Συμμετοχή στην εκδήλωση για την Παγκόσμια ημέρα Ποίησης

Το Σάββατο 21 Μαρτίου, Παγκόσμια ημέρα Ποίησης το σχολείο μας συμμετείχε με αντιπροσωπεία μαθητριών μας στην εκδήλωση που οργάνωσε το Εργαστήρι Ποίησης του Δήμου Κορδελιού Ευόσμου. Οι μαθήτριες  της Γ τάξης Α.Κοσμίδου, Α.Δεμιτσόγλου ,Μ.Αδαμαντίδου, Β.Δεριανλή, Ρ.Βερβερίδου, Μ.Κύρου, Ε.Δημοπούλου, Ε.Χασεκίδου και η περσινή μας μαθήτρια Μ.Γρηγοριάδου, διάβασαν ποίήματα που έγραψαν στο πλαίσιο του μαθληματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας, αλλά και ποιήματα ποιητών που επέλεξαν.

Ευχαριστούμε τα παιδιά για την εξαιρετική δουλειά , τη σεμνή και ουσιαστική τους παρουσία καθώς και τις μαθήτριες εκείνες που ήρθαν για να συμπαρασταθούν στις συμμαθήτριές τους. Και του χρόνου!!!!

Τα ποιήματα των παιδιών

ΜΙΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΠΙΚΡΗ 

Ρ.Βερβερίδου

Και ξάφνου,
σκηνές ανείπωτης βίας
ξανά παίζουν στο μυαλό μου
μια ανάμνηση, πικρή
Είτε βήματα μπροστά,
είτε βήματα πίσω
αιματοβαμμένοι δρόμοι και
ήχοι πυροβολισμών
σκίζουν το απέραντο χάος
Και τώρα, πόλεμος ξανά
μια ιδέα τρομακτική
μια ανάμνηση, πικρή

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ

Μ.Κύρου

Ο πόλεμος κι ο θάνατος κρατιούνται απ’ το χέρι
και κάπου εκεί στα μακριά, που είναι κάπου εδώ κοντά

στήνουν σκληρό καρτέρι.

"Μουσική παρακαλώ!" κοιτάζονται, γελούνε
και οι σειρήνες ξεκινούν, ουρλιάζουν και παραληρούν
και αυτοί ευχαριστιούνται .

Σειρά έχουν οι πύραυλοι,
ακολουθούν οι βόμβες,
με όπλα, πυρομαχικά
ξεχύνονται οι στρατιώτες.

Κι οι δυο απολαμβάνουνε ανθρώπους να φοβούνται,
σε καταφύγια κρύβονται,
τρέχουνε να σωθούνε.

Οι πύραυλοι στο διάβα τους, τα κάνουν όλα σκόνη
μα πάνω από ένα σχολειό, σταμάτησαν, κομπιάσαν
γέλια, παιχνίδια, όνειρα, σταμάτησαν, δειλιάσαν

Ώσπου με μια κίνηση, σκοτώθηκε η ελπίδα
βάφτηκε με αίμα παιδικό, του κόσμου η κατρακύλα.
Ο πόλεμος κι ο θάνατος κοιτάν με ευτυχία,
απόλαυσαν για άλλη μια φορά του ανθρώπου την απληστία.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

Ε.Χασεκίδου
Ο πόλεμος δεν φωνάζει∙
κλέβει μόνο τις φωνές.
Μα μέσα στα χαλάσματα
ένα παιδί μάζεψε ένα πετραδάκι
και το έβαλε στην τσέπη του
σαν υπόσχεση.
«Όταν μεγαλώσω», είπε,
«θα χτίσω κάτι που δεν θα γκρεμίζεται».

Κι έτσι κατάλαβα
πως η ειρήνη αρχίζει
από μια μικρή καρδιά
που αρνείται να μάθει το μίσος.

ΓΙΑΤΙ

Β.Δεριανλή

Χιλιάδες άτομα, μωρά, παιδιά, ηλικιωμένοι. Χαμένα.
Χιλιάδες χώρες, μικρές ή μεγάλες. Κατεστραμμένες.
Πόσα όνειρα που έμειναν ανεκπλήρωτα, πόσα σπίτια που έμειναν άδεια, πόσα άτομα περιμένοντας του αγαπημένους τους να γυρίσουν πίσω.
Πόσα χρόνια, πολεμώντας για ένα αύριο το οποίο θα είναι ίδιο με το σήμερα, ίσως και χειρότερο.
Γιατί όμως; Αυτή ήτανε η ζωή για την όποια οι μητέρες μας παλέψανε; Αυτή είναι η ζωή που χτίζαμε; Αυτή είναι η ζωή που θελουμε;
Η μήπως κάπου, μέσα σε όλο αυτό το χάος, ξεχάσαμε τι σημαίνει να είμαστε άνθρωποι;

Μ.Αδαμαντίδου 

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ

Υπάρχει ένας τόπος φωτεινός, 

μικρός, ζεστός, γνωστός. 

Τα σπίτια στέκουν στην σειρά, 

ο ήλιος γλιστρά σιωπηλά.

Οι δρόμοι καλυμμένοι με χώμα απαλό,

 το γέλιο του τρέχει στο στενό. 

Πέφτει, σηκώνεται, γελά, 

Το σώμα του τον κόσμο αγαπά

Είναι παιδί.

 Με μια μάνα χαμογελαστή.

 Το τραπέζι μυρίζει ζωή.

Η πείνα ξεχνιέται το πρωί.

Νομίζει πως έτσι είναι η ζωή, 

πως έτσι θα κυλά πάντα η γη. 

Μα, κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

ονειρευόταν, ζητώντας μία φυγή.

Έμαθε να μετρά τον χρόνο 

με τις εκρήξεις πια.

Το κλάμα...

 σαν σίδερο Καρφώνεται στ' αυτιά

 Οι φωνές... 

σαν βροντές χτυπάνε την καρδιά.

Κι εκείνο... παιδί μεσ'την φωτιά.

 Το σώμα του έμεινε πίσω.

 Το όνειρό του...

Το τελευταίο καταφύγιό του.

Α.Κοσμίδου

ΕΝΑ ΤΥΦΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Η ζωή είναι συναίσθημα. Από δάκρυα ευτυχίας της μητέρας την πρώτη φορά που σε αντίκρισε,

μέχρι τα πένθιμα δάκρυα  στην κηδεία.

Η κάθε μέρα στη Γη βασίζεται σε συναισθήματα,

θα σε επηρεάσουν λίγο έως πολύ,

αλλά ποιος θα μπορούσε ποτέ πραγματικά να ξέρει.

Τα συναισθήματα δεν σταματούν ποτέ,

δεν πεθαίνουν,

είναι πάντα εκεί,

να σε κάνουν να γελάσεις ή να κλάψεις,

να σημαδέψουν την ψυχή ή να φωτίσουν την καρδιά .

Αλλά είναι πραγματικά όλα ένα παιχνίδι,

ένα τυφλό παιχνίδι,χωρίς διαφυγή.

Η καρδιά  ενάντια στον εγκέφαλο

το συναίσθημα ενάντια στη λογική

Η λογική θα σε σώσει,

το συναίσθημα θα σε πνίξει. 

Όμως δεν θα προτιμούσες να πεθάνεις σε ένα παραμύθι,

αντί να ζεις μέσα στις φλόγες της λογικής;  

Από το συναίσθημα δεν θα το ξεφύγεις ποτέ,

το παιχνίδι δεν θα τελειώσει ποτέ, 

οπότε ίσως,

θα μπορούσες απλά να βυθιστείς μέσα του...

Α.Δεμιτσόγλου

ΓΟΝΙΔΙΟ

Πότε δεν χρειάστηκα τον πατέρα,

τη μητέρα ,τα αδέρφια ούτε τους φίλους

Τα ξεπέρασα όλα μόνη 

Κανένας δεν νοιάστηκε αληθινά έτσι και αλλιώς 

Και αφού πληγώθηκα, επειδή ανοίχτηκα 

Απλώς σταμάτησα να μιλάω 

Και τότε είναι που λέω 

«Κακος γίνεσαι, δεν γεννιέσαι»

Και προφανώς,αφού πλέον δεν μιλάω, έχω μάθει να ακούω 

Ετσι κατέληξα να κουβαλάω μυστικά 

της οικογένειας, τον φίλων

Αλλά πολλές φορές το να κρατάς κάτι μέσα σου γίνεται βάρος 

Και μαζί με τα προβλήματα τον άλλον έχω και τα δικά μου 

Τα οποια δεν μπορώ να πω  πουθενά 

Γιατί φοβάμαι 

Φοβάμαι μην πληγωθώ πάλι 

Είναι δύσκολο να προσέχεις τους άλλους αλλά και τον εαυτό σου 

Αλλά πάντα κάπως τα καταφέρνω 

Και αυτό δεν είναι οικογενειακά γονίδια

Είναι το δικά μου γονίδιο που το προσαρμόζω  

στις ανάγκες των καιρών...