μεγάλες επιτυχίες τα τραγούδια του (στίχοι του Δημήτρη Χριστοδούλου):
«Ο Μέτοικος», το οποίο τραγούδησε το 1971 ο Γιώργος Νταλάρας.
«Μεσόγειος», που ερμήνευσε το 1973 η Βίκυ Μοσχολιού.
Διαλέξαμε για διάφορους λόγους το σημερινό εξώφυλλο του δίσκου «Δρόμος», του Μίμη Πλέσσα και του Λευτέρη Παπαδόπουλου, μαζί με τον Γιάννη Πουλόπουλο και την Πόπη Αστεριάδη που συμμετέχει η Ρένα Κουμιώτη. Καταρχήν μας άρεσε πολύ το περιεχόμενο του! Από αισθητικής άποψης είναι πολύ ωραία η εικονογράφηση του εξώφυλλου με ένα δρόμο με όμορφα, χρωματιστά σπίτια με νεοκλασσική αρχιτεκτονική στον οποίο πορεύεται ένα ερωτευμένο ζευγάρι. Και μπορεί να είναι ανηφορικός, όπως μεταφορικά θα μπορούσαμε να πούμε είναι η ζωή, αλλά ανταμείβει η ομορφιά του. Ο άλλος λόγος που επιλέξαμε αυτό τον δίσκο είναι γιατί αποτέλεσε την αιτία που η καριέρα της εκτινάχθηκε. Και ο τελευταίος λόγος που διαλέξαμε το εξώφυλλο είναι γιατί ανήκει στον πιο εμπορικό δίσκο στην Ελλάδα, με πάνω από 1.000.000 πωλήσεις, μόνο σαν δίσκος βινυλίου! Και οι πωλήσεις συνεχίζονται όταν πρόκειται για τέτοιους δίσκους που αγγίζουν τις καρδιές μας όσα χρόνια και να περάσουν.
Η Όντρεϊ Χέπμπορν (Audrey Hepburn, 4 Μαΐου 1929 – 20 Ιανουαρίου1993) ήταν Βρετανίδα ηθοποιός, μία από τις πλέον φημισμένες παγκοσμίως τον 20ό αιώνα. Βραβευμένη με Όσκαρ, Τόνυ, Έμμυ και Γκράμι εμφανίστηκε σε πολυάριθμες παραγωγές του θεάτρου, του κινηματογράφου και σε παραστάσεις του Μπρόντγουεϊ, ενώ παραμένει ένα από τα λιγοστά άτομα που έχουν κερδίσει και τα τέσσερα βραβεία. Το 1989 κατετάγη στην τρίτη θέση της λίστας των μεγαλύτερων γυναικών σταρ όλων των εποχών από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου. Επίσης αποτέλεσε για πολλά χρόνια σύμβολο της μόδας, καθώς το στιλ της ήταν παροιμιώδους κομψότητας, ενώ αφιέρωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής της σε ανθρωπιστικά έργα. Από το 1986 μέχρι και το θάνατό της υπηρέτησε ως Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της UNICEF και τιμήθηκε με το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας για το έργο της.
Κέρδισε το 1953 το Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου για την ταινία «Διακοπές στη Ρώμη». Ήταν υποψήφια για το ίδιο βραβείο τέσσερις ακόμη φορές, για τις ταινίες «Γλυκειά μου Σαμπρίνα», «Η Ιστορία μιας Μοναχής», «Πρόγευμα στου Τίφαννυς» και «Περίμενε Μέχρι Να Νυχτώσει».
Δεν έλαβε υποψηφιότητα για την ερμηνεία της ως Ελίζα Ντούλιτλ στο «Ωραία μου Κυρία», μια από τις πιο αναγνωρισμένες της ηθοποιού.
Είναι από τους λίγους καλλιτέχνες που έχουν κερδίσει Έμμυ, Γκράμι, Όσκαρ και Βραβείο Τόνυ.
Βραβείο Όσκαρ: Καλύτερης ηθοποιού για την ταινία «Διακοπές στη Ρώμη» (1954)
Χρυσή Σφαίρα: Καλύτερη κινηματογραφική ηθοποιός για το «Διακοπές στη Ρώμη» (1954)
Βραβείο Τόνυ: Καλύτερη ηθοποιός για την Οντίν (1954) και Special Achievement award (1968).
Βραβείο Γκράμι: Καλύτερο Αφηγηματικό Άλμπουμ για Παιδιά (1993) για το Audrey Hepburn's Enchanted Tales.
Βραβεία Έμμυ: Outstanding Individual Achievement - Informational Programming (1993) για το επεισόδιο "Flower Gardens" της σειράς της ντοκιμαντέρ, Gardens of the World.
Ακόμη, η Χέπμπορν βραβεύτηκε με το Henrietta Award το 1955 για την παγκοσμίως αγαπημένη ηθοποιό, το Βραβείο Σεσίλ ΝτεΜιλ το 1990 και Βραβείο του Σωματείου Ηθοποιών Κινηματογράφου για τη συνολική προσφορά της το 1992. Η Χέπμπορν βραβεύτηκε μετά θάνατον με το Jean Hersholt Humanitarian Award το 1993.
Το Δεκέμβριο του 1992, ένα μήνα πριν το θάνατό της, η Χέπμπορν έλαβε το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας για το έργο της με τη UNICEF. Αυτό αποτελεί μία από τις δύο μεγαλύτερες τιμές που μπορεί να λάβει ένας πολίτης στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το σημερινό εξώφυλλο το αντιστοιχίσαμε εμείς από την αφίσα της ταινίας «Διακοπές στη Ρώμη» σε έναν δίσκο για τη μουσική της ταινίας. Καταρχήν μας αρέσει πολύ το χαμόγελο της Όντρεϊ και η χαρούμενη μορφή των δύο ερωτευμένων νέων. Πάνω στην Vespa χαρακτηριστικό ιταλικό δίτροχο, εκπέμπουν τόση χαρά, λάμψη, ενθουσιασμό για τη ζωή στην πανέμορφη Ρώμη. Η ταξιδιάρικη και αισιόδοξη αύρα της εικόνας μας έκανε να το ξεχωρίσουμε και νομίζουμε ότι ταιριάζει και με τα αληθινά αισθήματα της Όντρεϊ, αφού σε αυτή την ταινία κέρδισε το Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου. Σα να μας λέει: «Η ζωή είναι ωραία»! La vita è bella! Ας το θυμόμαστε!
Ο Κώστας Χαριτοδιπλωμένος (Αθήνα, 5 Μαΐου 1955) είναι Έλληνας τραγουδοποιός και τραγουδιστής, που έκανε αξιόλογη διεθνή σταδιοδρομία, καθ' όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980.
Ο Χαριτοδιπλωμένος ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ξεχωρίζοντας ιδιαίτερα για τη δημιουργία του «Lost in the Night» (1984), το οποίο ανέβηκε στην κορυφή των ευρωπαϊκών chart, κυρίως μεσογειακών χωρών.
Επόμενες γνωστές παραγωγές ή συνθέσεις του, ήταν τα «Fill Me Up» (1985) με τη Μαντώ, «Talk about Love» (1985) της Μαριάννας Ευστρατίου, «Set Yourself In Motion/Where Do I Begin» (1986, πάλι με τη Μαντώ), ο πρώτος προσωπικός δίσκος της Αλέξιας και το «Πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλλες» της Πωλίνας (αμφότερες δουλειές μέσα στο 1987).
Το 1988 κυκλοφόρησε η ατομική δισκογραφική του δουλειά "Κώστας Χαριτοδιπλωμένος". Ακολούθησαν τα «Στοιχηματίζω» (Μαντώ, 1990), «Ορκίσου» και «Δίλλημα» από το δεύτερο προσωπικό δίσκο της Αλέξιας.
Ήταν και ο ίδιος, ερμηνευτής πολλών τραγουδιών καθ' όλη τη διάρκεια της επόμενης δεκαετίας (90ς).
Την ίδια ημέρα 33 χρόνια αργότερα γεννήθηκε ηΑντέλ Λώρι Μπλου Άντκινς (Adele Laurie Blue Adkins, γενν. 5 Μαΐου 1988), γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Adele,Αγγλίδατραγουδίστρια, στιχουργός και συνθέτης. Τα Μέσα Μαζικής Δικτύωσης την ονόμασαν "Βασίλισσα της Ποπ" και "Βασίλισσα της Σκηνής". Συμπεριλήφθηκε στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012.
Θα της αφιερώσουμε μια άλλη ημέρα μέσα στομ Μάιο, θα απολαύσουμε όμως ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια της.
Στο σημερινό εξώφυλλο της διασκευής του τραγουδιού «Βραδινό Μπανάκι» του Κ. Χαριτοδιπλωμένου που το ακούσαμε πρώτη φορά το 1991 στο δίσκο «Καίγομαι», το βλέμμα μας χάνεται στο απέραντο γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού. Όταν αυτό συνδυάζεται και με καλοκαιρινό βραδινό μπανάκι, πιστεύουμε ότι δημιουργεί ονειρικές συνθήκες για αξέχαστες αναμνήσεις. Παρασυρμένοι από τον ευχάριστο ρυθμό του τραγουδιού είμαστε έτοιμοι για καλοκαιρινά μπανάκια!
Λάκης (Απόστολος) Λαζόπουλος (6 Μαΐου 1956) είναι Έλληνας ηθοποιός.Γεννήθηκε στη Λάρισα. Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης.
Τηλεοπτικές παραγωγές
Αλ Τσαντίρι Νιουζ
Το Αλ Τσαντίρι Νιουζ έχει αναπτυχθεί σε ένα χώρο όπου καλεσμένοι του Λαζόπουλου - γνωστοί ηθοποιοί της τηλεόρασης και του θεάτρου - συμβάλλουν στο σόου. Για παράδειγμα, ο μεγάλος κωμικός Χάρρυ Κλυνν εμφανίστηκε σε ένα επεισόδιο παρουσιάζοντας μέρος της δικής του κωμωδίας.
10 Μικροί Μήτσοι
Οι Δέκα Μικροί Μήτσοι ήταν μια κωμική, κοινωνικού σχολιασμού, εκπομπή και ήταν η πρώτη μεγάλη παραγωγή του Λάκη Λαζόπουλου που στέφθηκε με επιτυχία. Σε αυτήν είχαν λάβει μέρος ως guest star πολλοί σημαντικοί Έλληνες ηθοποιοί, όπως και τραγουδιστές.Τα τελευταία χρόνια κάνει την σατιρική εκπομπή Αλ Τσαντίρι Νιουζ.
Το 2009 στην τηλεοπτική εκπομπή σειράς Μεγάλοι Έλληνες, μια παραγωγή του ελληνικού τηλεοπτικού σταθμού ΣΚΑΪ, αναδείχθηκε ως ένας εκ των εκατό μεγαλύτερων Ελλήνων όλων των εποχών, καταλαμβάνοντας την 83η θέση. Ο ίδιος εξέφρασε την εκτίμησή του αργότερα, μέσω της τηλεοπτικής εκπομπής του Αλ Τσαντίρι Νιουζ.
Λίγα χρόνια αργότερα γεννήθηκε ο μεγάλος γόης του κινηματογράφου Τζορτζ Τίμοθι Κλούνεϊ (George Timothy Clooney, 6 Μαΐου 1961) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός, σεναριογράφος, ακτιβιστής και φιλάνθρωπος.
Γεννήθηκε στο Λέξινγκτον, Κεντάκι. Η μητέρα του, Νίνα Bruce (το γένος Warren, 1939 -), είναι πρώην βασίλισσα καλλιστείων και δημοτική σύμβουλος ενώ ο πατέρας του, Nick Clooney, είναι πρώην παρουσιαστής ειδήσεων και ενός τηλεπαιχνιδιού που το παρουσίαζε για πέντε χρόνια στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Ο Κλούνεϊ έχει γερμανικές, ιρλανδικές και αγγλικές ρίζες. Οι προ-παππούδες και γιαγιάδες του, Nicholas Clooney και Bridget Byron, μετανάστευσαν στις Ηνωμένες Πολιτείες από την Ιρλανδία. Η τέσσερις φορές προγιαγιά, Mary Ann Sparrow, ήταν η ετεροθαλής αδερφή της Nancy Hanks (η μητέρα του προέδρου Αβραάμ Λίνκολν).
O Clooney έχει μια μεγαλύτερη αδελφή, την Adelia (οι γιοι της θείας του είναι ο τραγουδιστής Rosemary Clooney και ο ηθοποιός José Ferrer). Είναι, επίσης, συνδεδεμένος με τον τραγουδιστή Debby Boone, ο οποίος παντρεύτηκε την ξαδέλφη του Gabriel Ferrer (γιος του José Ferrer και Rosemary Clooney). Πριν γίνει ηθοποιός έκανε δουλειές του ποδαριού, όπως η πώληση ανδρικών κοστουμιών και κοπή του καπνού.
Το 2005 λάνσαρε δύο ταινίες : η μία ήταν το Syriana για την οποία κέρδισε Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου και η άλλη ήταν η ταινία Good Night And Good Luck, της οποίας έγραψε το σενάριο και σκηνοθέτησε και για την οποία έλαβε άλλες δύο υποψηφιότητες για Οσκαρ. Το 2012 υποδύθηκε τον Matt King στην ταινία "Οι Απόγονοι" για την οποία κέρδισε την Χρυσή Σφαίρα Α' Ανδρικού Ρόλου και έλαβε υποψηφιότητα για Οσκαρ.
Τον Ιούνιο του 2017 πούλησε την εταιρεία τεκίλας Casamigos που είχε δημιουργήσει μαζί με τους Μάικλ Μέλντμαν και Ράντε Γκέρμπερ (σύζυγος της Σίντι Κρόφορντ) έναντι του ποσού του 1 δις σολλαρίων.
Σε όλη την καριέρα του, ο Κλούνεϊ έχει κερδίσει τρία Βραβεία Χρυσής Σφαίρας και δύο Όσκαρ, μεταξύ των οποίων το ένα το έλαβε ως καλύτερος ηθοποιός για την ταινία Syriana και το δεύτερο ως ένας εκ των παραγωγών της ταινίας Επιχείριση: Αργκώ. Για τον ρόλο του στην ταινία The Descendants, κέρδισε μια Χρυσή Σφαίρα και προτάθηκε για Όσκαρ, Βραβείο Μπάφτα και δυο Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών : Καλύτερος Πρωταγωνιστικός Ρόλος και Καλύτερη Ομάδα Ηθοποιών. Στις 11 Ιανουαρίου 2015 ο Κλούνεϊ βραβεύτηκε με τη Χρυσή Σφαίρα Cecil DeMille.
Είναι ο μόνος ηθοποιός που έχει προταθεί σε έξι διαφορετικές κατηγορίες Όσκαρ.
Το σημερινό εξώφυλλο που περιέχει το soundtrack της ταινίας “Gravity” με τον Τζορτζ Κλούνεϊ και την Σάντρα Μπούλοκ είναι αδιαμφισβήτητα πολύ εντυπωσιακό. Τα διαστημικά ταξίδια αποτελούν μια πρόκληση για την ανθρωπότητα με πολλές δυσκολίες, όπως και η ταινία που διαδραματίζεται σε ένα διαστημικό ταξίδι. Γυρισμένο σε 3D, με ένα πολύ μεγάλο μέρος του να αποτελείται από ψηφιακά εφέ είχε πολλές τεχνικές προκλήσεις για να υλοποιηθεί. Γεγονός που αναγνωρίστηκε από την επιτροπή και η ταινία κέρδισε Όσκαρ σκηνοθεσίας και άλλα έξι αγαλματίδια σε τεχνικές κατηγορίες. Βραβεύτηκε επίσης με τη Χρυσή Σφαίρα Σκηνοθεσίας από τις συνολικά 4 υποψηφιότητες και με 6 BAFTA από τις συνολικά 11 υποψηφιότητες. Εμείς θα δίναμε και ένα βραβείο για το εξώφυλλο!
Ο Χάρρυ Κλυνν (Καλαμαριά, 7 Μαΐου 1940 – Καλαμαριά, 21 Μαΐου 2018), γεννημένος ως Βασίλης Τριανταφυλλίδης, ήταν Έλληνας κωμικός και σατιρικός ηθοποιός.
Γεννήθηκε από φτωχή οικογένεια Πόντιων προσφύγων, τον Νίκο και την Κυριακή Τρανταφυλλίδη. Εξαιτίας των δυσμενών οικονομικών συνθηκών, ωθήθηκε στην εργασία από την ηλικία των 5 ετών. Παράλληλα φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο και στο Γυμνάσιο Kαλαμαριάς και αργότερα στο Πέμπτο Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης. Η συμμετοχή του σε μια βραδιά ταλέντων του Γιώργου Οικονομίδη άλλαξε τη ζωή του καθώς, εκτός από το πρώτο βραβείο, «κέρδισε» και μια πρόταση από τον Οικονομίδη να τον ακολουθήσει στην Αθήνα.
Για τρία χρόνια, ο Οικονομίδης υπήρξε δάσκαλος και οδηγός του. Παράλληλα με τις σπουδές του στην Δραματική Σχολή του Kατσέλη, εμφανίστηκε περιστασιακά σε κοσμικά κέντρα. Άρχισε να γίνεται πιο γνωστός μετά τη συμμετοχή του σε δύο ταινίες («Γάμος αλά Ελληνικά» και «Τα 201 Καναρίνια»), στις αρχές της δεκαετίας του 1960, και μετά τις πρώτες θεατρικές εμφανίσεις του στα θέατρα Ακροπόλ και Χατζηχρήστου.
Το 1964 έκανε μερικές εμφανίσεις στο Μόντρεαλ. Αυτή η περίοδος διήρκεσε 10 χρόνια και δούλεψε τόσο στις HΠA όσο και στον Kαναδά σε κέντρα της ελληνικής διασποράς και σε καφεθέατρα ως stand up comedian (νέο είδος, που το εισήγαγε αργότερα στην Ελλάδα), ως ηθοποιός σε underground παραστάσεις και ως συγγραφέας σατιρικών κειμένων. Συνεργάστηκε επίσης για πολλά χρόνια με τα περιοδικά «Playboy», «Village» και «On the double» και με την εφημερίδα «Daily Worker».
Στο Σικάγο παντρεύτηκε την γυναίκα του, Χαρίκλεια, και απέκτησε το πρώτο από τα τρία παιδιά του, τον Νίκο. Τότε του προτάθηκε να παίξει στη γνωστή ταινία «Καμπαρέ», πρόταση που τελικά δεν δέχτηκε. Αργότερα απέκτησε τον δεύτερο γιο του, τον Αποστόλη, στο Μόντρεαλ. Η κόρη του Κορίνα γεννήθηκε στην Αθήνα.
Τον χειμώνα του 1974 γύρισε στην Ελλάδα και πρωτοεμφανίστηκε σε μπουάτ της Πλάκας αλλά και σε διάφορα νυχτερινά κέντρα. Άρχισε να γίνεται ευρύτερα γνωστός μετά την κυκλοφορία του πρώτου του δίσκου «Για δέσιμο», από τη δισκογραφική εταιρεία Columbia το φθινόπωρο του 1978. Αυτός ο δίσκος αλλά και οι υπόλοιποι δίσκοι του βρίσκονται για χρόνια στις πρώτες θέσεις των δισκογραφικών charts ενώ οι ταινίες του σπάνε όλα τα ρεκόρ των εισιτηρίων.
Οι εμφανίσεις του στην τηλεόραση του χαρίζουν τον τίτλο του εμπορικότερου καλλιτέχνη της χιλιετίας σύμφωνα με την AGB και οι παραστάσεις του στα θέατρα Ορφέας, Άλσος, Δελφινάριο και Μινώα κ.ά. καταρρίπτουν κάθε προηγούμενο εισπρακτικό ρεκόρ.
Το 1998 παρουσιάζεται η πρώτη του ζωγραφική έκθεση στον «Εικαστικό Κύκλο». Από το 2006 ζούσε μόνιμα στη γενέτειρά του, την Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης, όπου έγραφε βιβλία (κυκλοφορούν 12 βιβλία του), έπαιζε στο θέατρο, ζωγράφιζε (έχει κάνει 8 ατομικές εκθέσεις) και ηγούνταν της μείζονος αντιπολίτευσης στο Δήμο Καλαμαριάς.
Η σχέση του Χάρρυ Κλυνν με την τηλεόραση άρχισε με πολλά διαφημιστικά σποτ, τα περισσότερα από τα οποία έχουν βραβευθεί από τα Φεστιβάλ Ελληνικής Διαφημιστικής Δημιουργίας της EΔEE.
Ο Χάρρυ Κλυνν ξεκίνησε να γράφει από νεαρή ηλικία. Μόλις στα 15 του δημοσίευσε ένα ποίημά του στην εφημερίδα Μακεδονία. Μέχρι την ηλικία των 18 ετών πολλά από τα ποιήματά του δημοσιεύτηκαν σε φιλολογικά περιοδικά της εποχής. Η συγγραφική του δραστηριότητα είναι συνεχής από τότε και πολύ υλικό του δεν έχει δει ακόμα το φως της δημοσιότητας.
Μεγάλη αγάπη του υπήρξε ο αθλητισμός και ιδιαίτερα το ποδόσφαιρο. Το 1980 ηγήθηκε μίας ομάδας Ποντίων και φίλων του συλλόγου της γενέτειράς του, του Απόλλωνα Καλαμαριάς. Σκοπός της ομάδας αυτής ήταν η αποκατάσταση του ονόματος του ποδοσφαιρικού σωματείου. Η προσπάθεια κρίνεται επιτυχημένη αφού η ομάδα κατά το διάστημα της προεδρίας του αποκτά γήπεδο, επανέρχεται στην Α΄ Εθνική Κατηγορία μετά από 20 χρόνια, αποκτά υποδομές, φυτώριο και γύρω της συσπειρώνει παλιούς και νέους φίλους. Ο Χάρρυ Κλυνν προχωρά και σε προτάσεις αναδιάρθρωσης του θεσμικού πλαισίου του επαγγελματικού ποδοσφαίρου και αναδεικνύεται σε ηγετική μορφή της σύγκρουσης του 1988 μεταξύ συλλόγων και πολιτείας που οδηγεί για πρώτη φορά στα ελληνικά χρονικά σε διακοπή του πρωταθλήματος.
Την εποχή εκείνη το επαγγελματικό ποδόσφαιρο περνάει νέα μεγάλη κρίση. H πολιτεία αφαιρεί τη διοργάνωση του πρωταθλήματος από την ΕΠΑΕ και την παραχωρεί στην ΕΠΟ. Ομόφωνα όλες οι ομάδες προτείνουν για πρόεδρο της ΕΠΑΕ τον Xάρρυ Kλυνν. O Xάρρυ Kλυνν αναλαμβάνει την προεδρία, αναδιοργανώνει την EΠAE, έρχεται σε επαφές με τη FIFA και την UEFA και προτείνει όρους που είναι εξαιρετικά ελκυστικοί και η πολιτεία δεν μπορεί να αρνηθεί. Το πρωτάθλημα τελικά ξαναγυρίζει στην ΕΠΑΕ. Τρία χρόνια αργότερα αποχωρεί από την προεδρία.Η πρότασή του για την καθιέρωση ημιεπαγγελματικού ποδοσφαίρου απορρίφτηκε από την πλειοψηφία των ΠΑΕ.
Ένα αιώνα πριν ακριβώς γεννιέται ο Ο Πιοτρ Ιλίτς Τσαϊκόφσκι (7 Μαΐου1840 – 6 Νοεμβρίου1893).
Δεν θα τον αδικήσουμε (θα ήταν τεράστιο λάθος!!!) και θα του αφιερώσουμε κάποια άλλη μέρα που δεν δώσανε ραντεβού τόσο μεγάλοι καλλιτέχνες. Θα σας δώσουμε όμως μια μικρή γεύση.
Σαν σήμερα όμως έγινε και ένα πολύ σημαντικό γεγονός της παγκόσμιας μουσικής ιστορίας. Τη Δευτέρα 7 Μαΐου του 1824 έγινε πρεμιέρα της «Ενάτης Συμφωνίας» του γερμανού συνθέτη Λούντβιχ βαν Μπετόβεν στο Κερντνερτορτεάτερ της Βιέννης. Για πολλούς, αποτελεί το κορυφαίο ανθρώπινο δημιούργημα στον τομέα της μουσικής και ασφαλώς το σπουδαιότερο έργο του γερμανού συνθέτη. Ένας ύμνος στη χαρά και την παγκόσμια συναδέλφωση. Χρειάστηκε έξι χρόνια για να το ολοκληρώσει, από το 1818 ως το 1824, αλλά καλλιεργούσε εδώ και χρόνια την ιδέα της μελοποίησης του ποιήματος του Φρίντριχ Σίλερ «Για τη Χαρά» ή όπως το γνωρίζουμε «Ωδή στη Χαρά». Έχουν υπάρξει πολλές εκτελέσεις από διάφορες ορχήστρες. Εμείς διαλέξαμε το σημερινό εξώφυλλο από τα άλμπουμ με τις εννιές συμφωνίες του Μπετόβεν με τον Χέρμπερτ φον Κάραγιαν και την Φιλαρμονική του Βερολίνου, γιατί θαυμάζουμε το έργο του και ήταν ελληνικής καταγωγής! Και το συνοδεύουμε με κάποιους αντιπροσωπευτικούς στίχους του ποιήματος : «Χαρά, όμορφη σπίθα των θεών! ... Αυτό το φιλί για όλο τον κόσμο!»
Ο Ενρίκε Ιγκλέσιας (Enrique Miguel Iglesias Preysler, 8 Μαΐου 1975) είναι Ισπανός τραγουδιστής, στιχουργός, ηθοποιός, παραγωγός. Θεωρείται ευρέως ως ο βασιλιάς της λάτιν ποπ μουσικής. Ο Ιγκλέσιας ξεκίνησε την καριέρα του στα μέσα της δεκαετίας του 1990 σε μια αμερικανική ισπανόφωνη εταιρεία, την Fonovisa Records, με το όνομα Ενρίκε Μαρτίνες προτού αρχίσει να χρησιμοποιεί το Ενρίκε Ιγκλέσιας και γίνει ένα από τα μεγαλύτερα αστέρια της μουσικής στην Λατινική Αμερική και στην ισπανική αγορά των ΗΠΑ. Με την έναρξη της νέας χιλιετίας, είχε πραγματοποιήσει μια σημαντική επιτυχία στην αγορά των Ηνωμένων Πολιτειών και υπέγραψε συμβόλαιο με την Universal Music Group για να κυκλοφορήσει την δισκογραφία του, τόσο στα αγγλικά όσο και στα ισπανικά.
Ο Ενρίκε Ιγκλέσιας έχει πουλήσει πάνω από 170 εκατομμύρια δίσκους (και των singles) παγκοσμίως και έγινε ένας από τους Ισπανούς καλλιτέχνες με τις περισσότερες πωλήσεις δίσκων. Είναι ο γιος του επίσης Ισπανού τραγουδιστή Χούλιο Ιγκλέσιας.
Στις 12 Ιουλίου, 1995, o Ιγκλέσιας κυκλοφόρησε το άλμπουμ Enrique Iglesias, μια συλλογή με ροκ μπαλάντες, συμπεριλαμβανομένων επιτυχίες όπως το "Si Tú Te Vas", "Experiencia religiosa", και άλλα. Ο δίσκος πούλησε μισό εκατομμύριο αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα , ένα σπάνιο γεγονός για ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε σε μια γλώσσα εκτός της αγγλικής, πήγαινε για Χρυσό στην Πορτογαλία από την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του, και πούλησε πάνω από ένα εκατομμύριο αντίτυπα μέσα στους επόμενους τρεις μήνες.
Το τραγούδι του «Por Amarte» περιλήφθηκε στην τηλενουβελα Marisol, αλλά αντί "Por amarte Daria mi vida" (To love you, i'd give my life - Για να σ'αγαπήσω θα έδινα την ζωή μου), οι λέξεις ήταν "Por amarte Marisol, moriría" (To love yo, Marisol , i'd die - Για να σ'αγαπήσω Μαρισολ,θα πέθαινα). Το CD παρήγαγε επίσης εκδόσεις στα ιταλικά και πορτογαλικά , με τα περισσότερα τραγούδια μεταφρασμένα σε αυτές τις γλώσσες.
Πέντε από τα τραγούδια από αυτό το άλμπουμ ξεχωρίζουν, το «Por Amarte», «No Llores Por MI", και "Trapecista". Το άλμπουμ οδήγησε τον Ενρίκε να κερδήσει Grammy Award για Την Καλύτερη Λατινική Ποπ Εμφάνιση (Best Latin Pop Performance)
Την ίδια μέρα, τριάντα χρόνια νωρίτερα, γεννήθηκε ο Keith Jarrett.
Ο Κιθ Τζάρετ (γεννημένος στις 8 Μαΐου 1945) είναι Αμερικανός πιανίστας και συνθέτης της τζαζ και της κλασικής μουσικής. Ο Τζάρετ ξεκίνησε την καριέρα του με τον Αρτ Μπλέικι, παίζοντας με τον Τσαρλς Λόιντ και τον Μάιλς Ντέιβις. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 ήταν επίσης αρχηγός του γκρουπ και σόλο ερμηνευτής σε τζαζ, τζαζ fusion και κλασική μουσική. Οι αυτοσχεδιασμοί του αντλούνται από τις παραδόσεις της τζαζ και άλλων ειδών, ιδιαίτερα της δυτικής κλασικής μουσικής, του γκόσπελ, του μπλουζ και της έθνικ λαϊκής μουσικής.
Το 2003, ο Jarrett έλαβε το Polar Music Prize, τον πρώτο βραβείο σύγχρονου και κλασικού μουσικού, και το 2004 έλαβε το βραβείο μουσικής Léonie Sonning. Το άλμπουμ του, The Köln Concert, που κυκλοφόρησε το 1975, έγινε η ηχογράφηση με τις περισσότερες πωλήσεις πιάνου στην ιστορία. Παίζοντας ο Jarrett συμμετείχε σωματικά, σιγοτραγουδούσε και άφηνε ελεύθερα εκείνα τα χαρακτηριστικά επιφωνήματά του, τα οποία, όπως ο ίδιος έχει εξηγήσει, δεν είναι αντιδράσεις στη μουσική του, αλλά αυθόρμητες, προσωπικές εκφραστικές επεκτάσεις της.
Ο Τζάρετ δεν μπορεί να παίξει από τότε που υπέστη εγκεφαλικό τον Φεβρουάριο του 2018. Ένα δεύτερο εγκεφαλικό, τον Μάιο του 2018, τον άφησε μερικώς παράλυτο και δεν μπορεί να παίξει με το αριστερό του χέρι.
Το σημερινό εξώφυλλο που διαλέξαμε είναι από το άλμπουμ «Escape» του Ενρίκε Ιγκλέσιας, το οποίο έγινε η μεγαλύτερη εμπορική του επιτυχία μέχρι και σήμερα. Το συγκεκριμένο αγγλόφωνο άλμπουμ του κυκλοφόρησε το 2001 πετυχαίνοντας μεγάλες πωλήσεις σε μια περίοδο που οι πωλήσεις των περισσότερων τραγουδιστών λατινικού ποπ έπεφταν. Καθόλου τυχαίο που αναφέρεται συχνά ως "ο βασιλιάς του λατινικού ποπ". Επίσης μας τράξηξε την προσοχή και η πολύ ωραία φωτογραφία του Ενρίκε που αποτυπώνει πετυχημένα το λατινικό του ταμπεραμέντο! Το άλμπουμ περιέχει το τραγούδι «Hero» που είναι η πιο επιτυχημένη μπαλάντα του Ενρίκε Ιγκλέσιας και παρέμεινε σε κορυφαίες θέσεις για πολλές εβδομάδες τόσο στην Αμερική, όσο και σε όλο το κόσμο. Φαίνεται πως πολλοί ψάχνουμε τον ήρωά μας ή θα θέλαμε να είχαμε τον ρόλο αυτό.
Το χρωστούσαμε από τις 5 Μαϊου και επειδή δεν πρέπει να ξεχνάμε τα χρέη μας,,,,
Η Αντέλ Λώρι Μπλου Άντκινς (Adele Laurie Blue Adkins, 5 Μαΐου1988), γνωστή με το καλλιτεχνικό της όνομα Adele, είναι Αγγλίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και συνθέτης. Τα Μέσα Μαζικής Δικτύωσης την ονόμασαν "Βασίλισσα της Ποπ" και "Βασίλισσα της Σκηνής". Συμπεριλήφθηκε στη λίστα που εξέδωσε το περιοδικό Time για τα «Πρόσωπα με τη Μεγαλύτερη Επιρροή Παγκοσμίως» για το έτος 2012.
Άρχισε το τραγούδι στην ηλικία των τεσσάρων ετών και ισχυριζόταν ότι είχε εμμονή με το τραγούδι και τα φωνητικά. Μεγαλώνοντας, η Αντέλ περνούσε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της τραγουδώντας παρά διαβάζοντας.
Το πρώτο της άλμπουμ με τίτλο 19 έγινε τέσσερις φορές πλατινένιο στη Βρετανία. Το δεύτερο της άλμπουμ 21, που κυκλοφόρησε το 2011, έγινε 14 φορές πλατινένιο στη Βρετανία και έσπασε το ρεκόρ παραμονής στην πρώτη θέση των αμερικάνικων τσαρτς, σε σχέση με τις υπόλοιπες κυκλοφορίες, την τελευταία εικοσαετία. Είναι η μοναδική καλλιτέχνης που κατέχει πωλήσεις πάνω από 3 εκατομμύρια μέσα σε ένα μόνο χρόνο, στη Βρετανία, ενώ έγινε η πρώτη εν ζωή καλλιτέχνης που έσπασε το ρεκόρ των Μπητλς, από το 1964, έχοντας ταυτόχρονα πρωτιά σε άλμπουμ (21) και τις δύο πρώτες θέσεις στα σινγκλ (Rolling in the Deep και Someone Like You). Το 21 έχει την μεγαλύτερη παραμονή στην ιστορία των βρετανικών charts από δίσκο γυναίκας καλλιτέχνη. Οι πωλήσεις του 21 μέχρι το τέλος του 2011, τό έκαναν το μεγαλύτερο σε πωλήσεις Άλμπουμ του 21ου αιώνα στη Βρετανία.
Με την κυκλοφορία του Set Fire To The Rain έγινε η πρώτη ερμηνεύτρια που κατάφερε να έχει τρεις συνεχόμενες πρωτιές στα Αμερικάνικα τσαρτς. Με μόλις τρεις δίσκους στο ενεργητικό της, η Αντέλ έχει κερδίσει δεκαπέντε συνολικά βραβεία Γκράμμυ (τα έξι το 2012, φτάνοντας το ρεκόρ της Μπιγιονσέ και κερδίζοντας όλα τα βραβεία σε όλες τις κατηγορίες που ήταν υποψήφια μέσα σε ένα βράδυ).
Τα τραγούδια της είναι γραμμένα από την ίδια και, όπως, έχει δηλώσει, συνήθως, προέρχονται από ερωτικές απογοητεύσεις. Το τραγούδι Someone Like You, γραμμένο για μια χαμένη της αγάπη, βρέθηκε στην κορυφή των τσαρτς σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) και κέρδισε Γκράμμυ καλύτερης σόλο ερμηνείας. Η μεγαλύτερη της επιτυχία επί αμερικάνικου εδάφους θεωρείται το Rolling In The Deep, το οποίο ήταν το καλύτερο σε πωλήσεις σινγκλ στις Ηνωμένες Πολιτείες για το 2011, παραμένοντας στη κορυφή του Billboard για επτά εβδομάδες.;
Τον Οκτώβριο του 2012, η Αντέλ επιβεβαίωσε ότι έγραψε, συνέθεσε και ηχογράγησε το τραγούδι Skyfall , για την εικοστή τρίτη ταινία του Τζέιμς Μποντ. Στην ηχογράφηση του τραγουδιού " Skyfall " δήλωσε ότι : «Ήταν μία από τις πιο περήφανες στιγμές της ζωής μου». Στις 14 Οκτωβρίου, το «Skyfall» ανέβηκε στο νούμερο 2 στα Singles UK Chart με πωλήσεις που ανέβηκαν στα 92.000 αντίτυπα φέρνοντας τις συνολικές πωλήσεις του σε 176.000.
Το "Skyfall" έχει πουλήσει πάνω από δύο εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο και κέρδισε το βραβείο Χρυσή Σφαίρα για το Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι και το Όσκαρ για το Καλύτερο Πρωτότυπο Τραγούδι . Τον Δεκέμβριο του 2012, η Αντέλ πήρε το βραβείο από το περιοδικό Billboard για τον Καλλιτέχνη της Χρονιάς και το 21 ονομάστηκε το άλμπουμ της χρονιάς.
Τον καλοκαίρι του 2015 η δισκογραφική εταιρεία με την οποία η Αντέλ συνεργάζεται τα τελευταία χρόνια, XL Recordings, άφησε υπόνοιες ότι η Αντέλ θα κυκλοφορούσε το νέο της άλμπουμ 25 αργότερα το ίδιο έτος. Τον Οκτώβριο του 2015, ένα τηλεοπτικό σποτ 30 δευτερολέπτον αναμεταδόθηκε στην Αγγλική τηλεόραση αναφορικά με το επερχόμενο άλμπουμ, ενώ λίγες μέρες αργότερα η Αντέλ ανακοίνωσε η ίδια την κυκλοφορία ενός νέου άλμπουμ που τιτλοφορήθηκε 25.
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε στις 20 Νοεμβρίου, ενώ το πρώτο single Hello στις 23 Οκτωβρίου. Μέχρι το τέλος του ίδιου χρόνου, το single του Hello είχε πουλήσει πάνω από 12.3 εκατομμύρια τεμάχια παγκοσμίως και ήταν το 7ο πιο ευπώλητο της χρονιάς.
Το σημερινό εξώφυλλο από το soundtrack της ταινίας “Skyfall”, που περιέχει το ομώνυμο τραγούδι της Adele, είναι άκρως εντυπωσιακό και είναι από τα εξώφυλλα που θεωρούμε ότι αποτελούν έργα τέχνης. Πόσο όμορφα και ταιριαστά πλαισιώνει τη μουσική όλης της ταινίας και το υπέροχο τραγούδι της Adele, το οποίο περιέχει κλασσικά στοιχεία της μουσικής των ταινιών του Τζέημς Μποντ, δοσμένα με ένα νέο, δροσερό αέρα που δίνει η μοναδική χροιά της φωνής της Adele. Κάποιες φορές τα λόγια είναι περιττά. Η εικόνα «μιλάει» από μόνη της!
Η Φλέρυ Νταντωνάκη (πραγματικό όνομα: Ελευθερία Παπαδαντωνάκη, 11 Μαΐου 1937 - 18 Ιουλίου 1998) ήταν Ελληνίδατραγουδίστρια, γνωστή για τη συνεργασία της με τον Μάνο Χατζιδάκι και την ερμηνεία της στο δίσκο του Ο Μεγάλος Ερωτικός.
Από μικρή καταπιάστηκε με τις τέχνες και κυρίως με την υποκριτική, γεγονός που πιθανότατα οφείλεται στο ότι ο πατέρας της ήταν σκηνοθέτης, ηθοποιός και κινηματογραφικός παραγωγός. Με την ενηλικίωσή της πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου σπούδασε ιστορία και φιλολογία ενώ σύντομα ξεκίνησε καριέρα ηθοποιού, συμμετέχοντας σε παραστάσεις στη Νέα Υόρκη. Η ενασχόληση της με το τραγούδι ξεκίνησε μέσα από τυχαίες ευκαιρίες, στις οποίες τραγουδούσε δημοτικά τραγούδια για τους φίλους της. Σταδιακά άρχισε να εμφανίζεται σε μουσικές σκηνές, με ένα ευρύ ρεπερτόριο που περιλάμβανε λαϊκή μουσική της Ελλάδας, της Ισπανίας, αλλά ακόμη και της Βραζιλίας. Το 1965 κυκλοφόρησε ο πρώτος της δίσκος με τίτλο Fleury: The isles of Greece (μετάφραση: Φλέρυ, τα νησιά της Ελλάδας), που περιλάμβανε ένα ετερόκλητο ρεπερτόριο από λαϊκά άσματα του Απόστολου Καλδάρα, βραζιλιάνικες μπόσα νόβα και τρία κομμάτια του Μίκη Θεοδωράκη.
Τις πρώτες μέρες που ακολούθησαν το πραξικόπημα της χούντας, η Νταντωνάκη ήταν η πρώτη καλλιτέχνιδα που τοποθετήθηκε δημοσίως στην αμερικανική τηλεόραση ενάντια στη χούντα, κατηγορώντας την αμερικανική κυβέρνηση για τον ρόλο της. Έπειτα τάχθηκε υπέρ του αντιδικτατορικού κινήματος και έδειξε την υποστήριξή της τραγουδώντας σε συγκεντρώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου. Συνάμα γνωρίστηκε με τη Μελίνα Μερκούρη, την οποία μάλιστα αντικατέστησε σε μια από τις παραστάσεις του «Ilya darling» του Ζυλ Ντασέν.
Το 1970 γνωρίστηκε με τον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος ακούγοντας τη φωνή της εντυπωσιάστηκε· ηχογράφησαν στο σπίτι του στη Νέα Υόρκη μια σειρά από κλασικά ρεμπέτικα των Τσιτσάνη, Μάρκου Βαμβακάρη κ.ά. Πολλά χρόνια αργότερα, η ηχογράφηση αυτή κυκλοφόρησε ως δίσκος με τίτλο Η Φλέρυ Νταντωνάκη στα Λειτουργικά του Μάνου Χατζιδάκι και αποτελεί την τελευταία δισκογραφική ενασχόληση του Χατζιδάκι με τα ρεμπέτικα τραγούδια. Στο σημείωμά του, στο εξώφυλλο του δίσκου, ο συνθέτης ανάμεσα σε άλλα σημείωσε: "Η Φλέρυ είναι ανεπανάληπτη ακόμα και όταν δοκιμάζει... Της είχα πει πως μια αληθινή τραγουδίστρια περιέχει την τεχνική τελειότητα της Σβάρτσκοπφ και τη γήινη αμεσότητα της Νίνου και η Φλέρυ αποδεικνύει περίτρανα πως είναι μια αληθινή τραγουδίστρια
Δύο χρόνια πριν την οριστική πτώση της Χούντας, ο Μάνος Χατζιδάκις και η Νταντωνάκη επέστρεψαν στην Ελλάδα. Το 1972 αποτέλεσε έτος σταθμός στην καριέρα της Νταντωνάκη, με πιο σημαντικό γεγονός την έκδοση του δίσκου Ο Μεγάλος Ερωτικός, που περιλαμβάνει μελοποιήσεις αρχαίας και νέας ελληνικής ποίησης με θέμα τον έρωτα. Στην ερμηνεία συμμετείχε και ο Δημήτρης Ψαριανός. Στα τέλη του ιδίου χρόνου η Νταντωνάκη επέστρεψε στο στούντιο με τον Χατζιδάκι για την ηχογράφηση του Καπετάν-Μιχάλη, ενώ συμμετείχε και στον δίσκο Δώδεκα τραγούδια του Γιώργου Ποταμιάνου, του ομώνυμου Έλληνα εφοπλιστή, με τον οποίο τη συνέδεε μεγάλη φιλία από τον καιρό που ήταν στις Η.Π.Α.
Έκτοτε αποσύρθηκε από τα φώτα της δημοσιότητας. Έμεινε απομονωμένη με τη μητέρα της και την κόρη της Ζωή, ενώ μάταια αρκετοί καλλιτέχνες την προσέγγιζαν, με σκοπό την επανεμφάνισή της. Η μοίρα την χτυπά διπλά. Αποξενωμένη, με την ψυχική της υγεία διαταραγμένη, προσβλήθηκε και από καρκίνο. Επί υπουργίας Θάνου Μικρούτσικου, της δόθηκε ένα εφάπαξ ποσό της τάξεως των 5.000.000 δραχμώνΠέθανε στις 18 Ιουλίου του 1998, σε μια κλίνη του νοσοκομείου Μεταξά, καταρρακωμένη και σε σύγχυση. Το μνήμα της βρίσκεται στο κοιμητήριο της Παιανίας, πλάι σ' αυτό του Μάνου Χατζιδάκι.
Το σημερινό εξώφυλλο από τον δίσκο «Οι γειτονιές του φεγγαριού/ Χωρίον Ο Πόθος» με μουσική Μάνου Χατζηδάκι και τη Φλέρη Νταντωνάκη και τον Ευτύχιο Χατζηττοφή, είναι πολύ καλαίσθητο. Η πολύ όμορφη ζωγραφιά που έχει, ταιριάζει με τον ρομαντισμό και την γλυκύτητα των τραγουδιών που περιέχει.
Ο Μάρκος Βαμβακάρης (Άνω Σύρος, 10 Μαΐου 1905 - Αθήνα, 8 Φεβρουαρίου 1972) υπήρξε ιδιαίτερα σημαντικός Έλληναςμουσικός του ρεμπέτικου τραγουδιού.
Θεωρείται ο «Πατριάρχης» του ρεμπέτικου, καθώς έκανε γνωστό το είδος λόγω της μεγάλης επιτυχίας που είχαν τα δισκογραφημένα τραγούδια του. Καθιέρωσε την ορχήστρα με μπουζούκια και μπαγλαμάδες, η οποία παραμέρισε την προηγούμενη λαϊκή ορχήστρα των σαντουροβιολιών.
Συμμετείχε μαζί με τον Γιώργο Μπάτη, τον Στράτο Παγιουμτζή και τον Ανέστη Δελιά στο πρωτοποριακό για την εποχή μουσικό σχήμα «Η Τετράς η ξακουστή του Πειραιώς». Το 1933, έπειτα από την πιεστική παρότρυνση του Σπύρου Περιστέρη, ο Μάρκος φωνογράφησε το πρώτο εμπορικά επιτυχημένο τραγούδι με μπουζούκι στην Ελλάδα, το «Καραντουζένι» (ή «Έπρεπε να 'ρχόσουνα ρε μάγκα μου») ερμηνεύοντάς το ο ίδιος, παρόλες τις επιφυλάξεις που είχε για την ποιότητα της φωνής του. Η επιτυχία αυτής της ηχογράφισης σημάδεψε την ιστορία της Ελληνικής Δισκογραφίας, αφού από τότε ξεκίνησαν πολλοί μεγάλοι συνθέτες του ρεμπέτικου όπως ο Κώστας Σκαρβέλης, ο Σπύρος Περιστέρης και ο Παναγιώτης Τούντας να κάνουν ηχογραφήσεις συνοδεία λαϊκης ορχήστρας με μπουζούκια.
Η περίοδος λίγο πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο είναι ίσως η παραγωγικότερή του. Μεταξύ άλλων, το 1935 έγραψε και φωνογράφησε τη «Φραγκοσυριανή» (το γνωστότερο ίσως τραγούδι του), το οποίο όμως έγινε πολύ μεγάλη επιτυχία 25 χρόνια αργότερα με τη φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση. Ο ίδιος αφηγείται για τη δημιουργία του τραγουδιού:
«Όλος ο κόσμος της Σύρου μ' αγαπούσε πολύ, διότι κι εγώ ήμουν Συριανός και το είχαν καμάρι οι Συριανοί. Κάθε καλοκαιράκι με περίμεναν να πάω στη Σύρα να παίξω και να γλεντήσει όλη η Σύρα μαζί μου. Το 1935 πήρα μαζί μου τον Μπάτη, τον αδερφό μου τον μικρό και τον πιανίστα Ροβερτάκη και πήγα για πρώτη φορά στη Σύρο, σχεδόν είκοσι χρόνια αφ' ότου έφυγα από το νησί. Πρωτόπαιξα, λοιπόν, σ' ένα μαγαζί στην παραλία, μαζεύτηκε όλος ο κόσμος. Κάθε βράδυ γέμιζε ο κόσμος το μαγαζί κι έκατσα περίπου δύο μήνες. Εγώ, όταν έπαιζα και τραγουδούσα, κοίταζα πάντα κάτω, αδύνατο να κοιτάξω τον κόσμο, τα έχανα. Εκεί όμως που έπαιζα, σηκώνω μια στιγμή το κεφάλι και βλέπω μια ωραία κοπέλα. Τα μάτια της ήταν μαύρα. Δεν ξανασήκωσα το κεφάλι, μόνο το βράδυ την σκεφτόμουν, την σκεφτόμουν... Πήρα, λοιπόν, μολύβι κι έγραψα πρόχειρα:
Μία φούντωση, μια φλόγα
έχω μέσα στην καρδιά
Λες και μάγια μου 'χεις κάνει
Φραγκοσυριανή γλυκιά...
Ούτε και ξέρω πώς την λέγανε ούτε κι εκείνη ξέρει πως γι ' αυτήν μιλάει το τραγούδι. Όταν γύρισα στον Πειραιά, έγραψα τη Φραγκοσυριανή.»
<
Μετά την απελευθέρωση και κατά την περίοδο 1948-1959, περνάει δύσκολες ώρες, καθώς η ελληνική μουσική βιομηχανία, τα ηνία της οποίας περνούν σε χέρια ανθρώπων που ο Μάρκος Βαμβακάρης είχε βοηθήσει να αναδειχτούν, φέρεται αχάριστα στον πρωτοπόρο του μπουζουκιού που θεωρείται πια «ξεπερασμένος». Γίνεται προσπάθεια να αλλάξει ο χαρακτήρας της Ελληνικής Λαϊκής Μουσικής εισάγοντας ρυθμούς από την Ινδία. Οι δισκογραφικές εταιρίες παύουν να τον καλούν για ηχογραφήσεις και τα μεγάλα νυχτερινά κέντρα τού αρνούνται τη συνεργασία. Περνά σοβαρές περιπέτειες με την υγεία (παραμορφωτική αρθρίτιδα στα δάχτυλα) και την οικονομική του κατάσταση, ενώ αφορίζεται από την Καθολική Εκκλησία γιατί παντρεύτηκε την δεύτερη φορά με ορθόδοξο γάμο (ο αφορισμός αυτός ωστόσο ήρθη το 1966).
Ο Μάρκος Βαμβακάρης καταφέρνει να επιβιώσει αλλά και να αποκαταστήσει το πρόβλημα υγείας του πηγαίνοντας στα ιαματικά λουτρά της Ικαρίας. Το 1954 επισκέφτηκε τη Σύρο όπου έγινε δεκτός με ενθουσιασμό και παρέμεινε για έναν χρόνο.
Αυτά μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '50, όταν μετά από πρωτοβουλία του Τσιτσάνη, η δισκογραφική εταιρία Columbia αποφασίζει να κυκλοφορήσει παλιά και καινούρια τραγούδια του Βαμβακάρη, τραγουδισμένα από τον ίδιο και από καλλιτέχνες όπως ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης, η Καίτη Γκρέι, η Άντζελα Γκρέκα κ.ά. Το 1960 αρχίζει η «δεύτερη καριέρα» του, όπως χαρακτηρίζεται από τον ίδιο.
Την ίδια μέρα γεννιέται κι ένα μεγάλο αστέρι του Χόλυγουντ, ο Φρεντ Ασταίρ (αγγλικά: Fred Astaire, 10 Μαΐου 1899 – 22 Ιουνίου 1987), γεννημένος ως Φρέντερικ Αούστερλιτς στην Ομάχα της Νεμπράσκα, ήταν ένας βραβευμένος με Όσκαρ Αμερικανός χορευτής, χορογράφος, τραγουδιστής και ηθοποιόςτου κινηματογράφου και του θεάτρου. Η καριέρα του στο θέατρο και στον κινηματογράφο διήρκεσε για εβδομήντα έξι ολόκληρα χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων πραγματοποίησε τριάντα μία μουσικές ταινίες. Ιδιαίτερα ονομαστή ήταν η καλλιτεχνική του συνεργασία με την Τζίντζερ Ρότζερς, με την οποία συμπρωταγωνίστησε σε δέκα ταινίες.
Οι Τζωρτζ Μπαλανσίν και Ρούντολφ Νουρέγιεφ τον κατονόμασαν ως τον μεγαλύτερο χορευτή του εικοστού αιώνα και έχει γενικότερα αναγνωριστεί ως ο χορευτής με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία των κινηματογραφικών και τηλεοπτικών μιούζικαλ. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον έχει κατατάξει ως τον 5ο Μεγαλύτερο Άρρενα Αστέρα Όλων Των Εποχών.
Στις 10 Μαΐου 1960 στο Δουβλίνο γεννήθηκε και ένας άλλος ξεχωριστός και ιδιαίτερα αγαπητός καλλιτέχνης. Γεννήθηκε ο Μπόνο (Bono) ή Πολ Ντέιβιντ Χιούζον, όπως είναι το πραγματικό του όνομα, ο τραγουδιστής του πετυχημένου ροκ συγκροτήματος U2, ο οποίος είναι μία από τις ηγετικές προσωπικότητες της σύγχρονης ροκ μουσικής. Απέκτησε το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο από ένα κατάστημα με ακουστικά βαρηκοΐας στο Δουβλίνο ονόματι “Bonavox“. Πρόκειται για δύο λατινικές λέξεις, bona- vox, που μαζί σημαίνουν “καλή φωνή“. Ένας φίλος του Χιούσον το είδε και έκτοτε τον αποκαλούσε “Bona Vox“. Ο Ιρλανδός τραγουδιστής κράτησε την πρώτη λέξη: Bono.Ο ιρλανδός ρόκερ είναι ένας άνθρωπος που διακρίνεται για τη βαθιά θρησκευτικότητά του, η οποία αποτυπώνεται στην ακτιβιστική του δράση για τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Πως όμως ξεκίνησε αυτό το συγκρότημα που για 48 χρόνια συνεχίζει την λαμπρή πορεία του; Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1976, στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, ο 14χρονος Λάρυ Μιούλεν Τζούνιορ ξεκινούσε τη δική του μπάντα. Ο ίδιος ήταν ντράμερ και αναζητούσε τα υπόλοιπα μέλη της στο σχολείο του. Σύντομα, βρήκε τον Bono στα φωνητικά, τον Ντέιβιντ Έβανς The (γνωστός ως «The Edge») στην κιθάρα και τα πλήκτρα, τον Άνταμ Κλέιτον στο μπάσο και ακόμη 3 συμμαθητές του. Ο Σεπτέμβριος του 1976 έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη ζωή του Bono, καθώς εκτός ότι έγινε μέλος της μπάντας που θα τον οδηγούσε στην τεράστια επιτυχία του συγκροτήματος U2, βγήκε το πρώτο επίσημο ραντεβού με την Άλισον Στιούαρτ, την γυναίκα της ζωής του που έχουν αποκτήσει τέσσερα παιδιά και ζούνε τόσα χρόνια αγαπημένοι. Η μπάντα αρχικά ονομάστηκε Feedback, όμως το όνομα αυτό κράτησε μόλις ένα χρόνο και έδωσε τη θέση του στην ονομασία The Hype. Λίγους μήνες αργότερα, στο συγκρότημα είχαν μείνει μόλις 4 άτομα και είχε έρθει η ώρα το όνομα να αλλάξει και πάλι. Τελικά, ο Bono, ο The Edge, ο Λάρυ Μιούλεν Τζούνιορ και ο Άνταμ Κλέιτον θα έμεναν στην ιστορία της ροκ μουσικής σκηνής ως U2. Το U2 προτάθηκε, ανάμεσα σε άλλα, από τον γραφίστα Στιβ Άβεριλ και, τελικά, υιοθετήθηκε το 1978. “Δεν είναι ότι από όλες τις προτάσεις, το όνομα U2 ήταν αυτό που πραγματικά ψάχναμε. Ήταν απλώς αυτό που μισούσαμε λιγότερο. Κι αυτό που μας άρεσε ήταν ότι, στο άκουσμα του ονόματος αυτού, δεν γινόταν προφανές σε κάποιον η ταυτότητα του συγκροτήματος“, είχε δηλώσει ο Edge.
Οι U2 είχαν αρχίσει να ξεχωρίζουν στο μουσικό στερέωμα. Την μεγάλη επιτυχία τους όμως ήρθε το 1987 να σφραγίσει το πλέον πολύ-βραβευμένο άλμπουμ τους «The Joshua Tree», το οποίο κατάφερε να εκτοξεύσει τη φήμη του συγκροτήματος στα ύψη. Με πωλήσεις που ξεπερνούν τα 140 εκατομμύρια άλμπουμ και 22 Βραβεία Γκράμι, οι U2 είναι αναμφίβολα ένα από τα πιο επιτυχημένα και αγαπημένα συγκροτήματα του μουσικόφιλου κοινού.
Σας ετοιμάσαμε παρακάτω ένα μουσικό αφιέρωμα με τις μεγαλύτερες επιτυχίες του συγκροτήματος! Ας τις απολαύσουμε!
Sunday Bloody Sunday, 1983
Χωρίς αμφιβολία, το κομμάτι αυτό του συγκροτήματος με την έντονη πολιτική χροιά, είναι και ένα από τα πιο δυναμικά δημιουργήματά του. Με θέμα τα αποτρόπαια γεγονότα της Ματωμένης Κυριακής, όταν το 1972 ο Βρετανικός Στρατός πυροβόλησε και σκότωσε 14 άοπλους διαδηλωτές στην πόλη Ντέρι της Βόρειας Ιρλανδίας, αυτό το τραγούδι βρίσκεται στην καρδιά μας για το πανανθρώπινο μήνυμά του, κατά του πολέμου. Και φυσικά, οι U2 δεν «φοβήθηκαν» και έκαναν την ανατροπή, τραγουδώντας το «Sunday Bloody Sunday», στο Στάδιο Γουέμπλεϊ, ένα από τα πιο γνωστά στάδια της Βρετανίας, όταν είχαν εμφανιστεί εκεί για τις ανάγκες του Live Aid το 1985.
Mysterious Ways, 1991
Η δεκαετία του ’90 επέβαλε τις δικές της αλλαγές, και μέσα σε αυτές ήταν και ο ήχος των U2, ο οποίος άρχισε να εντάσσεται στα νέα δεδομένα της ηλεκτρονικής μουσικής. Πάντα με μία πιο ρομαντική διάθεση, το συγκρότημα βρέθηκε στον δρόμο της πανκ μουσικής και «γέννησε» το ρυθμικό «Mysterious Ways», το οποίο όπως τονίζει και ο τίτλος, κρύβει στις αρμονίες και τις νότες του αρκετό μυστήριο…
Where the Streets Have No Name, 1987
Με τον στίχο «θέλω να γκρεμίσω τους τοίχους που με κρατούν μέσα», το συγκρότημα κατάφερε να περάσει για ακόμα μια φορά ένα δυναμικό μήνυμα, το οποίο αφορά το σπάσιμο των δεσμών που επιβάλει στους ανθρώπους η κοινωνία, αλλά και την πολυπόθητη παγκόσμια ισότητα. Και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, πως το μήνυμα αυτό εδώ και 35 χρόνια βρίσκει τους αποδέκτες του.
I Still Haven’t Found What I’m Looking For, 1987
Παρόλο που οι U2 τραγουδούν πως δεν έχουν βρει αυτό που έψαχναν και κάνουν χιλιάδες κόσμο να ταυτίζεται με αυτούς τους στίχους, είχαν βρει την πολυπόθητη επιτυχία και αναγνώριση, η οποία επιβεβαιώθηκε το 1987 και επισφραγίστηκε το 1988, με τη νίκη δύο βραβείων Γκράμι για το άλμπουμ «The Joshua Tree». Στο άλμπουμ αυτό βρισκόταν και το συγκεκριμένο τραγούδι, το οποίο μιλά ακόμα και σήμερα στις ψυχές μας, την ίδια στιγμή που μάς θυμίζει πως η διαδικασία της αναζήτησης είναι αυτή που αξίζει τελικά.
Pride (In The Name Of Love), 1984
Το «An Unforgettable Fire» ήταν ένα από τα πιο δημιουργικά και γεμάτα νόημα άλμπουμ των U2 και κεντρικό σινγκλ του ήταν το Pride (In The Name Of Love). Το τραγούδι αναφέρεται στην περηφάνια, την οποία δεν έχασαν ποτέ αυτοί που πάλεψαν για τις αξίες και τα πιστεύω τους και σήμερα έχει γίνει ένας από τους πιο ελπιδοφόρους «ύμνους» της μουσικής σκηνής.
With or Without You, 1987
Το τραγούδι αναφέρεται στην περηφάνια, την οποία δεν έχασαν ποτέ αυτοί που πάλεψαν για τις αξίες και τα πιστεύω τους και σήμερα έχει γίνει ένας από τους πιο ελπιδοφόρους «ύμνους» της μουσικής σκηνής.
One, 1991
Το «One» των U2 είναι ένα τραγούδι με όμορφο μήνυμα αλλά ακόμα πιο όμορφο σκοπό. Τα έσοδα του πήγαν στην έρευνα για το AIDS και βοήθησαν τελικά στη δημιουργία της ONE Campaign, της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης του Bono, που καταπολεμά τη φτώχεια και τις ασθένειες, ευαισθητοποιώντας το κοινό παγκοσμίως, όπως ακριβώς κάνει και το «One», το οποίο θυμίζει στους ακροατές του πως όλοι είμαστε «ένα» και πρέπει να λειτουργούμε συλλογικά, αλτρουιστικά και με την αγάπη ως οδηγό.
Beautiful Day, 2000
Το 2000, μετρώντας σχεδόν 15 χρόνια μεγάλων επιτυχιών, οι U2 ένιωσαν την ανάγκη να επιστρέψουν στον παλιό τους ήχο και να δημιουργήσουν ένα πιο νοσταλγικό άλμπουμ. Πράγματι, το «All That You Can’t Leave Behind» ήταν γεμάτο νοσταλγία και περιείχε το κλασικό και αγαπημένο πλέον «Beautiful Day», ένα τραγούδι που υπάρχει για να μας θυμίζει πως ακόμα και στα δύσκολα, ο ήλιος θα λάμψει, η μέρα μας θα γίνει όμορφη ξανά και εμείς πρέπει να την αδράξουμε!
Το σημερινό εξώφυλλο είναι από το άλμπουμ «The Joshua Tree». Το συγκεκριμένο άλμπουμ «The Joshua Tree» (1987) το διαλέξαμε γιατί περιέχει το τραγούδι «With Or Without You», μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των U2, όπου το συνέθεσαν και τα τέσσερα μέλη τους συγκροτήματος δηλαδή οι Edge, Bono, Adam Clayton και Larry Mullen Jr. Επίσης ήταν το πρώτο τραγούδι των U2 που πήγε στο Νο 1 του αμερικάνικου chart κι έμεινε τρεις εβδομάδες και κυρίως γιατί είναι από τα αγαπημένα μας τραγούδια!!!
English
Deutsch
Ελληνικά