29 Απριλίου 2026, Παγκόσμια Ημέρα Χορού.

Η τέχνη της μούσας Τερψιχόρης, ο χορός, ξεπερνώντας τα πολιτικά, πολιτιστικά και εθνικά όρια μέσα από την οικουμενικότητά του, γιορτάζει την παγκοσμιότητά του, εμπνέοντας την καρδιά και την ψυχή να μιλήσουν με τη γλώσσα του σώματος και να νιώσουν το νέο συμβολικό μήνυμά του.

«Ο χορός είναι η κρυφή γλώσσα της ψυχής» έχει πει η σπουδαία Μάρθα Γκράχαμ, η γυναίκα που άλλαξε για πάντα τον χορό στον οποίο αφιερώθηκε ολόψυχα. Η Αμερικανίδα χορεύτρια και χορογράφος Άγκνες ντε Μιλ έχει πει: «Η πιο αληθινή έκφραση ενός λαού είναι στον χορό και τη μουσική του. Τα σώματα δεν λένε ποτέ ψέματα». Σήμερα, 29 Απριλίου έχει την τιμητική του ο χορός, αφού γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Χορού.

Ο χορός είναι κάτι απλό και όμορφο αλλά ταυτόχρονα και μια σύνθετη έννοια, μια έννοια που αποκτά διαφορετικό νόημα και σκοπό. Κάθε άνθρωπος ανοίγει και μια διαφορετική πόρτα στον πολυδιάστατο κόσμο του χορού. Και αυτό είναι που συναρπάζει. Οι αρμονικές ή μη κινήσεις του χορού που ενεργοποιούν σχεδόν όλες τις αισθήσεις.

Η Παγκόσμια Ημέρα Χορού καθιερώθηκε το 1982 από το Διεθνές Συμβούλιο Χορού της UNESCO. Εορτάζεται κάθε χρόνο στις 29 Απριλίου, ημερομηνία γέννησης του Γάλλου χορευτή, χορογράφου και συγγραφέα Ζαν-Ζορζ Νοβέρ (1727-1810), δημιουργού του σύγχρονου μπαλέτου.

Την ημέρα πιο γιορτάζει ο χορός το μήνυμα είναι διαφορετικό και το προσυπογράφει μια σημαντική προσωπικότητα του χώρου. Ο σκοπός της Παγκόσμιας Ημέρας Χορού είναι να ενώσει όλους τους ασχολούμενους με την τέχνη της Τερψιχόρης, πέρα από πολιτικούς, πολιτισμικούς και ηθικούς φραγμούς.

Μήνυμα για τη Διεθνή Ημέρα Χορού 2026

Crystal PITE, Καναδάς, Χορογράφος

Οι άνθρωποι κινούνται. Tα μπράτσα μας εκτείνονται, τα γόνατά μας λυγίζουν, τα κεφάλια μας γνέφουν, τα στήθη μας υποχωρούν, οι πλάτες μας τεντώνονται, πηδάμε, ανασηκώνουμε τους ώμους, σφίγγουμε τις γροθιές μας, σηκώνουμε ο ένας τον άλλον ψηλά και σπρώχνουμε ο ένας τον άλλο μακριά. Όλα αυτά είναι εξίσου και γλώσσα και δράση. Είναι όσα έχει να πει το σώμα για την ανάγκη, την ήττα, το θάρρος, την απόγνωση, την επιθυμία, τη χαρά, την αμφιθυμία, τη δυσφορία, την αγάπη. Οι εικόνες αυτές αποκτούν νόημα στο μυαλό μας επειδή έχουμε αισθανθεί τόσο ουσιαστικά όλα αυτά τα πράγματα στο σώμα μας – έχουμε (συγ)κινηθεί.

Είμαστε χορευτές, όλοι μας. Η ζωή μας κινεί∙ η ζωή μας χορεύει. Εφήμερος σαν μια ανάσα, συμπαγής σαν ένα οστό, ο χορός είναι φτιαγμένος από εμάς. Σμιλεύουμε τον χώρο. Γράφουμε με τα σώματα μας σε μια βουβή γλώσσα που γίνεται βαθιά κατανοητή. Ομορφαίνουμε τον χώρο μέσα και γύρω μας όταν χορεύουμε.

Όπως η ζωή, ο χορός αυτοδημιουργείται και αυτοκαταστρέφεται κάθε στιγμή. Όπως η αγάπη, δεν χωράει λογική.

Μ’ αρέσει να φαντάζομαι το σώμα σαν μια τοποθεσία∙ ένα μέρος όπου το είναι μας φυλάσσεται και πλάθεται. Όταν χορεύουμε, μας διακατέχει μια βαθιά αφοσίωση να είμαστε παρόντες εκεί.

Γράφω αυτό το Μήνυμα στις αρχές του 2026, όταν φαίνεται να μην υπάρχει τέλος στην καταπίεση, τις αναταραχές και τα βάσανα στον κόσμο μας. Καθημερινά, καθώς γινόμαστε μάρτυρες της φρίκης που είναι ικανοί να προκαλέσουν οι άνθρωποι ο ένας στον άλλον και του μηχανισμού της εξουσίας που χρηματοδοτεί και τροφοδοτεί ανείπωτη βία κατά των ανθρώπων και του πλανήτη, ο χορός μοιάζει με μια επιπόλαιη, μάταιη απάντηση. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι μπορεί να κάνει ένας καλλιτέχνης του χορού σ’ έναν κόσμο που έχει τόσο μεγάλη ανάγκη από ριζική αλλαγή και επούλωση των πληγών του.

Κι όμως, η τέχνη, όπως και η ελπίδα, είναι μια μορφή αγάπης. Προκλητικά γενεσιουργός απέναντι στη βεβήλωση, η τέχνη λειτουργεί ως διαλύτης στο απολιθωμένο μυαλό και ως βάλσαμο που το θεραπεύει. Η τέχνη είναι ένα δοχείο που μας εμπεριέχει ενώ παλεύουμε με ερωτήματα – μαζί – μ’ έναν τρόπο που διαφέρει από τις ειδήσεις, διαφέρει από τα ντοκιμαντέρ και την εκπαίδευση, διαφέρει από τις απόψεις και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, διαφέρει από τον ακτιβισμό και τις διαμαρτυρίες, αλλά δεν είναι ασύμβατος με αυτά.

Μέσω της δημιουργικότητας, συσσωρεύουμε αντίσταση και ελπίδα μέσω μικρών πράξεων θάρρους, περιέργειας, καλοσύνης και συνεργασίας. Στον χορό και στη δημιουργία του χορού, βρίσκουμε αποδείξεις ότι η ανθρωπότητα είναι κάτι παραπάνω από την πιο πρόσφατη αποκαρδιωτική παγκόσμια αποτυχία μας.

Όμως ο χορός δε χρειάζεται αιτιολογία ούτε εξηγήσεις. Είναι φτιαγμένος από εμάς μα δεν μας οφείλει τίποτα. Χρειάζεται μόνο να κατοικήσει σε ένα πρόθυμο σώμα. Από εκείνη την τοποθεσία μπορεί να μεταφράσει το άφατο∙ ενεργεί ως μεσολαβητής ανάμεσα σ’ εμάς και το άγνωστο.

Μας συγκινούν αυτά τα φευγαλέα ίχνη ομορφιάς στην παρούσα στιγμή. Και καθώς ενσαρκώνουμε τόσο τον χορό όσο και την εξαφάνισή του, αναλογιζόμαστε τη δική μας παροδικότητα. Ταυτόχρονα, αν παραμείνουμε προσηλωμένοι, ο χορός θα μας χαρίσει που και που μια φευγαλέα ματιά στην ψυχή.

Και τώρα χορός....από μπαλέτα με κλασικούς χορευτές  όπως ο Νουρέγιεφ και η Μαργκό Φοντέιν αλλά και κινηματογραφικές ταινίες όπου οι χορευτές αψηφώντας τους νόμους της βαρύτητας μας μάγευαν και μας έκαναν να απογειωνόμαστε μαζί τους… Ας θυμηθούμε τον Φρεντ Ασταιρ και τη Τζίντζερ Ρότζερς (Top hat) τον Τζιν Κέλι (Singin' in the Rain), τον Τζόν Τραβόλτα ( Saturday Night Fever), τον Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ (White Nights), τους Πάτρικ Σουέηζ και Τζένιφερ Γκρέι ( Dirty Dancing) και τόσες άλλες…

Ας απολαύσουμε λίγο την εξέλιξη του χορού....

Δεν είναι τυχαίοπου σε εποχές κρίσης  όπως και η σημερινή, οι άνθρωποι όχι μόνο αρέσκονται στο να παρακολουθούν τους χορευτές να δημιουργούν αλλά και χορεύουν οι ίδιοι. Θυμούνται τους παλιούς χορούς π.χ swing, tango, waltz, rock and roll, disco, latin….. αλλά  χορεύουν και σύγχρονους χορούς όπως  hip-hop,  break dance, funky  jazz, zumba….  χωρίς να παραμελούν και τους παραδοσιακούς  και λαϊκούς μας χορούς. (ίσως ο πιο γνωστός παγκοσμίως ελληνικός χορός.)

Αν σας ήρθε όρεξη για χορό, μη το στερήσετε από τον ευατό σας, μέρα που είναι σήμερα...

Διαβάστε παλαιότερα άρθρα μας για την παγκόσμια ημέρα χορού κάνοντας κλικ για το 2022, 2018, 2017